ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Κρυμμένη Κοινωνία

Συνέντευξη στον Βασίλη Φασούλα

«Για εμάς είναι αυτονόητο ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να ιερουργούμε σε ιερούς τόπους της Θρησκείας μας» αναφέρουν σχεδόν αφοπλιστικά στο «K-P» τα μέλη μίας «κοινωνίας» που δείχνει να είναι «κρυμμένη» εντός της νέας ελληνικής πραγματικότητας. Ο αυτοπροσδιορισμός που κυρίως επιλέγουν είναι «Εθνικοί», αλλά ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία είναι γνωστοί ως Δωδεκαθεϊστές και πολλές φορές ως Παγανιστές. Οι ίδιοι, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι «Είμαστε 'παγανιστές' μόνο στο μέτρο που ο όρος «Εθνικοί» μεταφράζεται στα αγγλικά ως 'pagan'».

Το Κ-Ρ ανοίγει, χωρίς γραφικότητες και διάθεση προσβλητικών αστεϊσμών, ένα μεγάλο όσο και καλά κρυμμένο κεφάλαιο: την θρησκευτική και πνευματική επαναφορά πολλών ανθρώπων στην «παλαιά εντόπια θρησκεία». Ποιοί είναι οι βαθύτεροι λόγοι αυτής της "αποστασίας" από τον ελληνορθόδοξο πόλο; Το Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών, η πιο δυναμική ομάδα ανάμεσα στους αναβιωτές των παλαιών τρόπων δίδει την δική της "αιρετική" εκδοχή για πολλά "ανέγγιχτα" ζητήματα του νέου ελληνισμού.

Για αυτή την «κρυμμένη κοινωνία» μιλά στο «Κ-P» ο γραμματέας του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών Βλάσης Ρασσιάς.

Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών; Πότε ιδρύθηκε, τι ιδεολογίας άνθρωποι το απαρτίζουν, ποίου μορφωτικού επιπέδου, που εδρεύει, αν συνεργάζεσθε ή έχετε επαφή με άλλους φορείς αναβιώσεως της εθνικής θρησκείας ή με ξένους παγανιστικούς κύκλους;

Ένα λεπτό, γιατί οι ερωτήσεις σας δεν είναι και λίγες (γέλια). Το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών ή, για όσους προτιμούν τα αρκτικόλεξα Υ.Σ.Ε.Ε., ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1997, μετά από σχεδόν δεκαετείς επαφές, συζητήσεις, ζυμώσεις και διαδικασίες μεταξύ των πρώτων ομάδων Εθνικών που εμφανίσθηκαν δημόσια στην χώρα μας, οι οποίες κατέληξαν στις 9 Σεπτεμβρίου 1995 σε μια πανελλήνια συγκέντρωση στον νότιο Όλυμπο με θέμα τον εφεξής καλύτερο συντονισμό των δραστηριοτήτων μας. Γι' αυτόν ακριβώς τον συντονισμό, ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1997 το Ύπατο Συμβούλιό μας, τις ημέρες ακριβώς που άγνωστοι φανατικοί χριστιανοί κατέστρεψαν το πολύ σημαντικό για εμάς Ιερό στον «Διόνυσο» της Αττικής.

Για την δεύτερη και τρίτη ερώτησή σας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταυτότητα των μελών μας δεν είναι φυσικά ενιαία, όπως άλλωστε και κάθε φέτα που κόβει κανείς από την νεοελληνική κοινωνία, ωστόσο, λόγω της ιδιαιτερότητάς μας (αφού εκ των πραγμάτων είμαστε άνθρωποι που έχουμε κατορθώσει, κυρίως μέσω της καλλιέργειάς μας, να ξεφύγουμε από την κρατούσα θρησκεία και ιδεολογία), η συντριπτική πλειοψηφία ανήκει πολιτικά στον δημοκρατικό χώρο και έχει ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση.

Για τις επόμενες ερωτήσεις σας, από την ίδρυσή του κιόλας το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών κάλεσε τις ομοειδείς (αυτόχθονες, προχριστιανικές, Εθνικές) Θρησκείες της Ευρώπης, όπως λ.χ. Ασατρού, Ρωμαϊκή, Κελτική κλπ, σε διάλογο, συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη, τον δε επόμενο χρόνο (1998) συμμετείχε στην ίδρυση του Παγκοσμίου Συνεδρίου Εθνικών Θρησκειών (World Congress of Ethnic Religions - W.C.E.R.) με έδρα το Βίλνιους της Λιθουανίας, αργότερα δε, το 2004, φιλοξένησε στην χώρα μας με μεγάλη μάλιστα επιτυχία το 7ο Συνέδριο του W.C.E.R. Σε ό,τι αφορά τώρα την συνεργασία μας με άλλες μικρές αρχαιόφιλες ομάδες, αυτή πραγματοποιείται με βάση την ποιότητα, το ήθος και το έργο που έχει η κάθε μία τους να επιδείξει, Αυτονόητο είναι ότι δεν συνεργαζόμαστε με ομάδες που είτε προάγουν την χυδαιότητα ή τον φθόνο για τους καλυτέρους τους, είτε προωθούν δεισιδαιμονικές ή μαγικές παρερμηνείες της Ελληνικής Θρησκείας, είτε τέλος προβάλλουν διάφορες εντελώς απαράδεκτες απόψεις για μία δημοκρατική κοινωνία, όπως λ.χ ρατσισμό, ομοφοβία και άλλα αντίστοιχα.

Έχετε υπολογίσει ή είναι εις γνώσιν σας κάποια στατιστικά στοιχεία επίσημα ή μη περί των συμπαθούντων ή και ακολουθούντων την αρχαία θρησκεία στην Ελλάδα;

Ο κόσμος, ιδίως στην επαρχία όπου η Εκκλησία και οι μηχανισμοί της ασκούν όχι μόνο πνευματική αλλά και κατά κυριολεξία οικονομική τρομοκρατία, είναι πολύ φοβισμένος, συνεπώς δεν υπάρχει η ελάχιστη έστω δυνατότητα μίας κανονικής και έγκυρης καταμέτρησης. Όπως και να έχει πάντως, οι πραγματικοί και ενεργοί θρησκευτές της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας είναι σίγουρα πολύ λιγότεροι των 400.000 γενικώς ειπείν Ελληνολατρών, τους οποίους πριν από 2 - 3 περίπου χρόνια «μέτρησε» μέσω των πληροφοριοδοτών της η ίδια η Εκκλησία. Εμείς εικάζουμε, και εννοώ το ρήμα που χρησιμοποιώ, ότι ο συνολικός αριθμός των ενεργών θρησκευτών σε όλη την Ελλάδα, τόσο εκείνων που ανήκουν σε οργανωμένες κινήσεις όσο και των ανέντακτων ή απομονωμένων που είναι οι περισσότεροι, ανέρχεται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα (40.000 - 50.000 είναι ένα πιθανό νούμερο), στο μέτρο που μόνο γύρω από εμάς είναι συσπειρωμένα περίπου 2.000 άτομα και γύρω από όλες τις υπόλοιπες ομάδες περίπου 1.000.

Προτιμάτε τον όρο «εθνική» ή «πατρώα» θρησκεία, τι σας εκφράζει περισσότερο;

Εάν το έθνος μας ήταν ελεύθερο και συνεχές ως προς την τήρηση των παραδόσεών του και οι δύο όροι θα ήσαν πέρα για πέρα κατάλληλοι, όμως εδώ δεν έχουμε πια εθνική κανονικότητα, αφού η παράδοσή μας έχει βίαια σπάσει εδώ και αιώνες και σήμερα οι πατέρες των περισσότερων εξ ημών είναι χριστιανοί. Προτιμούμε λοιπόν τον πρώτο όρο («Εθνική») για να περιγράψουμε την Θρησκεία μας ως ένα αντιληπτικό και εκφραστικό σύστημα μέσα από το οποίο μπορεί να αυτοπροσδιορισθεί κάποιος ως «Έλληνας», όχι φυσικά με την έννοια του υπηκόου ενός κράτους που για τους δικούς του λόγους θέλει να λέγεται «Ελληνικό», αλλά με την έννοια του φορέα μίας πολύ συγκεκριμένης κοσμοθέασης και ενός συγκεκριμένου έθους που όχι μόνον λέγονται, αλλά κυρίως ήσαν είναι και θα είναι, Ελληνικά.

Αποδέχεστε τον όρο «παγανιστές»;

Ο όρος καθεαυτός δεν είναι κακός, αφού στα λατινικά σημαίνει τον κάτοικο της υπαίθρου. Κακή χρήση του όμως έχουν κάνει οι χριστιανοί, τόσο των πρώτων αιώνων της κυριαρχίας τους (υπονοώντας ότι δήθεν όποιος δεν εγκατέλειπε την εθνική του Θρησκεία ήταν χωριάτης, απολίτιστος), όσο και του σήμερα (όπου λόγω της αμορφωσιάς του μεγάλου πλήθους η έννοια ταυτίζεται με αλλόκοτες δοξασίες ή νεο-θρησκείες). Είμαστε «παγανιστές» μόνο στο μέτρο που ο όρος «Εθνικοί» μεταφράζεται στα αγγλικά ως «pagan», κατά τα λοιπά η Ελληνική Εθνική Θρησκεία είναι η κατεξοχήν μη-παγανιστική, αφού ολοκληρώθηκε κυρίως μέσα από την αρχαιοελληνική πόλη.

Πολλοί διατείνονται ότι οι πεποιθήσεις σας είναι κεκρυμμένη έκφραση ελληνοκεντρισμού ή εθνικισμού, τι αποκρίνεστε σε όλα αυτά;

Ο Γκαμπριέλ Μαρσέλ είχε πει το ωραίο ότι «ο καθένας είναι ελεύθερος να μην καταλαβαίνει τι του γίνεται» και όντως, ο καθένας έχει το δικαίωμα, αλλά και την ευθύνη συνάμα, να καταλαβαίνει ή να προσποιείται πως καταλαβαίνει ό,τι τον βολεύει. Ο ομιλών έχει γράψει από το 1996 το βιβλίο «Έθνος, Εθνισμός, Εθνοκράτος, Εθνικισμός», στο οποίο ξεκαθαρίζει μια σειρά από έννοιες και καταδεικνύει την αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα στην προχριστιανική φυσική και θετική εθνική ταυτότητα (εθνισμός) και την αρρωστημένη που ορίζεται μόνο μέσα από την αντιπαλότητα κάποιων οπαδών μονοθεϊστικών οικουμενικών Θρησκειών προς κάποιους άλλους (εθνικισμός). Η  πρώτη ανήκει στον ηττημένο για την ώρα πολυθεϊστικό κόσμο των διαλεκτικών σχέσεων και η δεύτερη στον πρόσκαιρα κυρίαρχο μονοθεϊστικό κόσμο της σκληρής απολυτότητας. Αυτονόητο είναι πως εμείς οι Εθνικοί, ως πολυθεϊστές, δεχόμαστε την πολυμορφία όχι μόνο των βιολογικών μορφών, αλλά και των μορφών κουλτούρας, πολιτισμού και, φυσικά, θρησκευτικής έκφρασης και φιλοσοφικής αναζήτησης και θεωρούμε πρωταρχικό καθήκον του ψυχικά υγιούς ανθρώπου τον διαρκή πόλεμο ενάντια σε ό,τι απειλεί να καταργήσει αυτή την πολυμορφία και να ομογενοποιήσει την ανθρωπότητα κάτω από μία υποτιθέμενη «μοναδική αλήθεια» και κάτω από έναν υποτιθέμενο «μοναδικό Θεό». 

Σας ενδιαφέρει η γονιδιακή σας συνάφεια με τα αρχαία γένη της περιοχής όπου κατοικούν οι σύγχρονοι Έλληνες; Θα είχατε τις ίδιες πεποιθήσεις εάν ο Φαλμεράυερ είχε επαληθευθεί από την σύγχρονη επιστήμη;

Επειδή δεν μπορούμε να μιλάμε με υποθέσεις και στο μέτρο που ο Φαλμεράυερ δεν επαληθεύθηκε από την σύγχρονη επιστήμη, αλλά και στο μέτρο που κανένα έθνος στην Ιστορία δεν έμεινε «καθαρό» από προσμίξεις, όπως επίσης και στο μέτρο που είναι γενικώς αποδεκτό ότι η οποιαδήποτε πολυπληθής ομάδα ανθρώπων έχει μία ισχυρή ικανότητα που λέγεται «αφομοιωτική», θεωρούμε ανόητη όλη την σχετική συζήτηση. Τα «έθνη» δημιουργούνται από και στηρίζονται σε αυτό που λέμε «κοινό έθος», κοινή δηλαδή πολιτισμική εκδήλωση και αξιακό σύστημα. Την γονιδιακή συνάφεια με τους αρχαίους προγόνους μας την έχουμε, όμως αυτό πέραν του απλώς να μας κολακεύει ελάχιστα δίνει λύση στο μεγάλο πρόβλημα του γενιτσαρισμού, δηλαδή στο να έχει κάποιος που αγωνίζεται για να αποκαταστήσει την εθνική του παράδοση εχθρούς πρωτίστως τους ίδιους του τους ανθρώπους. Είναι ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε ιστορικά με τον εκχριστιανισμό και συνεχίστηκε με τον εξισλαμισμό, δύο μεθόδους συστηματικής καταστροφής της ταυτότητας των λαών και χρησιμοποίησης των ίδιων των μελών τους για να ακυρώνεται στο μέλλον κάθε προσπάθεια επιστροφής «στα πάτρια». Πρόκειται για το τρομερό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που οι εθνολόγοι των τελευταίων δεκαετιών όρισαν επιτέλους ως «εθνοκτονία».

