Από το βιβλίο αυτό με τίτλο «Πολυθεϊα και φιλοσοφία», το οποίο συνέγραψε η Ουρανία Τουτουντζή με τον πετυχημένο συγγραφέα και εκδότη Μάριο Βερέττα, επιλέξαμε ορισμένα αποσπάσματα. Από τη σύνοψή του στο οπισθόφυλλο με μια γρήγορη ματιά γίνεται αμέσως αντιληπτή η σαφής αντίθεση και των δύο συγγραφέων προς το χριστιανισμό.

«() Η ελληνική πολυθεϊα και η ελληνική αθεϊα δεν είχαν, ούτε έχουν ούτε πρόκειται να έχουν κάποια σχέση με τη δεσπόζουσα και στην Ελλάδα μονοθεϊστική θρησκεία (σ.σ.: εννοώντας το χριστιανισμό). Η πρώτη και η δεύτερη γεννούν την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία, ενώ η τρίτη το σκοταδισμό, τον ψυχαναγκασμό και τους διωγμούς της γνώσης προς όφελος των αυτόκλητων πνευματικών ηγετών καιποιμένων».

Στη συνέχεια διαβάζουμε:

«Οι Έλληνες τιμούσαν το θεό Έρωτα με ένα περίφημο λατρευτικό άγαλμα, έργο του Πραξιτέλους. () Είναι λοιπόν δυνατόν να δεχθούμε ότι ένας τέτοιος λαός αλλαξοπίστησε με τη θέλησή του ακούγοντας απλώς και μόνο κηρύγματα των μαθητών κάποιου Ναζωραίου, ο οποίος ευαγγελιζόμενος έναν ανεπαρκή και ύποπτο ανθρωπισμό είχε το θράσος να παρουσιαστεί ως λυτρωτής συγχωρώντας, για παράδειγμα, τις εταίρες για τις υποτιθέμενες αμαρτίες τους; Να συγχωρήσει ποιος, για ποιο λόγο και ποιους; Και με ποια δικαιοδοσία, επιτέλους; Τέτοιες ιστορίες θα έκαναν δίχως άλλο τους Έλληνες της εποχής των πρώτων Ολυμπιάδων να ξεσπάσουν σε γέλια βροντερά».

Σε ποιους θεούς, όμως, συγκεκριμένα φαίνεται να πιστεύει η συγγραφέας;

«Οι Έλληνες θεοί υπάρχουν διότι Αυτοί συγκροτούν στοιχειακά το Είναι. Οι Έλληνες θεοί υπάρχουν διότι Αυτοί κατοικούν εξίσου στη σκέψη και στον Ουρανό, στην καρδιά και στην κορυφή του Ολύμπου».

Ενδιαφέρον προκαλεί το «μανιφέστο» αυτό όταν η Ουρανία Τουτουντζή αναφέρεται και στον έρωτα:

«Για τους Έλληνες στην αρχή είναι το Χάος. Και στην αρχή είναι ο Έρως: έρως βέβαια σαρκικός, έρως διάχυτος σε μια διονυσιακή, οργιαστική Φύσι, αλλά και Έρως προς το Ωραίον, προς την Γνώση και προς το Σοφόν».

Το πιο σημαντικό απόσπασμα του βιβλίου όμως έρχεται όταν αναλύει τις απόψεις της για την αμαρτία. Την άρνηση των όποιων «εντολών» και κανόνων υπαγορεύει η θρησκεία. Υποθέτουμε ότι η συγγραφέας εννοεί και μία από τις δέκα εντολές, το «Ου μοιχεύσεις». Ιδού λοιπόν τι λέει:

«Ο φόβος ο οποίος πηγάζει από την αίσθηση της αμαρτίας έννοια γελοία και προσβλητική για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν συμβιβάζεται με το ελεύθερο πνεύμα, το θεμελιώδες συστατικό του ελληνικού ήθους, αλλά και την απαραίτητη προϋπόθεση της φιλοσοφίας. () Η αμαρτία είναι μια έννοια ξένη προς τους Έλληνες, οι οποίοι πράττουν κατά την κρίση τους και γνωρίζουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους».