ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

μια αέναη μάχη

Η μάχη μεταξύ του Πάγου και της Φλόγας είναι μία μάχη κοσμική σε όλες τις διαστάσεις και επίπεδα. Και είναι πρωτεύουσας σημασίας, καθοριστικής για την ζωή και τον θάνατο και τα πάντα. Είναι μία μάχη οπτικής. Μια μάχη για την πραγματικότητα - ή τις πραγματικότητες, εάν προτιμάτε. Ο Πάγος εκφράζει την άκαμπτη και στατική θεώρηση του κόσμου, παγιωμένη σε έναν τρόπο, μία οπτική, μία εξήγηση, μία γλώσσα, ένα νόημα - μια οπτική δίχως κίνηση και δίχως ελευθερία. Η Φλόγα εκφράζει την δυναμική και ρευστή θεώρηση του κόσμου, ως ένα πολυεπίπεδο πολυδιάστατο πλέγμα, όπου πολλές -άπειρες δυνητικά- πραγματικότητες/κόσμοι συνυπάρχουν, αλληλοπεριχωρούνται, τέμονται ή αποκλείονται αμοιβαίως. Εκεί υπάρχει κίνηση και απεριόριστη ελευθερία.

Κ υνηγός:
Παραφυλάγοντας...τον εαυτό σου!
Να ζεις στον κόσμο, να συμετέχεις, να τον απολαμβάνεις, να τον εξερευνείς,
να προσπαθεις να τον κατανοήσεις μαζί με τον εαυτό σου, αλλά ...;να μη ταυτίζεσαι μ'αυτόν, να μην τον παιρνεις στα σοβαρά, γιατί ...;

Ο πολεμιστής είναι κυνηγός!
Επιδιώκει την Δύναμη και πρέπει να είναι 'αμεπτος και άψογος.
Δεν βρίσκεται ποτέ εκτός εαυτού, ούτε χάνει τα λογικά του.
Δεν διαθέτει χρόνο να πει ψέματα στον εαυτό του η να κάνει λανθαμένη κίνηση.
Αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ υψηλό, για να κάνει κάτι τέτοιο.

Ο πολεμιστής, το πρώτο, που θα κυνηγήσει ...;θα είναι ο εαυτός του.
Θα τον κυνηγήσει σταθερά,μεθοδικά, υπομονετικά.
Κυνηγώντας τον εαυτό του, ο Ηνίοχος θα πάρει την θέση του στην Άμαξα
και θα γίνει Οδηγός...

Θα μελετήσει τις συνήθειες, που τον εγκλωβίζουν,που τον παγιδέυουν,
τα ψέματα που λέει στον ατέρμονο εσωτερικό του μονόλογο-διάλογο
και θα τα καταγράψει όλα προσεκτικά.
Αυτό θα τον βοηθήσει στην κατάκτηση της νηφαλιότητας και της αποστασιοποίησης.
Αυτό θα τον αποτρέψει,από το να παίρνει τα πράγματα τόσο σοβαρά λες,
και κάθε φορά,αυτός είναι ... το επίκεντρο του κόσμου.
Θα υπολογίσει τα πάντα.
Αυτός είναι ...ο έλεγχος.
Μόλις τελειώσουν όμως οι υπολογισμοί, δρά και
αφήνει τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους.
Αυτή είναι η εγκατάλειψη του πολεμιστή.
Ο πολεμιστής δεν είναι φύλλο στο έλεος κανενός.
Κανείς δεν μπορεί να τον πιέσει.
Κανείς δεν μπορεί να τον αναγκάσει να κάνει πράγματα, που στέφονται εναντίον του ή εναντίον άλλων προσώπων.
Είναι συντονισμένος με την μάχη που διεξάγεται γύρω του και
επιβιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ισορροπώντας στο χείλος ενός γκρεμού,
που χάσκει μπροστά του, απειλητικά.

Η τέχνη του πολεμιστή -κυνηγού, έγκειται στην εξισορρόπηση,
του Τρόμου, του να είσαι ΄άνθρωπος,
με το ΄Θαύμα, του να είσαι ...΄΄Ανθρωπος.

Ποιός είναι ο μεγάλος δάσκαλος αυτής της Τέχνης?

Α ποφάσεις!

Σ'ένα κόσμο, όπου ο θάνατος είναι κυνηγός, φίλε μου,
δεν υπάρχει χρόνος για τύψεις ή αμφιβολίες.

Υπάρχει χρόνος μόνο για αποφάσεις.

Τίποτε δεν μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο σοβαρό από οτιδήποτε άλλο.
Σένα κόσμο όπου ο θάνατος είναι κυνηγός, δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες,
σημαντικές ή ασήμαντες αποφάσεις που παίρνει ο πολεμιστής,
μπροστά στον αναπόφευκτο θάνατό του.