Η αρχαία ελληνική θρησκειολογία σήμερα είναι επίκαιρη πιστεύετε; Με μία αυτοκριτική διάθεση ποιοι είναι οι κοινωνικοί, πνευματικοί  ψυχολογικοί και συνειδησιακοί λόγοι που σας ώθησαν ή ωθούν ανθρώπους πάσης ηλικίας να πυκνώνουν το ρεύμα της αναβιώσεως της παλαιάς ελληνικής θρησκείας; Είναι μόδα ή είναι ειμαρμένη η επαναφορά των παλαιών τρόπων;

Για εμάς τα πάντα είναι κυκλικά και συνεπώς απλώς επιστρέφουμε στην υγιά περίοδο της ανθρωπότητας, όποιος το κάνει αυτό από ...; «μόδα», ή από ο,τιδήποτε άλλο ανάλογο, απλώς δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Εμείς τιμούμε έμπρακτα τα όσα τιμούσαν οι πρόγονοί μας πριν την επικράτηση του Χριστιανισμού, ακολουθούμε το δικό τους αξιακό σύστημα και υπηρετούμε τις πολιτικές αρετές που εκείνοι ανέδειξαν, με πρώτη όλων την Δικαιοσύνη.

Για εμάς ο άνθρωπος είναι ένα έλλογο και πολιτικό ον, ικανό για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο, αναλόγως του βαθμού Αρετής που αυτό κατέχει. Για εμάς η θρησκευτική εκδήλωση δεν είναι απελπισμένη κίνηση για υποτιθέμενη σωτηρία επίσης υποτιθέμενων ατομικών ψυχών, αλλά εκδήλωση που συνέχει την κοινότητα (την «πόλη» στην αρχαιότητα) και αποτελεί την αυτονόητη ευχαριστία των θνητών προς τους αθάνατους για το μεγάλο δώρο της ζωής.

Περιγράψτε μας το πλαίσιο των θρησκευτικών σας δοξασιών. Είναι αληθές ότι πιστεύετε στην ύπαρξη 12 θεών του Ολύμπου; Τι είναι Θεότητα και τι θρησκευτικότητα για εσάς και ποια η στάση σας έναντι στον μονοθεϊσμό. Πιστεύετε στην γραμμική εξέλιξη της ανθρώπινης θρησκευτικότητος και αν ναι μήπως η επαναφορά των αρχαίων δοξασιών είναι οπισθοδρόμηση;

Εξακολουθείτε να κάνετε ερωτήσεις... «κατά ριπάς» (γέλια). Εμείς, όπως και οι πρόγονοί μας, αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο («στολίδι» κατ' εκείνους) ως την μοναδική, αιώνια, άκτιστη και αυτοθεσμιζόμενη πραγματικότητα, που δεν την δημιούργησε κανένα εξωτερικό της αίτιο (πόσο μάλλον ένας εξωκοσμικός «Θεός», που συν τοις άλλοις είναι και ...; «πρόσωπο»). Οι Θεοί μας είναι εσωκόσμιες και μη προσωπικές ταξιθετικές οντότητες, που υπηρετούν την υποχρεωτική πολυμορφία και πλήθυνση, με λίγα λόγια την Δημοκρατία στους Ουρανούς, καθώς και τον Ορθό Λόγο ως βασικό συστατικό της Ουσίας του σύμπαντος. Δεχόμαστε την ύπαρξη εκείνου που μπορεί να λεχθεί «Κακό» μόνο «κατά παρακολούθηση» του Αγαθού και ποτέ αυτόνομα, δεν αναγνωρίζουμε δυϊστικές υποτιθέμενες αντιμαχίες «καλών θεών» και «διαβόλων», δεν αποδεχόμαστε κανενός είδους δαιμονοποίηση της γνώσης, της ελευθερίας ή του ερωτισμού.

Ως προς τον λεγόμενο «μονοθεϊσμό», θέλοντας και μη, ως έχοντες δεχθεί επίθεση εδώ και αιώνες, αισθανόμαστε αντιμέτωποι. Οι κατασκευαστές του λεγόμενου «μονοθεϊσμού» εδώ και 2.600 χρόνια έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στα έθνη, ενάντια δηλαδή στην πολυμορφία της ανθρωπότητας. Είπαμε ήδη πιο πάνω και επαναλαμβάνουμε και εδώ ότι, αφού δεχόμαστε την πολυμορφία των μορφών κουλτούρας, πολιτισμού και, φυσικά, θρησκευτικής έκφρασης και φιλοσοφικής αναζήτησης, θεωρούμε πρωταρχικό καθήκον μας την πάλη ενάντια σε ό,τι απειλεί να καταργήσει αυτή την πολυμορφία. Είπαμε επίσης παραπάνω ότι η δική μας θέαση του χρόνου και της Ιστορίας είναι κυκλική. Για εμάς ο «μονοθεϊσμός» αποτελεί απλώς μία βέβηλη παρένθεση στην σχέση της ανθρωπότητας με το στοιχείο του «Ιερού» και του «Θείου». Η επαναφορά της υγιούς κοσμοθέασης είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την έξοδο της ανθρωπότητας από τον βάλτο που βρίσκεται τώρα.

Μπορείτε να μας ενημερώσετε για τυχόν έθιμα που τηρείτε, γιορτές σας, τρόπους εκδηλώσεως της λατρείας σας, αν ιερουργείτε γάμους και κηδείες αν έχετε εκ του νόμου δυνατότητα και άδεια προς τούτα κοκ;

Η Εθνική Ελληνική Θρησκεία βεβαίως και έχει τις εορτές της και τις λατρευτικές εκδηλώσεις της και τελούμε φυσικά και ονοματοδοσίες και γάμους και κηδεύσεις (αν και για εμάς δεν αποτελούν «μυστήρια», όπως θέλει να παρουσιάζει τις αντίστοιχες δικές του ο Χριστιανισμός), ωστόσο το ελληνικό νομικό πλαίσιο περί θρησκειών είναι απαράδεκτα βυζαντινό, δηλαδή μεσαιωνικό και αναγνωρίζει υπόσταση μόνον στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στους Εβραίους και στους Μουσουλμάνους της «μουφτείας». Όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και των Ρωμαιοκαθολικών χριστιανών είναι για το Ελληνικό Κράτος ανύπαρκτοι σε επίπεδο «κοινωνικού» θρησκευτικού δικαιώματος. Όπως καταλαβαίνετε, οι δικές μας ονοματοδοσίες, γάμοι και κηδεύσεις δεν αναγνωρίζονται αυτομάτως από το κράτος και άρα υποχρεωτικά έρχονται ως θρησκευτικά συμπληρώματα των πολιτικών αντιστοίχων τους.

Στην ιστοσελίδα μας www.ysee.gr, έχουμε εδώ και αρκετά χρόνια αναρτήσει ένα βασικό σχεδίασμα των τριών τυπικών για ονοματοδοσία, γάμο και κήδευση, ώστε να μπορούν να βασίζονται σε αυτά ή και να τα υιοθετήσουν αυτούσια όλοι όσοι επιθυμούν. Όσοι πάλι θέλουν την αμεσότερη δική μας βοήθεια, τότε την τελετή πραγματοποιεί ο ειδικός ιεροπρακτικός θίασος του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών, η «Δελφύς». 

Είστε εν τέλει ανεγνωρισμένη θρησκεία; Είστε μία από τις εκ Συντάγματος γνωστές  θρησκείες της Ελλάδος; Τι κινήσεις έχετε κάμει για την αναγνώρισή σας και την καθιέρωσή σας ως «γνωστό δόγμα εν Ελλάδι; Αντιμετωπίζετε προβλήματα ή έχετε προστριβές με την Ορθόδοξη Εκκλησία; Η στάση της επίσημης ελληνικής πολιτείας απέναντί σας ποια είναι;

Πάλι με ρωτάτε... «κατά ριπάς» (γέλια). Για τις πρώτες σας ερωτήσεις ήδη έχουμε απαντήσει πιο πάνω. Απαντώντας μάλιστα το επίσημο κράτος στο από 7 Μαϊου 2006 Υπόμνημά μας προς τις ελληνικές πολιτειακές και πολιτικές αρχές για την Θεσμική Αναγνώριση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, ομολόγησε εγγράφως ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται καν διαδικασία για αναγνώριση κάποιας Θρησκείας. Όπως το ακούτε! Πέραν αυτού όμως, το λεγόμενο «ατομικό» θρησκευτικό μας δικαίωμα είναι απολύτως σεβαστό μετά το 1997, όταν η Ελλάδα υποχρεώθηκε να το αναγνωρίσει με τον νόμο 2462 / 1997, ο οποίος επικύρωσε στις 21.2.1997 το «Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, κ.λπ.», που αποτελεί υπερνομοθετικό Δίκαιο.

Το μοναδικό πρόβλημά μας με την Πολιτεία είναι συνεπώς η ανυπαρξία του «κοινωνικού» θρησκευτικού δικαιώματός μας, δηλαδή η ανυπαρξία νομικής αλλά και θεσμικής αναγνώρισης της Θρησκείας μας με συνακόλουθη απονομή τιμής. Ενώ όμως εκεί εξαντλούνται τα προβλήματά μας με την Πολιτεία, σοβαρότατα προβλήματα έχουμε από το «βαθύ Κράτος» και εκκλησιαστικό και περιεκκλησιαστικό παρακράτος των θεοκρατών, που δρα με κάθε κακοήθεια όπως το κάθε κακομαθημένο αυταρχικό σύστημα που νοιώθει να ραγίζει από όλες τις πλευρές.

Θεωρείτε ότι έχετε το δικαίωμα να ιερουργείτε ακόμη και σε ένα μνημείο της παγκόσμιας κληρονομίας όπως η Ακρόπολη; Αν ναι, τι σας κάνει να το πιστεύετε αυτό;

Για εμάς είναι αυτονόητο ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να ιερουργούμε σε ιερούς τόπους της Θρησκείας μας, άλλωστε η μνημειοποίηση ενός λατρευτικού χώρου ως γνωστόν δεν ακυρώνει την λατρευτική του φύση για την διατήρηση της οποίας πρέπει να είναι εγγυημένη η πρόσβαση των θρησκευτών, όπως τονίζει ο Ο.Η.Ε. στα άρθρα 12 και 13 της διακήρυξής του «Περί των Δικαιωμάτων των αυτοχθόνων πληθυσμών».

Με βάση τα παραπάνω, από το 2004 κάναμε αρκετές δημόσιες ιεροπραξίες σε προχριστιανικά Ιερά (στο Σούνιο, τους Δελφούς, το Αμφιαράειο, το Ολυμπιείο Αθηνών) με έγγραφες άδειες από τις αρμόδιες Αρχές έπειτα από κατάθεση σχετικών αιτήσεων. Εγκαταλείψαμε όμως την όλη πρακτική όταν, με αστεία αφορμή την ανεύθυνη συμπεριφορά μιας άσχετης με εμάς μικροομάδας, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο βρήκε την ευκαιρία να απαγορεύσει αδιακρίτως «στους πάντες» την πρόσβαση για λατρευτικούς λόγους. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει μία ατελείωτη αντιπαράθεση με το Ελληνικό Κράτος, που ούτως ή άλλως αποδεδειγμένα φοβάται τους θεοκράτες και ενώ θέλει μεν να λέγεται «Ελληνικό», από την άλλη γέρνει δουλικά τον αυχένα μπροστά σε αλαζόνες χρυσοστόλιστους ρασοφόρους και λειψανοθήκες. Όταν κάποτε ξεφοβηθεί και αποφασίσει επιτέλους τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, τότε θα αξίζει να συζητήσουμε μαζί του. Μέχρι τότε περισσότερο το λυπόμαστε για το άσχημο αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει. 

Ποια τα αισθήματά σας όσον αφορά την σχέση ορθοδοξίας - ελληνισμού;  Αναγνωρίζετε ότι εν τέλει συνέπλευσαν αδιαιρέτως στα χρόνια της οθωμανικής κατακτήσεως; Τι είναι το Βυζάντιο αναφορικά με τον ελληνικό χώρο στα μάτια και την νόησή σας; Μία Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με επίσημη αυτοκρατορική θρησκεία, ένα συναρπαστικό μεσαιωνικό κοσμοπολίτικο ελληνοχριστιανικό μόρφωμα, κάτι παντελώς αλλότριο σε έναν μητροπολιτικό ελληνισμό αλλοτριωμένο ήδη από την μάχη στις Κυνός Κεφαλές το 197 πΧ,  τι εν τέλει; Είναι ξένο ή οικείο σε εσάς;

Η Ορθοδοξία, και ο Χριστιανισμός γενικότερα, έχουν τόση σχέση με τον Ελληνισμό, όση έχει και το σκοτάδι με το φως. Είναι πράγματα ασυμβίβαστα και εντελώς αντίθετα, οι μόνοι που επιμένουν να τα ενώνουν αλχημικά είναι οι θεοκράτες και η προπαγάνδα τους, αν και ούτε τους εαυτούς τους δεν έχουν πείσει εάν κρίνουμε από τα αναθέματα κατά των Ελλήνων που εξακολουθούν να ρίχνουν κάθε «Κυριακή της Ορθοδοξίας» μέσα στις εκκλησίες τους. Το ότι ο Χριστιανισμός έκλεψε 5 - 10 πράγματα από την Γραμματεία μας για να στηρίξει ηθικο-φιλοσοφικά τον εαυτό του, αυτό δεν τον κάνει σώνει και καλά «ελληνικό». Ο «ελληνοχριστιανισμός» και τα σχετικά είναι καλά μόνο για εσωτερική κατανάλωση, να τα λένε μεταξύ τους οι χριστιανοί και να καμαρώνουνε ότι κάτι είναι τελοσπάντων και αυτοί. Για εμάς τα περί «ελληνοχριστιανισμού» κανονικά θ' αποτελούσαν αστειότητες. Όμως δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να τ' αντιμετωπίζουμε καθημερινά ως καθεστωτικό και εναντίον μας λόγο (αφού τρόπον τινά είμαστε υπόδουλοι).

Για το δήθεν «ελληνίζον» πολυεθνικό Βυζάντιο πάλι ή για την δήθεν «υποστήριξη» των θεοκρατών προς τους υπόδουλους πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν γραφεί βιβλία επί βιβλίων και τα παραμύθια αυτά έχουν πλέον χρεοκοπήσει. Το Βυζάντιο ήταν σκληρά ανθελληνικό, σκοταδιστικό και αντιδημοκρατικό, η δε Εκκλησία συνεργάστηκε με τον σουλτάνο για την διατήρηση των αμοιβαίων τους δούλων σε καθεστώς αποβλάκωσης και υποταγής. Δεν θα πούμε για τους αφορισμούς κατά των αγωνιστών του 21, δεν θα πούμε για το μίσος των θεοκρατών κατά όσων απλώς χρησιμοποιούσαν την λέξη «ελευθερία», δεν θα πούμε για την επαίσχυντη «Πατρική Διδασκαλία» με την οποία ζητούσαν θρασύτατα από τους ραγιάδες να παραμείνουν σκλάβοι... τι καλύτερο πειστήριο αυτής της αισχρής συνεργασίας Οθωμανών και Εκκλησίας από τα φιρμάνια που σείουν σήμερα προκλητικά οι θεοκράτες για να εξασφαλίσουν τα ανύπαρκτα ιδιοκτησιακά δικαιώματά τους σε τεράστιες εκτάσεις της ελληνικής γης;

Κάποιοι κύκλοι εξισώνουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία με την Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) όσον αφορά τα δεινά που επέφερε στον ελληνισμό. Συμφωνείτε με αυτήν την άποψη; Μήπως η πίστη στον Χριστό έστω κατά ιστορική ειρωνεία διετήρησε τα όποια ψήγματα του ελληνισμού ενωμένα ώστε σήμερα η Ελλάδα να οφείλει την εθνική - ιστορική - γλωσσική -συνειδησιακή  της συνέχεια στην ορθόδοξη πίστη;

Θα πρέπει κάποτε να σταματήσουμε με αυτές τις ανοησίες ή προπαγανδιστικές ακροβασίες. Η πίστη στον Χριστό διατήρησε τον Χριστιανισμό και μόνον αυτόν, τόσο ανάμεσα στους Ρωμιούς, όσο και ανάμεσα στους Σέρβους, τους Αλβανούς, τους Βουλγάρους κ.ο.κ. Την Ελληνικότητα την κράτησαν μέσα από τους αιώνες οι ίδιοι οι Έλληνες, ιδίως οι Πελοποννήσιοι και οι Ηπειρώτες, πολύ συχνά στρεφόμενοι ενάντια στους Βυζαντινούς, όπως ο Λέων Σγουρός στις αρχές του 13ου αιώνα και ενάντια στους Οθωμανούς, όπως οι «στρατιότι» της Πελοποννήσου και ο Ακροκόνδυλος ή Κορκόδειλος Κλαδάς, και την νέα εθνική συνείδηση έφεραν οι διαφωτιστές με πρώτον τον Κοραή, το όνομα του οποίου ακούνε σήμερα οι βυζαντινόφρονες και βγάζουν σπυριά. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι έννοιες «έθνος» και «πατρίδα» επέστρεψαν στην Ιστορία με τους Ιακωβίνους και την Γαλλική Επανάσταση, ενώ την ίδια εποχή ο ορθόδοξος (φαναριώτης) Δ. Καταρτζής κατακεραύνωνε τις προσπάθειες των μορφωμένων της εποχής του να επαναφέρουν τα ήθη, τις πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις, αλλά και το όνομα των υποτίθεται «ειδωλολατρών» Ελλήνων. Θυμάμαι απ' έξω τα λόγια του: «το 'χουν τιμή τους να επιγράφονται Έλληνες, πράγμα ανάξιο σ' έναν Ρωμιό χριστιανό».

 

Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1753 στην κοινότητα Q'ara Qhatu της επαρχίας Λα Παζ (La Paz) της Βολιβίας, από τον έμπορο κόκας και άλλων ντόπιων γεωργικών προϊόντων Χοσέ Σίσα (Jose Sis) και την Χοζέφα Βάργκας (Josefa Vargas). Η εμπορική δραστηριότητα του πατέρα της, επέτρεψε στην οικογένειά του να ξεφύγει από το γενικό καθεστώς δουλείας ή δουλοπαροικίας στο οποίο είχαν ρίξει οι λευκοί χριστιανοί Ισπανοί κατακτητές όλους τους αυτόχθονες πληθυσμούς των Άνδεων.  

Σε ηλικία 18 ετών παντρεύτηκε το 1771 τον 21χρονο Αϋμάρα ευγενή Χούλιαν Απάζα ή Τούπα Κατάρι (Julian Apaza ή Tupa Katari, 1750 - 1781), και μαζί συνέχισαν το επάγγελμα του πατέρα της, το οποίο όχι μόνον τους επέτρεψε να κρατήσουν απόσταση από την αισχρή τυραννία των Ισπανών, αλλά επιπρόσθετα, καθώς ταξίδευαν από άκρου σε άκρο της Βολιβίας, να κρατήσουν άμεση και σωστή εικόνα για την τραγική πραγματική κατάσταση της πατρίδας τους. Πολύ σύντομα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η τυραννία των ξένων έπρεπε να ανατραπεί, και, όταν τελικά στις 10 Νοεμβρίου 1780 ο Ίνκα Τούπα Αμάρου ο Β (Tupa Amaru II), συνέλαβε και εκτέλεσε στην Τίντα του Περού τον Ισπανό κυβερνήτη και φοροεισπράκτορα ντε Αριάγκα, καλώντας τους ομοεθνείς του να ξεσηκωθούν ενάντια στους κατακτητές, το νεαρό ζευγάρι ανταποκρίθηκε και προσχώρησε στην επανάσταση, φέρνοντας το αίτημα της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας και στην δική του πατρίδα. 

Στις 13 Μαρτίου 1781 λοιπόν, η 28χρονη Μπαρτολίνα Σίσα και ο 31χρονος σύζυγός της πολιόρκησαν την πρωτεύουσα Λα Παζ (ή Chuquiago) επικεφαλής 20.000 ένοπλων Ινδιάνων της Βολιβίας, των οποίων ο αριθμός διπλασιάστηκε μέσα σε λίγες μόνον ημέρες και τελικά κατέληξε στα τέλη του καλοκαιριού να φθάνει τους 80.000 πολεμιστές. Όμοια με την επανάσταση στο Περού, στην οποία πρωτοστατούσε η σύζυγος του Τούπα Αμάρου «βασίλισσα» Μικαέλα Μπαστίδας που χειριζόταν όπλα και πολεμούσε στις μάχες δίπλα στον σύζυγό της, στην επανάσταση της Βολιβίας πρωτοστατούσε επίσης η Μπαρτολίνα Σίσα και νύφη της Γρηγορία Απάζα (Gregoria Apaza). Η φυσική ομορφιά, η ευφυϊα και ο δυναμισμός της Μπαρτολίνα Σίσα την έκανε αποδεκτή από όλους τους πολεμιστές που διοικούσε, ενώ ήδη από τις αρχές του Μαρτίου ο Τούπα Αμάρου είχε ανακηρύξει τον σύζυγό της «αντιβασιλιά» και την ίδια «αντιβασίλισσα». 

Την 1η Ιουλίου 1781 και ενώ ήδη είχαν συλληφθεί και εκτελεστεί με φρικτό τρόπο οι Τούπα Αμάρου και Μικαέλα Μπαστίδας, πολυάριθμες ενισχύσεις των Ισπανών υποχρέωσαν τον Τούπα Καπάρι και την Σίσα να λύσουν την πολιορκία της Λα Παζ. Την επόμενη ημέρα η Μπαρτολίνα Σίσα έπεσε στα χέρια των Ισπανών μετά από προδοσία στρατιωτών της (καθώς οι κατακτητές είχαν υποσχεθεί αμνηστία σε εκείνους που θα παρέδιδαν τους αρχηγούς τους) και μετά από 3 μήνες πιάστηκε και ο σύζυγός της ενώ προσπαθούσε να συγκεντρώσει καινούργιο στρατό κοντά στην Τιτικάκα, κι αυτός έπειτα από προδοσία ενός εξαγορασμένου ομοεθνή του. Ο Τούπα Καπάρι καταδικάστηκε σε θάνατο στις 13 Νοεμβρίου και, έχοντας περιφρονήσει τους ξένους χριστιανούς δικαστές με την συγκλονιστική του δήλωση «nayaruw jiwayapxista, waranqa waranqanakaw kutt'anika!» («με σκοτώνετε τώρα μοναχό μου, αλλά στους καιρούς που θα έλθουν θα επιστρέψω και θα είμαστε εκατομμύρια!»), βασανίστηκε δημόσια δύο ημέρες αργότερα με ξερίζωμα της γλώσσας του και μετά διαμελίστηκε με την βοήθεια 4 αλόγων στην πλατεία της Nuestra Senora de las Penas για να παραδειγματιστούν οι ιθαγενείς και να αναθαρρήσουν οι τρομοκρατημένοι λευκοί (το κεφάλι του εκτέθηκε τις επόμενες ημέρες στην Λα Παζ, ο δεξιός του βραχίονας στο Ayo Ayo, ο αριστερός στο Achacacho, το δεξί πόδι του στο Chulumani και το αριστερό στην Caquiaviri).  

Η Μπαρτολίνα Σίσα θανατώθηκε από τους Ισπανούς χριστιανούς κατακτητές στις 5 Σεπτεμβρίου του επόμενου έτους (1782) έπειτα από φοβερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς: διαπομπεύτηκε πεζή, μαστιγώθηκε, κακοποιήθηκε ποικιλότροπα και μετά διαπομπεύτηκε ξανά γυμνή επάνω σε γάϊδαρο μέχρι το ικρίωμα, όπου της ξερίζωσαν την γλώσσα προτού απαγχονιστεί στην Plaza Murillo της Λα Παζ.  Μετά τον απαγχονισμό της, το σώμα της διαμελίστηκε και το κομμένο κεφάλι της, τα χέρια και τα πόδια της εκτέθηκαν στις πόλεις από τις οποίες είχε στρατολογήσει τους περισσότερους οπαδούς της, και στο τέλος κάηκαν και οι στάχτες τους σκορπίστηκαν στον άνεμο. 