Κάθε φορά, που ένας πολεμιστής αποφασίζει να κάνει κάτι, πρέπει να το ολοκληρώσει
Πρέπει όμως και να αναλάβει την ευθύνη αυτού που κάνει.
Άσχετα με το τι κάνει, πρέπει να ξέρει πρώτα γιατί το κάνει και
μετά να συνεχίσει το έργο του χωρίς τύψεις ή αμφιβολίες για αυτό...

Ο πολεμιστής εστιάζει την προσοχή του, στο κρίκο
που συνδέει τον ίδιο με τον... θάνατό του.

Χωρίς τύψεις λύπη ή ανησυχία, πρέπει να εστιάζει την προσοχή του στο γεγονός,
ότι δεν έχει αρκετό χρόνο και έτσι αφήνει τις πράξει του να ακολουθούν ανάλογη ροή.
Πρέπει να επιτρέπει στις πράξεις του ,
σε κάθε μια από αυτές να είναι η τελευταία πάνω στην γη.
Μόνο μ'αυτές τις προϋποθέσεις οι πράξεις του θα φέρουν μέσα τους την ενάρετη δύναμή τους.

Αλλιώς όσο ζει θα είναι οι πράξεις ενός ανόητου.

Ο θάνατός μας περιμένει, και αυτή η πράξη που τελούμε τώρα,
μπορεί να είναι η τελευταία μας πάνω στην γη, μάχη.

Ονομάζεται μάχη, γιατί είναι ένας αγώνας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν μιά διαδοχή πράξεων χωρίς αγώνα και σκέψη.
Αντίθετα ο πολεμιστής υπολογίζει το κάθε τι που κάνει.
Και εφ'όσον διαθέτει βαθιά γνώση του θανάτου του,
βαδίζει με σύνεση, λες και είναι η κάθε πράξη του η τελευταία πάνω στην γη μάχη.

Αντιμετωπίζει την τελευταία μάχη με τον σεβασμό που της αξίζει.
Είναι φυσικό λοιπόν να δώσει τον καλύτερο εαυτό του,
κάνοντας την τελευταία πράξη του, πάνω στην γη.

Ο θάνατός μας είναι ο μόνιμος σύντροφός μας.
βρίσκεται πάντοτε αριστερά μας και πίσω, σε απόσταση ενός τεντωμένου χεριού.

Είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος του πολεμιστή.

Όποτε αισθάνεται ότι όλα πάνε στραβά και πρόκειται να εκμηδενιστεί,
μπορεί να στραφεί στον θάνατό του και να τον ρωτήσει,
αν τα πράγματα έχουν έτσι στα αλήθεια.
Ο θάνατός του θα του πει ότι κάνει λάθος και ότι τίποτα δεν έχει σημασία,
εκτός από το άγγισμα του.
Ο θάνατός του θα του πει:

Δεν σ έχω αγγίξει ...ακόμη...!!!?

Είμαστε οι απολωλότες μιας μακρινής εποχής, από μία χώρα που προϋπήρξε όλων των χωρών. Επιζήσαμε, άλλοι σε κορφές και βουνοπλαγιές κι άλλοι χαμένοι μέσα σε σπήλαια, στους πρόποδες, κοντά στις πεδιάδες. Παλιά, χορεύαμε μαζί με τους Γαλαξίες. Τώρα, κάτω από αυτόν τον εξαθλιωμένο κόσμο, κοιμάται στις αγκάλες του Μορφέως ο Μεγάλος Θυμός, ναρκωμένος βαθιά, αλλά τυλιγμένος στο Όνειρο. Το ίδιο και η Μεγάλη Θλίψη, ναρκωμένη, αλλά συνεχώς θρηνούσα. Η Αρχαία ηδονή, τιθασευμένη, αλλά καταιγιστική και θυελλώδης. Ο κουρελιασμένος Έρως, ξυλισμένος, αλλά μέσα του διάπυρος.

Είναι η Ζωή αυτό εξεγείρεται μέσα μας. Σαν μία παλίρροια φουσκώνουμε κι επισκεπτόμαστε τους αποκλεισμένους ανθρωπάκους από σπίτι σε σπίτι. Καταστρέφουμε και κουρσεύουμε. Καμμια πόρτα δεν μπορεί να μας κρατήσει απέξω, κανένας σύρτης και κανένα μάνταλο δεν μπορεί να μας τρομάξει ώστε να πισωγυρίσουμε. Μέσα από τις χαραμάδες, σαν φίδια χρυσαφιά γλιστράμε, περνώντας από τα κλειδώματα σαν τον αγέρα που λυσσομανά.