Με την φρικτή θανάτωση των ηγετών της, η μεγάλη επανάσταση των Ινδιάνων της Βολιβίας έσβησε σιγά - σιγά, οι δε κατακτητές Ισπανοί προχώρησαν αμέσως μετά σε συστηματική εξόντωση όλων όσων είχαν βασιλικό αίμα, ώστε μελλοντικά να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά το φαινόμενο του Τούπα Αμάρου. Ανάμεσα στα πολλά θύματα εκείνης της πρωτοφανούς γενοκτονίας (την οποία είχε εισηγηθεί ο Ισπανός αρχιβασανιστής ντε Αράχε - de Arache), ήταν και ο μόλις 10χρονος υιός της Μπαρτολίνα Σίσα και του Χούλιαν Απάζα.  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 

Ιάπωνας λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας, που εστίασε κυρίως στον διχασμό του έθνους του ανάμεσα στις παραδοσιακές αξίες και την πνευματική κενότητα της «μοντέρνας» ζωής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χιραόκα Κιμιτάκε (Hiraoka Kimitake), γεννήθηκε πρώτος από τρία εν συνόλω παιδιά από οικογένεια με καταγωγή σαμουράϊ, ανατράφηκε έως την ηλικία των 12 χρόνων του από την γιαγιά του Natsuko ή Natsu Nagai (απόγονο φεουδάρχη της εποχής των Τοκουγκάβα) με τις αξίες της παράδοσης Μπουσίντο), έζησε νεαρός την φρίκη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, την ατιμία των ατομικών βομβών και την αμερικανική κατοχή και διαμορφώθηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της ιαπωνικής Εθνικής Παράδοσης.  

Σπούδασε κατ' απαίτηση της γιαγιάς του, που τού είχε διδάξει την πατροπαράδοτη αξιοπρέπεια και την επιθυμία για ομορφιά και καθαρότητα, στο πρότυπο Σχολείο Peer και στην συνέχεια Νομικά στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο από το οποίο αποφοίτησε το 1947. Για ένα μικρό διάστημα εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών, πολύ σύντομα όμως τον κέρδισε ολοκληρωτικά το γράψιμο το οποίο είχε αρχίζει από ηλικίας 12 ετών με την ενθάρρυνση της μητέρας του Shizue, υιοθέτησε δε το ψευδώνυμο Yukio Mishima εξαιτίας της αντιπάθειας του κυβερνητικού υπαλλήλου πατέρα του για την λογοτεχνία και τους λογοτέχνες. Στο γράψιμο ο Μισίμα αφιέρωσε όλη την ζωή του, παράγοντας αμέτρητα διηγήματα και 33 θεατρικά έργα, στο ανέβασμα των οποίων συμμετείχε και ο ίδιος ως ηθοποιός. Το πρώτα μικρά διηγήματά του γνώρισαν το φως της δημοσιότητας σε διάφορα καλά λογοτεχνικά περιοδικά με την βοήθεια του νοβελίστα Καουαμπάτα Γιασουνάρι (Kawabata Yasunari, 1899 - 1972, βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας 1968) τον οποίο είχε γνωρίζει το 1946, η δε πρώτη του ημιαυτοβιογραφική νουβέλα «Εξομολογήσεις ενός προσωπείου» εκδόθηκε το 1949. 

Η επόμενη νουβέλα του ήταν ερωτική, είχε τίτλο «Δίψα για έρωτα» («Ai no kawaki», 1950), περιέγραφε την ιστορία μίας γυναίκας που έγινε ερωμένη του πρώην πεθερού της και έδειχνε άμεση επιρροή από τον μετέπειτα νομπελίστα Γάλλο συγγραφέα Francois Mauriac (1885 - 1970). Το 1954 εξέδωσε το λυρικό «Ο ήχος των κυμάτων» («Shiosai», 1954) που έγινε την ίδια χρονιά κινηματογραφική ταινία ως «Aaltojen pauhu» (1954) από τον σκηνοθέτη Senkichi Taniguchi με πρωταγωνιστές τους Akira Kubo, Kyoko Aoyama, Yoichi Tachikawa και Keiko Miya (η ταινία σκηνοθετήθηκε ξανά από τους Kenjiro Morinaka το 1964, Shiro Moritani το 1971, Katsumi Nishikawa το 1975 και Tsugunobu Kotani το 1985). 

 Το 1956 εξέδωσε το συγκλονιστικό διήγημα «Ο Ναός της Χρυσής Πεταλούδας» («Kinkakuji», 1956, αφιερωμένο στην θρησκευτικότητα και την σωματική ομορφιά, καθώς και στην ανθρώπινη παλινδρόμηση ανάμεσα στην ομορφιά και την ασχήμια, την πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση, την αγάπη και το μίσος, με αφορμή το ιστορικό γεγονός της πυρπόλησης του ομώνυμου Ναού Kinkakuji στο Kyoto από έναν νεαρό ιερέα του, το 1950), ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ασχολήθηκε αδιάκοπα με γυμναστική και πολεμικές τέχνες (καράτε και ξιφασκία κέντο, της οποίας απέκτησε το 5ο νταν το 1968) και ίδρυσε έναν δικό του «στρατό» νεαρών σαμουράϊ, την λεγόμενη «Tatenokai» («Εταιρεία της Ασπίδας»). 

Το 1958 νυμφεύθηκε την 20χρονη Yoko Sugiyama, θυγατέρα του διάσημου παραδοσιακού ζωγράφου Nei Sugiyama, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά και ο γάμος τους διήρκεσε έως τον θάνατό του. Του γάμου τους προηγήθηκε συμφωνία ότι πρώτη προτεραιότητα στην ζωή του Μισίμα θα είναι το γράψιμο και ότι η Yoko θα φροντίζει να σέβεται τον προσωπικό του χώρο και χρόνο. 

Το 1965 εξέδωσε το δυτικότροπο «Μαντάμ ντε Σαντ» («Sado koshaku fujin», 1965), στο οποίο παρουσιαζόταν ο μαρκήσιος ντε Σαντ μέσα από τα μάτια μίας γυναίκας, ενώ ήδη είχε αρχίσει να συγγράφει το μεγαλύτερο αριστούργημά του, την τετραλογία «Η θάλασσα της γονιμότητας» («Hojo no umi»), η οποία συμπεριελάμβανε τις νουβέλες «Χιόνι της άνοιξης», «Αφηνιασμένα άλογα» (που περιστρέφεται γύρω από την αυτοκτονία σεπούκου), «Ο Ναός της αυγής» και «Εκπεσών άγγελος» (που παραδόθηκε στον εκδότη την ημέρα του θανάτου του, 25 Νοεμβρίου 1970 και κατάγγειλε την παρακμή της Ιαπωνίας και την απαξίωση των παραδοσιακών αξιών, ενώ εξήρε την ουσία και ποιότητα των βουδιστικών φιλοσοφικών αρχών). Το 1965 έπαιξε και στην κινηματογραφική ταινία «Πατριωτισμός», στην οποία είχε προ 5ετίας γράψει ο ίδιος το σενάριο, με στόχο την ανάδειξη της αισθητικής και των προτύπων του αριστοκρατικού ιαπωνικού Θεάτρου Νο. 

Σε ηλικία μόλις 45 ετών και ενώ αναμενόταν να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας, κατέλαβε με συντρόφους του το γραφείο του διοικητή του στρατοπέδου Ichigaya, όπου από το 1966 γυμνάζονταν μετά από ειδική άδεια τα μέλη της «Tatenokai» και αυτοκτόνησε με το τελετουργικό σεπούκου (χαρακίρι), διαμαρτυρόμενος για τον εθνικό εκφυλισμό της πατρίδας του λόγω της αμερικανικής πολιτικής και πολιτισμικής κατοχής. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να διεγείρει στάση του στρατού με στόχο την κατάργηση του επιβεβλημένου από τους Αμερικανούς συντάγματος και την «επιστροφή της Ιαπωνίας στην πραγματική της μορφή» που είχε καταργηθεί μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και την αμερικανική κατοχή: «βλέπουμε την πατρίδα μας να γλεντοκοπάει βυθισμένη στην ευμάρεια και να κολυμπάει στο χρήμα και την πνευματική κενότητα. Πώς γίνεται όμως να έχει αξία η ζωή μέσα σε ένα περιβάλλον όπου έχει πεθάνει το πνεύμα; Ζήτω ο αυτοκράτορας! Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν ...;» (τα τελευταία λόγια του). 

Ο Μισίμα είχε φροντίσει ακόμα και να αφήσει ένα σοβαρό χρηματικό ποσό για την κάλυψη των εξόδων υπεράσπισης των συντρόφων του που επέζησαν. Η ηρωϊκή - παραδειγματική πράξη του (οι δύο που αυτοκτόνησαν είχαν συντάξει τα ποιήματα θανάτου τους «jisei» προτού καν εισέλθουν στο γραφείο του διοικητή) άφησε άφωνο και αμήχανο όλο τον δυτικοποιημένο και εκχριστιανισμένο κόσμο, χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι όταν ένας ρεπόρτερ της εφημερίδας «Mainichi Shimbun» μετέδωσε τηλεφωνικά την είδηση στους προϊσταμένους του πήρε την απάντηση «δεν μπορεί, γύρνα πίσω στην βάση και έλεγξε ξανά την αλήθεια των όσων περιγράφεις». 

Εμφανώς ο δυτικοποιημένος και υπό ευρεία ή στενή έννοια εκχριστιανισμένος κόσμος δεν κατάλαβε και, από ό,τι τουλάχιστον φαίνεται, ούτε θα καταλάβει ποτέ το γιατί ένας τόσο ευφυής άνθρωπος προχώρησε σε μία τέτοια «απέλπιδα» (για τα κυρίαρχα ειωθότα) πράξη, διεκδικώντας να πετύχει έναν (επίσης για τα κυρίαρχα ειωθότα) «αναχρονισμό». Πάρα πολλοί αμερικανοποιημένοι εγκέφαλοι, ίδιοι με τους βαριεστημένους ένστολους του στρατοπέδου Ichigaya που τον χλεύαζαν ενώ τους μιλούσε, προχώρησαν μάλιστα ακόμα και σε χυδαίες ψυχολογικές και σεξουαλικές «ερμηνείες» της ακατανόητης για τον δικό τους κώδικα αξιών πράξης του Μισίμα. Ο γνωστός Colin Wilson μάλιστα θεώρησε πρέπον κατά τα αμερικανικά (ιουδαιοχριστιανικά) του μάτια να προσπαθήσει να τον παρουσιάσει ως δήθεν πάσχοντα από το πολύ διαδεδομένο στον ιουδαιοχριστιανικό κόσμο «μεσσιανικό σύνδρομο» («Rogue Messiahs. Tales of Self-Proclaimed Saviors», 2000), ενώ πιο αηδιαστική είναι η προσέγγιση τού διόλου τυχαία επίσης αμερικανού Jerry S. Piven («The Madness and Perversion of Yukio Misima», 2004, δηλ. «Η παραφροσύνη και διαστροφή του Γιούκιο Μισίμα»). 

Ενδεικτικό της πλήρους ανικανότητας των σημερινών μαζικών ανθρώπων να καταλάβουν μία τέτοια ανώτερη προσωπικότητα είναι και το γεγονός ότι ενώ ο Μισίμα ουσιαστικά υπήρξε με την πραγματική έννοια ένας πολιτικός συγγραφέας, μισήθηκε ισόποσα από τους μονοπωλητές της δυναμικής πολιτικής έκφρασης ακροδεξιούς και ακροαριστερούς (από τους πρώτους για την θέση του ότι ο Χιροχίτο έπρεπε να είχε παραιτηθεί μετά την ήττα της Ιαπωνίας και από τους δεύτερους για την τόλμη του να υπερασπίζεται τις παραδοσιακές αξίες). Το 1985 πάντως, οι Πωλ Σράντερ, Τζωρτζ Λούκας και Φράνσις Κόππολα παρήγαγαν σε ανάμνηση της προσωπικότητάς του το αξιόλογο λυρικό φιλμ «Μισίμα: μία ζωή σε 4 κεφάλαια» («Mishima. A Life in Four Chapters»). 

Εν ζωή ο Μισίμα τιμήθηκε με τα βραβεία «Shincho» (1954), «Kishida Δραματουργίας» (1955) και «Yomiuri» (2 φορές, το 1957 και το 1961).  