Είμαστε ο φλεγόμενος Πόνος, ο εκρηγνυόμενος Έρωτας. Ανάμεσα στους υποτιθέμενους «Δυνατούς» τούτου του κόσμου, επικρατεί πλήρης άγνοια για την ύπαρξη και το ποιόν μας. Δεν έχουμε όνομα, δεν φοράμε ετικέτες, μήτε επουράνιες μήτε γήϊνες. Δεν μας ξέρουν ΠΟΥΘΕΝΑ. Γιατί η αληθινή μας πατρίδα είναι έξω από το Μεγάλο Πέρασμα, γιατί σαν αθόρυβη βροχή πέφτουμε από τον ουρανό, σαν την υγρή ομίχλη αναδυόμαστε από το χώμα.

Αποστολή μας να εξευτελίσουμε την «δύναμη» όλων των υποτιθέμενων «Δυνατών» τούτου του πλανήτη. Η γελοία «δύναμή» τους, δεν δέχθηκε ακόμα στο πετσί της τις προκαταρκτικές δαγκωματιές της οργής μας. Μιας οργής που δεν μπορέι να περιγραφεί με λέξεις πάνω σε χαρτί, μέσα σε μικροφιλμς ή επάνω στις οθόνες των κομπιούτερς. Οι αριθμοί μας, οι δικοί μας αριθμοί, δεν γίνονται από αυτούς κατανοητοί, μήτε τα ιερά σύμβολά μας. Οι σκιές μας επίσης, μοιάζουνε καταπληκτικά με όλες τις υπόλοιπες σκιές αυτού του κόσμου. Κατοικίες και ορμητήριά μας είναι οι χώρες μέσα στις χώρες, τα άγρια σκηνικά πίσω από τις βιτρίνες των μητροπόλεων, χώροι που η επίγεια ψευτοεξουσία δεν τολμά να μολύνει με τα ρυπαρά πέλματά της, πανικόβλητη εκ γενετής, ακόμα και στην σκέψη της ύπαρξης των συνθετικών στοιχείων του δημιουργικού Χάους.

Το αίμα μας είναι το αίμα της Έκστασης. Η ψυχής μας, η ψυχή της απεριόριστης Ηδονής. Η λύσσα μας, η λύσσα του Άγριου. Για μια ακόμα φορά, οι Αρχαίοι Εραστές του Άγριου, μέλλουν να πορευθούν περήφανα πάνω στην χωμάτινη κρούστα της γης, κι εκείνο που οι πομπές, οι παρελάσεις και οι τελετουργικοί μας χοροί θα προδρομήσουν, δεν είναι άλλο από την καθολική ανάσταση των ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ νεκρών.

Είμαστε ένα αίμα με τους Προγόνους σας, τους Αρχαίους «Άγριους». Εσείς όμως μολυνθήκατε από την αηδιαστική πανούκλα του πολιτισμού των εξουσιανθρώπων. Το κορμί σας ανυπομονεί και ποθεί να ακολουθήσει τις επερχόμενες ορδές των Αρχαίων «Αγρίων» που θα κατακλύσουν τον πλανήτη, μα τα δυστυχισμένα μυαλά σας παραμένουν δαμασμένα, ευνουχισμένα κι «εκπολιτισμένα». Κι ΕΚΕΙ θα δοθεί η Μεγάλη και Τελεσίδικη Μάχη του πολέμου που μέλλει να σημάνει το τέλος της σύγχρονης Προ-Ιστορίας. Γιατί ο «πολιτισμός» που εσείς προσκυνήσατε, είναι ενάντιος σε αυτή την ίδια την Φύση. Όταν οι Αρχαίοι «Άγριοι» εξεγερθούν και χαιρετίσουν τ' άστρα, η Μεγάλη Σύγκρουση θα αρχίσει αστραπιαία και θα τελειώσει στη στιγμή, ενώνοντας τον κόσμο ολόκληρο ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ.

Feral Faun

...Σε πολιτικό επίπεδο τώρα, μετά την κατάρρευση στη Δύση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, αυτού του κτηνώδους σφαγέα των ευρωπαϊκών εθνών, ο κόσμος του Ιαχωβά οργανώθηκε σε φεουδαρχική δομή, η οποία, αν και κράτησε αρκετούς αιώνες, οδήγησε σε αδιέξοδα για τον απλό λόγο του ότι ο κατακερματισμός της Εξουσίας τον έκανε τρωτό σε αλληλοσυγκρούσεις τμημάτων του και εύκολες ανατροπές από ανά τόπους δυσαρεστημένους πληθυσμούς δούλων. Παράλληλα, στην Ανατολή, το θεοκρατικό Βυζάντιο υπέκυπτε κι αυτό στο φεουδαρχικό μοντέλο, μένοντας τύποις μόνον «αυτοκρατορία» σε βαθμό που να εξασφαλίζει ικανό μηχανισμό συλλογής φόρων για τις ακόρεστες ανάγκες του παλατιού, της γραφειοκρατίας και του παρασιτικού κλήρου και παρα-κλήρου που άκουγε στο όνομα «μοναχισμός».  
 