Βιβλία του Μισίμα: 

«Hanasakari no mori», 1944 
«Kamen no Kokuhaku» («Εξομολογήσεις ενός προσωπείου», 1949) 
«Ai no kawaki» («Δίψα για έρωτα», 1950) 
«Ao no jidai», 1950 
«Kinjiki» («Απαγορευμένα χρώματα», 1951) 
«Manatsu no shi» («Θάνατος στο μεσοκαλόκαιρο», 1952) 
«Higyo», 1952  
«Yoru no himawari» («Ηλιοτρόπιο του λυκόφωτος», 1953) 
«Fugushu» («Εκδίκηση», 1954) 
«Shiosai» («Ο ήχος των κυμάτων», 1954) 
«Shizumeru Taki», 1955 
«Shiroari no su», 1956 
«Kindai nogaku shu» («Πέντε μοντέρνα μη έργα», 1956) 
«Shi wo kaku shonen» («Το παιδί που έγραφε ποίηση», 1956) 
«Kinkakuji» («Ο Ναός της Χρυσής Πεταλούδας», 1956) 
«Rokumei kan», 1956 
«Bitoku no yoromeki», 1957 
«Bara to kaizoku», 1958 
«Ratai to isho», 1959 
«Kyoko no ie», 1959 
«Yukoku» («Πατριωτισμός», 1960) 
«Yoroboshi» («Ο τυφλός νεαρός», 1960) 
«Utage no ato» («Μετά το δείπνο», 1960) 
«Toka no kiku» («Δεκαήμερο χρυσάνθεμο», 1961) 
«Kemo no tawamure», 1961 
«Utsukushii hoshi», 1962 
«Gogo no eiko», 1963 
«Ken», 1963 
«Watakushi no henreki jodai», 1964 
«Kinu to meisatu» («Μετάξι και ενόραση», 1964) 
«Mikumano mode», 1965 
«Sado koshaku fujin» («Μαντάμ ντε Σαντ», 1965)  
«Erei no koe», 1966 
«Susaku-ke no metsubo» («Η πτώση του Οίκου Σουσάκου», 1967) 
«Hagakure nyumon» («Ο τρόπος του Πολεμιστή», 1967) 
«Yoroboshi», 1968 
«Haru no yuki» («Ανοιξιάτικο χιόνι», 1968), πρώτο βιβλίο της τετραλογίας «Hojo no umi» («Η θάλασσα της γονιμότητας») 
«Wagatomo hittora» («Ο φίλος μου ο Χίτλερ», 1968) 
«Taiyo to tetsu» («Ήλιος και ατσάλι», 1968) 
«Homba» («Αφηνιασμένα άλογα», 1969), δεύτερο βιβλίο της τετραλογίας «Hojo no umi» («Η θάλασσα της γονιμότητας») 
«Bunka boei ron», 1969 
«Akatsuki no tera» («Ο Ναός της αυγής», 1970), τρίτο βιβλίο της τετραλογίας «Hojo no umi» («Η θάλασσα της γονιμότητας») 
«Tennin gosui» («Εκπεσών άγγελος», 1971), τέταρτο βιβλίο της τετραλογίας «Hojo no umi» («Η θάλασσα της γονιμότητας») 
«Acts of Worship: Seven Stories By Yukio Mishima» (σε μετάφραση του John Bester, 1989) 

Βιβλία για τον Μισίμα: 

Wolfe Peter, «Yukio Mishima», εκδόσεις «Continuum», New York, 1989  
Stokes Henry Scott, «The Life and Death of Yukio Mishima», εκδόσεις «Farrar, Straus and Giroux», New York, 1974  
Ross Christopher, «Mishima's Sword. Travels in Search of a Samurai Legend», εκδόσεις «Fourth Estate», London, 2006   

Προτεινόμενο βιβλίο στα ελληνικά: 

Μισίμα Γιούκιο, «Η ηθική των σαμουράϊ στην σύγχρονη Ιαπωνία», εκδόσεις «Ερατώ», Αθήνα, 2005 

 

Από τον επίλογο του βιβλίου.

«Το χριστιανικό μήνυμα, που επαναλαμβάνεται ατελείωτα στ' αυτιά μας εδώ και δύο χιλιετίες, είναι ότι η Βασιλεία του Θεού θα έλθει σύντομα. Αντιθέτως, ο Στωϊκισμός εκήρυσσε ότι όλοι ζούμε ήδη μέσα στο Βασίλειο του Θεού, απλώς μόνον ο στωϊκός σοφός μπορεί να το συνειδητοποιήσει..» 
(Allen Thornton)

Συνέγραψα αυτή την σύντομο παρουσίαση -; απλή εισαγωγή στον θείο κόσμο της Στωϊκής Φιλοσοφίας, για την οποία ο Murray είχε γράψει ότι είναι η διδασκαλία «που επιβιώνει έως τις ημέρες μας, ως το περισσότερο αποδεκτό σύστημα συμπεριφοράς για όσους δεν αποδέχονται μεν την εξ αποκαλύψεως αλήθεια, αλλά εξακολουθούν δε να πιστεύουν ακόμη στην ύπαρξη ενός Σκοπού στη ζωή», για να βοηθήσω, έχοντας ήδη ο ίδιος βοηθηθεί, όλους τους τόσο κοντινούς μου και όλους τους τόσο μακρινούς μου συνανθρώπους, τους οποίους βλέπω καθημερινώς να τσαλακώνονται ανυπεράσπιστοι και πολλαπλώς παραιτηθέντες μέσα στους τρομερούς κυλίνδρους μίας παραζωής κατασκευασθείσης υπό ανθρώπων που, προφανώς, εκτιμούν ότι για να υπάρχουν αυτοί και τα έργα τους, όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι πρέπει να πνιγούν μέσα στην ανασφάλεια, την παθητικότητα, τη δουλοφροσύνη, την ανάθεση σε επαγγελματίες σωτήρες όλων των υποθέσεων του βίου και μετα-βίου τους, και, το χειρότερο, μέσα στον Φόβο. Τον Φόβο, που επιμόνως ανέστησαν από την ημιζωώδη προϊστορία οι «Προφήτες» του Ισραήλ και έσπειραν μετά σε όλη τη  Μάνα Γή  οι επίγονοί τους της Σεσημασμένης  Ανατολής (1) «κάνοντας επί αιώνες τον άνθρωπο να πετρώσει σε μία απάνθρωπη μάσκα» (2). Ο Κώστας Παπαϊωάννου είχε κάποτε παρατηρήσει, πολύ ορθώς, ότι «όταν μία κοινωνία παύει να πιστεύει στους Θεούς της, δηλαδή στον εαυτό της, όταν δεν μπορεί μέσα της να συνειδητοποιήσει και εμπιστευθεί τον εαυτό της, στρέφεται με αγωνία προς τα έξω, προς τα αλλότρια πνευματικά ρεύματα και τους ξένους Θεούς που καθοδηγούν ξένους ανθρώπους». 

Συνέγραψα λοιπόν αυτό το βιβλίο για να βοηθήσω, διότι αυτό που ισχύει στο επίπεδο των κοινωνιών, συμβαίνει ομοίως στο επίπεδο των ατόμων, μέσα στα οποία αποκλειστικώς οφείλει να αναζητηθεί η δική τους πραγματικότητα και η δική τους δύναμη. Και αυτό παρά την, ούτως ή άλλως, προσυπογραφή μου στην πικρή παρατήρηση του Allen Thornton ότι «το άτομο της σημερινής εποχής ελάχιστα είναι ικανό ν' ακούσει τον λόγο των στωϊκών». (Περιοδικό The Thought, Ιανουάριος 2001).

Συνέγραψα αυτή την παρότρυνση για περαιτέρω ενασχόληση με τα θεία προτάγματα της Ελληνικής Φιλοσοφίας, την οποία θεωρώ το μοναδικό πνευματικό όπλο αυτού του υφηλίου κόσμου, για να βοηθήσω επίσης και το εν ύπνωι Έθνος μου, το οποίο η ατυχής συγκυρία των καιρών θέλει να τιμά και να ακολουθεί αξίες και ιερά εντελώς αντίθετα από εκείνα των προγόνων του, δίχως να έχει ουδεμία επίγνωση, ως ώφειλε, του ότι ουσιαστικώς προδίδει τον ίδιο του τον εαυτό και ακυρώνει το ίδιο του το μέλλον. 

Συνέγραψα, τέλος, αυτή την σύντομο εισαγωγή στη θεία διδασκαλία της Στοάς, όντας έκθαμβος από αυτό που βρήκα όταν, από περιέργεια, εισήλθα προ ετών, στα δώματα της Σοφίας της, η οποία κηρύσσει το ότι τα αληθώς σημαντικά και ιερά αυτού του Κόσμου δεν θορυβούν, δεν αυτοδιαφημίζονται υστερικώς με σημαίες, με ταμπούρλα και με κωδωνοκρουσίες, αλλά καρτερούν να φανερώσουν την αγία μουσική τους σε εκείνους τους ολίγους που κατέχουν την υψηλή τέχνη να θέτουν το αυτί τους εκεί ακριβώς που πρέπει, για να διαπιστώσω απλώς την αιτία της εμφανούς απεχθείας (3) που διεπίστωνα ότι εξεδήλωναν οι πάντες σχεδόν κατά των στωϊκών και πάντοτε ενθυμούμενος τα λόγια του Θουκυδίδου (Β 45) ότι «οι άνθρωποι φθονούν τους αντιπάλους τους, ενώ ό,τι δεν τους ενοχλεί το τιμούν με ασυναγώνιστα καλή διάθεση» (4). Επρόκειτο εν τέλει, όντως, για το σύνηθες μίσος που εκδηλώνει ο χαμηλής ποιότητος άνθρωπος απέναντι σε κάθε τι που αυτός θεωρεί ότι τάχα τον «απειλεί» με το να του αποδεικνύει σαθρές τις «σωτήριες» «λύσεις» επάνω στις οποίες κοιμάται και με το να του δεικνύει το άβολο και κοπιώδες τού πραγματικού δρόμου για την Ελευθεροπρέπεια, την προσωπική ευθύνη και την πραγματική Αρετή. Επρόκειτο για το μίσος των απεστιασμένων «διβούλων» και «ερασιτεχνών του βίου» (5) κατά εκείνων που έχουν μάθει την τέχνη του εστιάζειν και διαθέτουν σταθερή και σαφή θέση, ακολουθώντας πιστά ένα σαφές και καλά διατεταγμένο σχήμα αξιών .

Η ανθρωπότης των τελευταίων δύο χιλιετιών, αυτοαναλίσκεται στο βαθύ ψυχολογικό πρόβλημά της, ότι, κατ' ουσίαν, δεν της αρέσει ο Κόσμος. Ο Στωϊκισμός, αντιθέτως, ασχολείται με το πώς θα γίνει επιτέλους η νυν ανίερος ανθρωπότης απλώς.. αρεστή στον Ιερό και Αιώνιο Κόσμο και στους, επίσης Ιερούς, Νόμους που τον διέπουν. Το καλό και κακό ταυτοχρόνως της αληθείας των στωϊκών, είναι ότι στέκει αυτή επιδεικτικώς μη συμβατή με τα δεδομένα του ψυχικώς εξαθλιωμένου ανθρώπου των τελευταίων δύο χιλιετιών. Δεν αφομοιώνεται, δεν «νερώνεται», δεν προσαρτάται στο κυρίαρχο οικοδόμημα. Ο.. «εθελοντής βλαξ» (κυριολεκτικώς, στο μέτρο που ο ίδιος, παρά την αποδεδειγμένη του ευφυϊα, διεκήρυσσε το «αποκτηνωθείτε» ή «αποβλακωθείτε» ως ...; απαραίτητη προϋπόθεση της χριστιανικής «φωτίσεως» (6)) Πασκάλ, γράφει για τους στωϊκούς τα εξής ενδεικτικά της στάσεως των πολυμόρφων ομοϊδεατών του έναντι του Στωϊκισμού: «έχουν μία ασύγκριτη τέχνη να ταράσσουν την ηρεμία εκείνων που την αναζητούν στα εξωτερικά πράγματα... αλλά, αν μάχονται την οκνηρία, οδηγούν τον άνθρωπο στην αλαζονεία με τρόπο που μπορεί να αποδειχθεί πολύ βλαβερός  για όσους δεν υποψιάζονται την διαφθορά που κρύβει ακόμη και η πιο τέλεια δικαιοσύνη που όμως στερείται της πίστεως στον Χριστό» (από την «Ομιλία με τον M. de Saci για τον Επίκτητο και τον Montaigne»). 