Το συνολικό μοντέλο πάντως, κατέρρευσε ταυτόχρονα με την περίοδο που εν συντομία ονομάζουμε Μεσαίωνα. Η τρωτή φεουδαρχία της Δύσης έδωσε, κατά τον 16ο αιώνα, τη θέση της στο άτρωτο από εξεγέρσεις δούλων «Εθνοκράτος», και στους επόμενους δύο αιώνες σύσσωμη η Ευρώπη υποχρεώθηκε, από άκρου σε άκρο της, ν' ακολουθήσει το παράδειγμα, ενώ όμως την ίδια περίπου εποχή στο φαντασιακό / αντιληπτικό επίπεδο, η ανθρωπότητα όχι μόνο δεν μετασχηματιζόταν ουσιαστικά σε κάτι διαφορετικό, αλλά αντίθετα παρέμενε στην ίδια φρικτή και πνευματοκτόνο κοσμοθέαση, βυθιζόμενη συνάμα σε ακόμα μεγαλύτερη αποκτήνωση (Πόσοι άραγε ξέρουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκατομμυρίων θυμάτων της ιαχωβικής θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, δεν αφορούν τον.. «επάρατο» Μεσαίωνα, αλλά, αντίθετα, την.. «φωτισμένη» Αναγέννηση;)  
 

Καλύπτοντας λοιπόν όλα σχεδόν τα προ πολλού αλλοτριωμένα ευρωπαϊκά «έθνη», εκ των οποίων τα περισσότερα είχαν ταπεινωμένα τα ονόματά τους και παραποιημένη την προχριστιανική Ιστορία τους, με υπήκοους ονοματισμένους από το λεξικό της εβραϊκής μυθολογίας και με τα ιερατεία να ξελαρυγγιάζονται σε ύμνους υπέρ του Ιαχωβά («αλληλούϊα», «δόξα και τιμή στον Ιαχωβά»), το νεοφανές «Εθνοκράτος», βασίστηκε πάνω σε δίποδα θεμέλια. Σε έναν ολοκληρωτικό, βίαιο και συγκεντρωτικό εξουσιαστικό μηχανισμό από τη μία, αρχικά μόνον «μοναρχικό» και φυσικά πάντοτε «χριστιανικό», και σε μια βίαιη ομοιομορφία των υπηκόων από την άλλη, υπηκόων που όφειλαν ν' αντιλαμβάνονται τα πράγματα -και κατ' επέκταση να συμπεριφέρονται- στο εξής, ως ομογενές «έθνος» μέσα σ' έναν κόσμο που το πρώτο και κύριο που εχθρευόταν ήταν η ύπαρξη πολυμορφίας, ήτοι.. «εθνών» με την αυθεντική φυσικά έννοια του όρου (ήτοι, ομάδες με ιδιαίτερα «έθη και νόμους και γλώτταν και βίον» όπως το 'χε ορίσει παλαιά ο Απολλώνιος).  
 

Η σχιζοφρένεια αυτή, ξεπεράστηκε ωστόσο από τον αυθαίρετο και διαστρεβλωτικό ορισμό του κρατίστικα δημιουργημένου ψευδο«Έθνους», ως ομοιόμορφης μάζας υπηκόων και όχι ως κοινωνικής ή φυλετικής ομάδας που τηρεί ένα ίδιο και αυτόχθον, ήτοι αρχαιότροπο «έθος»: Μία μικρή ομάδα εξουσιαστών αποφασίζει ιδία βουλήσει ότι ανήκουν στο κατασκευασμένο ψευδ«Έθνος» της κάποιες μεγάλες ομάδες λαού, που ούτε καν ρωτήθηκαν αν θέλουν ν' ανήκουν σ' αυτό.  
 

Έτσι, ένας τερατώδης μηχανισμός φυσικής και πνευματικής υποδούλωσης γεννιέται, ένας μηχανισμός που είναι ταυτόχρονα κρατικός και χριστιανικός: το ιδιό-Τροπο (το με ίδιαίτερο ή ίδιον Τρόπον) άτομο ή η ιδιό-Τροπη ομάδα,  συνθλίβονται οριστικά μέσα στην ξέφρενη και αμείλικτη υπηκοοποίηση (εκ του Υπο-Ακούειν, Υπακούειν) αλλά και πνευματική δουλοπρέπεια (ο Νίτσε έχει αναφερθεί με λεπτομέρεια πάνω στις κοσμοθεάσεις που δημιουργούν δούλους). Για πρώτη φορά λοιπόν στην μακραίωνη ανθρώπινη Ιστορία, η εθνική συνείδηση ξεπέφτει σε ένα προϊόν βίας και τρόμου.