Με το γύρισμα αυτών των τελευταίων σελίδων, το βιβλίο θα κλείσει και ο αναγνώστης θα κληθεί να διαλέξει μόνος του αν θα το τοποθετήσει βαριεστημένα σε μία, τιμητική ή περιφρονητική δεν έχει σημασία, θέση της βιβλιοθήκης του, ταξινομώντας στο μυαλό του όσα εδιάβασε μέσα σε αυτό, κάπου ανάμεσα στα τόσα και τόσα που εδιάβασε στη ζωή του αλλά και ανάμεσα στους κωδικούς, τους αριθμούς και τις καταιγιστικές πληροφορίες με τις οποίες τον βομβαρδίζουν οι ιδιοκτήτες της ζωής μας, ή, αν θα βαδίσει συνειδητά, και πληρώνοντας εξ ιδίων το υψηλό κόστος της Ελευθερίας του, στα βήματα προς την Αρετή, την Δικαιοσύνη και την Ευδαιμονία που πρώτοι εβάδισαν οι διδάσκαλοι της Αρχαίας, Μέσης και Νεωτέρας Στοάς. Ποτέ δεν πρέπει να λησμονούμε άλλωστε, ότι εμείς είμαστε η πραγματικότητά μας και κανείς έξω από εμάς δεν ευθύνεται ουσιαστικά για τα όσα εμείς επιτρέπουμε να διαμορφώνουν αυτή την πραγματικότητα. «Οι Θεοί θέλουν Θεούς» έγραψε κάποτε, όλος ρομαντισμό, ο Novalis, αλλά και έτσι εν τέλει ισχύει. Το να στεκόμαστε όρθιοι, «όρθιοι και όχι ορθούμενοι από τους άλλους» μάλιστα, «ίσοι και όχι ισιωμένοι», όπως θα το έλεγε και ο Μάρκος Αυρήλιος, είναι μία μεγάλη Τέχνη, στην υπηρεσία της οποίας μπορούμε να περάσουμε, δίχως νεκρό χρόνο και δίχως ίχνος θλίψεως ή πλήξεως, μία ολόκληρη ζωή. 

Αυτή άλλωστε είναι και η ουσιαστική υπόσχεση των στωϊκών: η μέθεξη στη Σοφία και Μακαριότητα των Θεών με μόνο κόστος τη συνεχή, δια βίου, προσπάθεια. Υπόσχονται αυτό το μεγαλειώδες «ολίγον», διότι γνωρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος τίποτε περισσότερο δεν μπορεί ν' αντέξει πέρα από εκείνη την εξαιρετική εγγύτητα προς την αόρατη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτό και τους Ανωτέρους Κόσμους.
 
 
 

Σημειώσεις:

1. Αυτής που έχει σημανθεί με το άστρο του Δαβίδ, τον Σταυρό και την Ημισέληνο.

2. Κώστας Παπαϊωάννου

3. Αρκετά δυσάρεστη έκπληξη ήταν για τον γράφοντα, το ότι σε αυτόν τον θλιβερό χορό της υπεραπεχθείας, προστίθεται και το όλως απαξιωτικό, κατεδαφιστικό και δυσφημιστικό για τη Στοά βιβλίο του Δημ. Λιαντίνη «Πολυχρόνιο. Στοά και Ρώμη», όπου ανάμεσα σε μύρια όσα, ο συγγραφέας κατηγορεί τους Στωϊκούς ότι.. ξεκίνησαν για τον Όλυμπο και κατέληξαν στη.. Συναγωγή (..)

4. «ΦΘΟΝΟΣ ΓΑΡ ΤΟΙΣ ΖΩΣΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΜΗ ΕΜΠΟΔΩΝ ΑΝΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΩΙ ΕΥΝΟΙΑΙ ΤΕΤΙΜΗΤΑΙ»

5. «Ο άνθρωπος εις τας σχέσεις του με την κοινωνίαν πρέπει να καθορίση συνεπή γραμμήν. Ή θα διαλέξη κοσμιότητα και αιδημοσύνην με αναπόφευκτον συνέπειαν την στέρησιν της προσφιλούς κοινωνικότητος ή θα συναγελάζεται με πάντας ως ευχάριστος τύπος, διακυβεύων ούτω την αρετήν του. Ο επαμφοτερισμός εις την ζωήν είναι αδύνατος: διάφορα δ' ούτως πρόσωπα ου μίγνυται, ου δύνασαι και Θερσίτην υποκρίνασθαι και Αγαμέμνονα (Επικτήτου, Εγχειρίδιον 4, 2, 10)» (Μίνως Κοκολάκης, 1962)

Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΛΗΞΙΑΣ  
  

Η βάση της υστερικής θαυματοπληξίας που χαρακτηρίζει όλες τις εξ αποκαλύψεως (κατασκευασμένες) θρησκείες που διαμορφώνουν το σώμα του λεγομένου ";Μονοθεϊσμού";, πρέπει να αναζητηθεί στην αντιφυσική κοσμοθέαση που αυτές οι θρησκείες εισάγουν και προπαγανδίζουν. Αντίθετα από τις φυσιολογικές (φυσικές) θρησκείες, ο Ιουδαϊσμός και οι δύο σχισματικές του αιρέσεις (Χριστιανισμός και Μωαμεθανισμός) αντιλαμβάνονται τον Κόσμο ως υλικό και εκ του μηδενός δημιούργημα ενός άϋλου και εξωκοσμικού δημιουργικού Αιτίου (Ιαχωβάς) που είναι η μόνη αλήθεια και η μόνη αιωνία πραγματικότης (το Α και Ω). Αποτελεί όντως μία απίθανη εξέλιξη στην Ιστορία των θρησκειών η εφεύρεση από το ιουδαϊκό ιερατείο αυτής της παράλογης κοσμοαντιλήψεως (γύρω στον 5ο με 6ο π.α.χ.χ. αιώνα την τοποθετεί ιστορικώς η αρχαιολογική Επιστήμη μετά τα προ διετίας δημοσιεύματα του ισραηλινού Χέρτζογκ, βλ τεύχος 38 του περιοδικού ΔΙΙΠΕΤΕΣ), αλλά και μία πολύ πιο απίθανη εξέλιξη στην Ιστορία αυτής της ιδίας της ανθρωπότητος η μετέπειτα επικράτησή της, μέσω της τρομακτικής προσηλυτιστικής λαίλαπας των χριστιανών και μωαμεθανών, σε σημείο ώστε σήμερα να αποτελεί το επίσημο περί Κόσμου δόγμα του 60 % περίπου του ανθρωπίνου πληθυσμού του πλανήτη μας.  
  

Αντίθετα από την μονοθεϊστική εκτροπή, οι φυσικές Θρησκείες των Εθνών, το επιφανέστερο τμήμα των οποίων υπήρξε η Ελληνική Εθνική εκείνη, αντιλαμβάνονται τον Κόσμο ως την μόνη αληθή και αντικειμενική πραγματικότητα, ως ον αιώνιο και ατελεύτητο το οποίο αναδύει τις περιοδικές του μορφές ΑΦ'ΕΑΥΤΟΥ, ως οργανικό σύνολο άπειρο, διατεταγμένο και κεκοσμημένο (εξού και η ίδια η λέξη ";Κόσμος";). Τίποτε δεν υφίσταται έξω από αυτόν τον αιώνιο, ατελεύτητο, άπειρο και ΥΛΟζωϊκό Κόσμο, ο οποίος εμπεριέχει και αυτά τα ίδια τα δημιουργικά του Αίτια, αλλά και τις δυνάμεις που τον συγκροτούν ως τέτοιον, δηλαδή τις κοσμογονικές δυνάμεις και τους Θεούς.  

Γίνεται λοιπόν σαφές νομίζω, ότι για όλους τους μη-μονοθεϊστές ο Κόσμος δεν μπορεί παρά να νοείται ως μία έγκυρη και διαρκής Θεοφάνεια. Η ίδια η φύση και όψη του αποτελούν το ";θαυμαστό"; (και παραπέμπουν στην τέχνη του ";θαυμάζειν"; που, πολύ ορθώς, κατά τον Σωκράτη εγέννησε την Φιλοσοφία) και αποτελεί απολύτως ΛΟΓΙΚΟ γεγονός μία οποιαδήποτε συμπυκνωμένη προβολή στοιχείου ή στοιχείων (";επιφάνεια";) αυτού ακριβώς του Κόσμου. Το ";θαύμα";, όπως αυτό εννοείται από τους μονοθεϊστές, δηλαδή ως εκτροπή των φυσικών νόμων, δεν υφίσταται. Το ";θαύμα"; είναι ο ίδιος ο Κόσμος και ό, τι συμβαίνει μέσα σε αυτόν, ακόμη και μία ";επιφάνεια"; Θεού ή ένας μαντικός χρησμός, παραμένει κατά φύσιν, δηλαδή σύμφωνη με τα ισχύοντα εντός του Κόσμου και, κυρίως (όπως απέδειξαν το ";κατά φύσιν"; οι Στωϊκοί) πέρα για πέρα ΛΟΓΙΚΗ. Ο μη-μονοθεϊστής, όπως πολύ σωστά το διετύπωσε ο Μπρούνο Σνελλ στο ";Η Ανακάλυψη του Πνεύματος";, δεν αναζητεί το ";θαύμα"; για να πιστοποιήσει την ύπαρξη του Θεού του, αλλά την πιστοποιεί συνειδητοποιώντας απλώς την ";θωμαστή"; φύση του Κόσμου. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν αιτάται (αναιδώς) από τους Θεούς ";θαύματα";, δηλαδή προς το συμφέρον του εκτροπές των φυσικών νόμων ή της Μοίρας, αλλά προσεύχεται για απλή ";εύνοια"; ή αρωγή (αν αυτό μάλιστα τους επιτρέπεται) σε διαδικασίες στις οποίες ήδη ο ίδιος αγωνίζεται στα θνητά μέτρα (λ.χ. σε μία μάχη, σε μία προσπάθεια ιάσεως, κ.ά.)  
  

Για τους μονοθεϊστές τα πράγματα είναι εντελώς αντίθετα από τα αναφερθέντα. Ο Κόσμος και οι νόμοι του είναι απλώς οι υλικές δημιουργίες (τα.. ";κτίσματα";) του εξωκοσμικού Θεού Ιαχωβά και ουσιαστικώς στερούνται του οποιουδήποτε πνευματικού περιεχομένου, ενώ όλη η ανθρώπινη Ιστορία, όπως πολύ ορθώς ετόνισε ο Κώστας Παπαϊωάννου, νοείται ως μία αποτρόπαια θεοφάνεια αυτού του υποτιθεμένου εξωκοσμικού Θεού, μέσα στα περιανθρώπινα μόνον (άλλη διαστροφή και ετούτη !!) τμήματα του κτίσματός του: ο Ιαχωβάς ανοίγει στα δύο τις θάλασσες για να διέλθουν οι πιστοί του και μετά τις ξανακλείνει πνίγοντας τους εχθρούς τους (..). Μέσα σε αυτή την άρρωστη αντίληψη είναι που προκύπτει ο σημερινός ορισμός του ";θαύματος"; ΩΣ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ με την θέληση του Θεού Ιαχωβά, κατ'ευθείαν από τον ίδιο ή μέσω εξουσιοδοτημένων από αυτόν προσώπων (Τζεσουά, Μαρία, ";άγιοι";, ακόμη και παπάδες όλων των βαθμίδων της ιεραρχίας) ή ";εξουσιοδοτημένων"; αντικειμένων (προ ετών ο κος Χατζηφώτης μας είχε ενημερώσει ότι η ";θεία χάρις"; μπορεί να κατοικήσει σε αντικείμενο, επί του προκειμένου στην ";αγία ζώνη";, και να μεταβιβάζεται στους πιστούς δια της.. επαφής !!). Με δεδομένα όλα αυτά, είμαστε μάλλον πολύ τυχεροί όλοι εμείς των κατεκτημένων Εθνών που νηπιοβαπτιζόμαστε άθελά μας από τους εν αγνοία γονείς μας, για το ότι ΕΤΥΧΕ το ";θαύμα"; ενός χριστιανού εξορκιστού (του ";Αγίου"; Συλβέστρου) στην Αυλή του ";Αγίου"; Κωνσταντίνου να κριθεί από την γνωστή και μη εξαιρετέα Ελένη πιό.. εντυπωσιακό από το αντίστοιχο ενός Ιουδαίου ραββίνου στον διαγωνισμό που έγινε για να αποφασίσει ο προαναφερθείς αυτοκράτωρ ποιά εν τέλει ";σχολή"; του Μονοθεϊσμού θα υιοθετούσε ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (βλ. σχετικώς ";Μία.. Ιστορία Αγάπης. Η Ιστορία Της Χριστιανικής Επικρατήσεως"; του γράφοντος). Είμαστε αλήθεια πολύ τυχεροί γιατί, τουλάχιστον οι άρρενες, γλυτώσαμε τον ακρωτηριασμό μας που κατ'ευφημισμόν λέγεται ";περιτομή";.  

αποσπασμα απο αρθρο του Β.Ρασσια.. στην ιστοσελιδα:   http://www.rassias.gr/1006.html

Προδημοσίευση από το 5^ο τεύχος του περιοδικού Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ , που θα κυκλοφορήσει στις 15 Σεπτεμβρίου 2008. Η συνέντευξη δώθηκε στον εκδότη του περιοδικού, Μάριο Βερέττα, που παραχώρησε και το δικαίωμα προδημοσίευσης.

Μάριος Βερέττας

Συνέντευξη από έναν φίλο.

Ο κύριος εισηγητής της «παλινόρθωσης» της Ελληνικής Θρησκείας, ο πολυγραφότατος συγγραφέας και υπερδραστήριος αγωνιστής, παραμένει για πολλούς μια άγνωστη προσωπικότητα, συχνά παρεξηγημένος από κακοήθεις, οι οποίοι αδυνατούν να εκτιμήσουν την στωική φιλοσοφική επιλογή και προπάντων την φυσική ευγένεια που χαρακτηρίζουντ ον Βλάση Ρασσιά.

Το περιοδικό Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ όφειλε στον Βλάση Ρασσιά μια συνέντευξη, ως ελάχιστο φόρο τιμής και αναγνώρισης για το τεράστιο έργο του.

Στο κάτω κάτω ο Βλάσης Ρασσιάς ήταν και παραμένει ένας καλός φίλος και εις το όνομα της πολύχρονης φιλίας μας δημοσιεύω με ιδιαίτερη χαρά την παρακάτω συνέντευξη.

Συνέντευξη με τον Βλάση Ρασσιά

Από πότε ασχολείσαι με τη μελέτη του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού;

Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος που παίρνει τον εαυτό του στοιχειωδώς στα σοβαρά να απαντήσει με σιγουριά πότε ακριβώς ξεκίνησε να ασχολείται με την Παράδοση των Ελλήνων, καθώς αυτό δεν αποτελεί προϊόν ούτε «αιφνίδιας φώτισης», ούτε «επιλάμψεως» κάποιου «αγίου» πνεύματος, αλλά τουναντίον έρχεται -σε όσους βέβαια έρχεται!- μόνον μετά από μία σειρά βαθιών εσωτερικών συνειδησιακών αλλαγών που τον κάνουν επιτέλους ικανό να κατανοήσει σε ποιον τόπο ζει και ποιου εξαιρετικού παρελθόντος αυτός σήμερα καλείται να αποτελέσει το «παρόν». Μπορώ όμως να απαντήσω πότε «καταστάλαξα» στην Ελληνική κατεύθυνση και σιγά -; σιγά εστίασα αποκλειστικά σε εκείνη. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για τα μέσα της δεκαετίας του 1980, λίγο μετά μάλιστα από την συμβουλή ενός σοφού άνδρα μιας άλλης Παράδοσης την οποία επίσης αγαπώ: «αυτό που αναζητάς θα το βρεις στην γλώσσα που ονειρεύεσαι»...   

Τι σε έκανε να εισηγηθείς από κάποια στιγμή και μετά την επαναφορά της Ελληνικής Θρησκείας;

Το τόλμησα αυτό -γιατί περί τολμήματος επρόκειτο την εποχή που έγινε!- όταν συνειδητοποίησα, όπως και ο Γάλλος πολυθεϊστής Λουϊ Μενάρ τον 19ο αιώνα, πως δεν είναι δυνατόν να κατανοήσει κανείς τους Έλληνες δίχως προηγουμένως να συμμετάσχει απόλυτα και απροκατάληπτα στην Κοσμοθέαση και Θρησκεία τους. Αν και ένας πολύ μικρός κύκλος ανθρώπων είχαμε αρχίσει να τελετουργούμε ήδη από το 1987, εξέφρασα αυτήν την θέση δημόσια στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και συγκεκριμένα το 1992, προκαλώντας απίστευτες αναστατώσεις στα πολλών ειδών κέντρα πνευματικού ελέγχου της χώρας μας και, φυσικά, δίχως να αποφύγω τις άμεσες ή έμμεσες ενοχλήσεις (λ.χ. απειλές κατά της ζωής μου) που αποσκοπούσαν στο να με φοβίσουν ώστε  να αυτολογοκριθώ και να πνίξω το όλο πράγμα εν τη γενέσει του.

Αντίθετα από τις δικές τους επιδιώξεις όμως, εγώ συνειδητοποίησα τότε ότι για να ενοχλώ τόσο πολύ σημαίνει πως βαδίζω στον σωστό δρόμο και βεβαίως συνέχισα με την ίδια ένταση -για να μην πω με αυξημένη κιόλας! Άλλωστε με την ιδέα του θανάτου ήμουν πολύ εξοικειωμένος από τα 20 μου τουλάχιστον, και συνεπώς καμμία απειλή κατά της ζωής μου δεν θα μπορούσε ν' αποτελέσει απειλή για εμένα, καθώς από τότε αποτελούσε πεποίθησή μου ότι κάθε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του ιστορικό υποκείμενο, οφείλει πριν από ο,τιδήποτε άλλο να είναι απολύτως συμφιλιωμένος με τον θάνατο. Αυτή η πεποίθησή μου, έχει σήμερα ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερο μετά από την ενασχόληση, στα πλαίσια της ιστορικής μου έρευνας, με πρόσωπα όπως ο Κλεομένης ο Γ, ο Κάτων ο Νεότερος, ο «ροβεσπιερικός» Φίλιππος Λεμπά, ο «τελευταίος σαμουραϊ» Τακαμόρι Σαϊγκό, αλλά και πολλοί άλλοι της εποχής μας από διαφορετικούς μάλιστα ιδεολογικούς χώρους, όπως ο ακροαριστερός αντάρτης πόλεων Χόλγκερ Μαϊνς (που πέθανε σε ηλικία 33 χρονών τον Νοέμβριο του 1974 μετά από απεργία πείνας μέσα στην φυλακή) ή ο καταχωρημένος ως «δεξιός» Ιάπωνας λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα (που απέναντι στις δημοσιογραφικές κάμερες έκανε χαρακίρι τον Νοέμβριο του 1970, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αμερικανοποίηση και άρα εθνοκτονία του λαού του).

Επανερχόμενος στα περί του αιτήματος για επαναφορά της Ελληνικής Θρησκείας, θέλω να αποσαφηνίσω ότι την έβλεπα και την βλέπω ως την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στο να «ελληνίζει» κανείς επιφανειακά από την μία (λ.χ. με τον τρόπο των σχολαστικών φιλολόγων, ή των «ελληναράδων», των «χατζηρωμιών» και των λοιπών καταπατητών ενός ιδεολογικού εδάφους απέναντι στο σημαινόμενο του οποίου όλοι τους κανονικά δεν έχουν ούτε καν το δικαίωμα να υπάρχουν, όπως θα το έλεγε και ο Νίτσε) και στο να ΚΟΙΝΩΝΕΙ κανείς από την άλλη στον πραγματικό Ελληνισμό. Μετά από δύο περίπου δεκαετίες, η εκτίμησή μου εκείνη έχει επαληθευτεί πολλαπλά. Η απαίτηση για, πες το επαναφορά, πες το παλινόρθωση της Ελληνικής Θρησκείας αφαιρεί όλα τα καταπατητικά άλλοθι και αφήνει έκθετους τόσο τους «βιοποριζόμενους» όσο και τους «σταυροκοπούμενους». Τους πυρώνει το έδαφος κάτω από τις πατούσες τους, τους «χαλάει την σούπα».

Από την άλλη ωστόσο, το αίτημα εγκυμονεί αρκετούς κινδύνους, καθώς στην διαδρομή καιροφυλακτούν άπειρες όσες παρερμηνείες, συμπλέγματα, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις, αγκυλώσεις, αλλά και κακοήθειες της ιδιότυπης σύγχρονης χριστιανικής εποχής στην οποία έχουμε την ατυχία να ζούμε. Είναι μια εποχή απόλυτης διανοητικής και πνευματικής σύγχυσης, καθώς η κυρίαρχη «δυτική» και πάντα χριστιανική ανθρωπότητα -την οποία παλαιότερα αποκαλούσα περιπαιχτικά «Παγκόσμια Ιερουσαλήμ» με αποτέλεσμα το μίσος των θιασωτών της να εκτοξεύεται στα ύψη- προσπαθώντας τους τελευταίους αιώνες να ξεφύγει από το μακραίωνο ψήσιμο ανθρώπων στις πυρές, σήμερα διακατέχεται εν πλήρη αρμονία από μία βιωματική πλέον θρησκοληψία, έναν «ελέω Θεού» αχαλίνωτο καπιταλισμό και μία επιστημονικοφανή αθεϊα, που απλώς φροντίζει να ξεμπερδεύει με κάθε έννοια «ιερού», ιδίως μέσα στην Φύση, αφήνοντας βεβαίως χώρο για την ξέφρενη επέλαση σε όλα τα πεδία του παραλογισμού των μονοθεϊστών, οι οποίοι κηρύσσουν την Φύση «νεκρή ύλη» για να αντλεί ισχύ και ηδονή μία αυτιστική και ματαιόδοξη ανθρωπότητα.

Έχουμε απομακρυνθεί από τον φυσικό, και άρα φυσιολογικό, άνθρωπο και αυτό κάνει το αίτημα εξαιρετικά δύσκολο, σχεδόν ουτοπικό. Όμως το απαιτεί η Ανάγκη και γι' αυτό άλλωστε το έθεσα τότε που το έθεσα. Με βάση όλα τα παραπάνω, τα έως τώρα αποτελέσματα ούτε με ενθουσίασαν, ούτε με απογοήτευσαν. Απλώς ήταν τα αναμενόμενα. Προέκυψαν και οι «δήθεν» και οι εγκάθετοι και οι γελοίοι και οι γελοιοποιητές, προέκυψαν και τα «λαμόγια», όμως εμφανίστηκαν και πάρα πολλοί εξαιρετικής ποιότητας άνθρωποι που κατανόησαν βαθιά την ουσία της Ελληνικής Θρησκείας και συνεπώς αποτελούν εδώ και χρόνια άξιους συνεχιστές της στο σήμερα και, ελπίζω, στο αύριο. Θα κλείσω το συγκεκριμένο θέμα με την διατύπωση ενός από τους φιλοσόφους μας ότι η καλύτερη μορφή λατρείας των Θεών είναι το να κατανοήσει κάποιος την φύση τους.

Πόσα βιβλία έχεις γράψει και τι περιέχει το καθένα

Ένα λεπτό να θυμηθώ γιατί είναι αρκετά (γέλια). Λοιπόν άρχισα την μακρά συγγραφική μου περιπέτεια το 1980 με την έκδοση του βιβλίου «Underground Press. Ιστορία του έντυπου αντεργκράουντ» και της ποιητικής συλλογής «Λούφα και Παραλλαγή», που περιείχε κομμάτια επηρεασμένα από το ρεύμα «beat», γραμμένα για να απαγγέλλονται με συνοδεία «μπλουζ» -πράγμα που «έβγαλα» ήδη δύο φορές, την πρώτη στο παλιό σου βιβλιοπωλείο, κάποιους μήνες πριν το κάψει εκείνος ο χριστιανός φανατικός και την δεύτερη πρόσφατα σε μία «βραδιά τέχνης» στο οικείο «Φιλοσοφικό Αθήναιο Εκατηβόλος».   

<!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

Τον Δεκέμβριο του 1992 αιφνιδίασα κυριολεκτικά τον χώρο του ελληνικού βιβλίου με τον πρώτο τόμο της τριλογίας μου «Υπέρ της των Ελλήνων Νόσου» που είχε τίτλο «Περί των Πατρώων Θεών», όχι όμως και τους υποψιασμένους αναγνώστες που έστεκαν από καιρό σε αναμονή, καθώς το είχα προ-ανακοινώσει στα τελευταία τεύχη της «Ανοιχτής Πόλης» και στο πρώτο του «Διιπετούς». Το βιβλίο αυτό ήταν το πρώτο από ιδρύσεως Ελληνικού Κράτους που ερχόταν να υπερασπιστεί δημόσια και απερίφραστα την ανωτερότητα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, την ύπαρξη των Θεών της, το υψηλό επίπεδο των βιοτικών της προταγμάτων, αλλά και, το κυριότερο, ερχόταν να ζητήσει την παλινόρθωση όλων αυτών των πραγμάτων. Το τι έγινε, δεν περιγράφεται. Επιστρέφοντας σπίτι μου μετά από την πρώτη ολιγόωρη διανομή, όπου ουκ ολίγα βιβλιοπωλεία είχαν αρνηθεί να το πάρουν, άκουσα από τον αυτόματο τηλεφωνητή μου όχι μία αλλά τρεις απειλές κατά της ζωής μου! Τρόμαξα ομολογώ, ήμουν και άπειρος τότε από... Ψι Πι -;ήτοι Ψυχολογικό Πόλεμο-, ωστόσο συνέχισα κανονικά την δακτυλογράφηση του επόμενου τόμου της τριλογίας, τού «Η Συρρίκνωση της Αρχαίας Ψυχής» (που ασχολείται με την αφήγηση της σταδιακής έκπτωσης των αρχαίων αξιών με αποκορύφωση την Μακεδονοκρατία και Ρωμαιοκρατία)   και το 1994 την ολοκλήρωσα με το θρυλικό πια «Ες Έδαφος Φέρειν...» που έχει ήδη εξαντλήσει τρεις εκδόσεις των 2.000 αντιτύπων η κάθε μία και εξιστορεί την αργή και συστηματική (από τον 4^ο έως τον 10^ο αιώνα!) καταστροφή του αρχαίου κόσμου, της γνώσης και της Θρησκείας του από την λαίλαπα των χριστιανών. Ανάμεσα στον 2^ο και τον 3^ο τόμο πάντως, μου είχε γίνει -συνοδευόμενη μάλιστα από ένα χρηματικό δέλεαρ!- και μια... «εντελώς φιλική παρότρυνση» από μια ανερχόμενη τότε προσωπικότητα του υποτιθέμενου «αρχαιολατρικού» «χώρου» να βάλω νερό στο κρασί μου και να μην κτυπάω την... Ορθοδοξία που δήθεν... προστάτεψε τον Ελληνισμό (!)

Ακολούθησε το 1996 το «Έθνος, Εθνισμός, Εθνοκράτος, Εθνικισμός», που ερχόταν να διαλύσει κάποιες σκόπιμες παρερμηνείες όρων και επίσης να αποσαφηνίσει ότι το αίτημα της παλινόρθωσης δεν είναι υπόθεση κάποιων αρχαιόστροφων θρησκόληπτων, αλλά αίτημα παλινόρθωσης μιας υγιούς συλλογικής ταυτότητας, ενός συγκεκριμένου έθους και ενός συγκεκριμένου αξιακού συστήματος, τα οποία φυσικά τίποτε δεν είχαν να κάνουν με την αρρώστια του εθνικισμού. Την επόμενη χρονιά εξέδωσα το «Ζευς, Συμβολή στην Επανανακάλυψη της Ελληνικής Κοσμοθέασης» και έπειτα το «Εορτές και Ιεροπραξίες των Ελλήνων», δύο έργα καθαρής αρχαιογνωσίας, με παράθεση στοιχείων για τις εκατοντάδες τοπικές λατρείες και επικλήσεις του Θεού Διός και για τις επίσης εκατοντάδες εορτές και τελετουργίες των προγόνων μας.   

Το 1999 ήλθε η πρώτη συνοπτικότατη έκδοση του «Μια... Ιστορία Αγάπης. Η Ιστορία της Χριστιανικής Επικρατήσεως», που κυριολεκτικά «έσπασε κόκαλα» και έκανε τους απατεώνες της δήθεν «ήπιας επικράτησης» να τρέχουν να κρυφτούν ή να ψάχνουν να απαντήσουν στο σκληρό εκείνο κατηγορητήριο κατά της Θρησκείας που τόσο φανατικά και εθελότυφλα ακολουθούνε. Εξαιτίας του απύθμενου θράσους κάποιων από δαύτους, που συντονισμένα γέμισαν το διαδίκτυο με βρισιές εναντίον μου και ειρωνείες για την αξιοπιστία μου, το έργο αυτό επανεκδόθηκε αργότερα, από το έτος 2005, σε μία μνημειώδη 6τομη αναλυτική έκδοση 2.000 περίπου σελίδων, της οποίας έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι 4 πρώτοι τόμοι, από το έτος «0» των χριστιανών έως το έτος «1600» και  απομένουν να κυκλοφορήσουν οι 2 τελευταίοι τόμοι που αφορούν την  περίοδο από το «1600» έως σήμερα.  

Το 2001 είχα την χαρά να κυκλοφορήσω 2 βιβλία, το «Ες Παγάν», μία συλλογή κειμένων μου της περιόδου 1991 - 2001 που ήσαν σκόρπια σε διάφορα έντυπα και το «Θεοίς Συζήν. Εισαγωγή στον Στωϊκισμό», που είναι ό,τι ακριβώς λέει ο τίτλος και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα καμάρια του ομιλούντος. Το 2003 κυκλοφόρησε η «Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών», μια πολυσέλιδη, καλοτεκμηριωμένη και ανατρεπτική παρουσίαση της ένδοξης αλλά παραποιημένης Ιστορίας των Σπαρτιατών από τις πανάρχαιες εποχές που χάνονται στην αχλύ του Μύθου έως το τέλος της πρώτης μεταχριστιανικής χιλιετίας, όταν η κάτοικοι της Λακεδαίμονος έγιναν με την βία χριστιανοί

Το 2006 έβγαλα το «Θύραθεν Φιλοσοφικό Λεξικό», ένα άλλο μεγάλο καμάρι του ομιλούντος και ακολούθησαν οι λιγοστές αλλά μεστές «Σημειώσεις επάνω στον Φόβο και την Αφοβία» και, τέλος, η «Λαιμητόμος Αρετή», αφιερωμένη στην πιο άγρια περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, εκείνη της λεγόμενης «Τρομοκρατίας». Εδώ ο μέχρι τώρα «παγανιστής» Ρασσιάς βγαίνει... «ροβεσπιερικός» (γελάει) και τρελλαίνει ακόμα περισσότερο τους «propaganda experts» της απέναντι πλευράς και, κυρίως, τους ταμπελοποιούς!

Πόσα περιοδικά έχεις ιδρύσει;

Ένα λεπτό να θυμηθώ, γιατί και αυτά είναι αρκετά (γέλια). Λοιπόν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έβγαλα το αντεργκράουντ περιοδικό «Speak Out» και το 1980 ξεκίνησα την έκδοση ενός επίσης αντεργκράουντ αλλά τελειότερου αισθητικά περιοδικού, της «Ανοιχτής Πόλης», που είχε υπότιτλο «Περιοδικό για τα περάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ» και εξέδωσε 33 τεύχη μέχρι το 1993, με πρωτοποριακά θέματα για την τότε, αλλά και την νυν, νεοελληνική κοινωνία. Ωραίες και ίσως ανεπανάληπτες στιγμές, με ένα αναγνωστικό κοινό που ήταν ταυτόχρονα ευρύ -κατά μέσον όρο αγοράζονταν 2.000 τεύχη!- και προχωρημένο -λαμβάναμε υπέροχα, θαυμάσια κείμενα, ποιήματα, σχέδια και επιστολές, αναρωτιέμαι πολλές φορές που να βρίσκονται άραγε όλοι εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα ...; Εξέδωσα και ένα περιοδικό με αντεργκράουντ κόμικς, το «Πλατς!», καθώς και ένα περιοδικό ταχυδρομικής τέχνης, το «Είναι Αύριο». Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 άρχισα να «παγανίζω» σιγά - σιγά μέσα από τις σελίδες της «Ανοιχτής Πόλης» και έπαιρνα τις πρώτες γεύσεις της πώρωσης της νεοελληνικής κοινωνίας με την χριστιανοβυζαντινή κουλτούρα. Κάτω από την ψιλή φλούδα του «προοδευτικού» ή του «επαναστάτη», ακόμα και του «αντιεξουσιαστή» που κουβαλούσε ο κάθε «δήθεν» εκείνης της εποχής, έβλεπα να αναδύεται ξανά και ξανά η φρίκη της απόλυτης άρνησης να γίνει αποδεκτός ο διαφορετικός, αυτό δηλαδή που όντως είναι και θα είναι ο Φασισμός.

Η «Ανοιχτή Πόλη» πετάχτηκε στην αρχή έξω από τα βιβλιοπωλεία των «προοδευτικών» χριστιανών και μετά από τα βιβλιοπωλεία των δήθεν «αριστερών» που πηγαινοέρχονταν αγεληδόν στο λεγόμενο «Άγιο» Όρος και ακολούθησε κτύπημα από όλες τις πάντες, επιστρατεύθηκαν ακόμα και «φιλικές συμβουλές» εντεταλμένων κάποιων γνωστών και μη εξαιρετέων κύκλων προς τους ιδιοκτήτες των ελάχιστων σημείων διάθεσης που μας είχαν απομείνει, να αραιώνουν σιγά - σιγά την συνεργασία μαζί μας. Ήταν πια εμφανέστατο το τι ενοχλεί πραγματικά σε αυτή την έως βαθμού γελοιότητας θεοκρατική χώρα, το τι είναι όντως ανατρεπτικό ως μήνυμα και ως παράδειγμα. Από εκεί και πέρα, η ίδρυση του «Διιπετούς» ήταν αναπόφευκτη. Ο υπότιτλος «Για την υπεράσπιση της Αρχαίας Ψυχής» απέδιδε επαρκώς τις προθέσεις και το στίγμα και ήδη, τρόπον τινά, ένας μεγάλος, αόρατος, άνισος αλλά κατά κυριολεξία επικός πόλεμος είχε κηρυχθεί. Για πρώτη φορά στην χώρα μας έβγαιναν ανοικτά το 1991 κάποιοι «περίεργοι» τολμητίες να υπερασπιστούν ηθικά την -για ουκ ολίγους μισητή- Ελληνική Κοσμοθέαση και παράλληλα να ζητούν απερίφραστα την επαναφορά της. Τότε ακριβώς προκλήθηκαν και οι απίστευτες αναστατώσεις στα πολλών ειδών κέντρα πνευματικού ελέγχου της χώρας μας, για τις οποίες ήδη έκανα λόγο παραπάνω.

Ποια η αντιμετώπιση του έργου σου από τα ελληνικά μέσα μαζικής πληροφόρησης

Από μία εκπληκτική... σύμπτωση (γελάει), όλα, από άκρου σε άκρο του πολιτικού φάσματος, το έχουν μέχρι στιγμής αντιμετωπίσει με... απόλυτη και πυκνότατη σιωπή: «...και τα πλάκωνε η σκλαβιά» που λέει και ο εθνικός μας ποιητής, θεοκρατία γαρ, Βυζάντιο και όλα τα σχετικά... και εγώ αρκετές φορές είχα μπει στον πειρασμό να τσιμπηθώ μήπως ακόμα και εγώ ο ίδιος τελικά... δεν υπάρχω (γέλια). Το έχω θίξει και στο πρόσφατο βιβλίο μου για τον Ροβεσπιέρο και τον Σαιν Ζυστ: το σύστημα εξοντώνει πια τις ενοχλητικές φωνές όχι με σφαίρες και τα άλλα ανάλογα του παρελθόντος, αλλά με απλό κλείσιμο του μικροφώνου. Δια παντός. Αυτό είναι πολύ αποτελεσματικό και επιπλέον δεν φορτώνει κανέναν με τύψεις. Μοντέρνοι καιροί, μοντέρνα πράγματα. Ξέρεις προφανώς και εσύ πολύ καλά τι ακριβώς εννοώ, αφού και εσένα σε «σβήνουν» με τον ίδιον ακριβώς τρόπο. Θυμάμαι ότι ακόμα και η είδηση ότι το βιβλιοπωλείο σου κάηκε εξαφανίστηκε «μυστηριωδώς» από όλα τα ηλεκτρονικά μέσα από την στιγμή που η Πυροσβεστική αποφάνθηκε ότι η καταστροφή ήταν αποτέλεσμα εμπρησμού.    

Συμμετείχες στην ίδρυση οργανώσεων και ποιες είναι αυ

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, το αίτημα για παλινόρθωση της Ελληνικής Θρησκείας προϋποθέτει μία προσπάθεια συλλογική, προϋποθέτει μία μαζική διάσταση που μπορεί να αγγίζει ακόμα και την εθνική, διαφορετικά υποβιβάζεται αυτομάτως σε «εσωτερική» υπόθεση κάποιων λίγων εκκεντρικών, «εστέτ» ή, έστω, ιδιόρρυθμων εκλεκτών. Αυτή η συλλογικότητα που απαιτήθηκε σχεδόν εξαρχής, πίεζε για οργανωτικές μορφές μεγαλύτερες από την σχεδόν 10μελή ομάδα που εξέδιδε το «Διιπετές» και μοιραία, μετά από διάφορους πειραματισμούς, συμμετείχα στην ίδρυση το έτος 1997 του «Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών» ή Υ.Σ.Ε.Ε. όπως αρέσκονται να το λένε οι λάτρεις των αρκτικόλεξων, μιας οργάνωσης η οποία έκτοτε αποτελεί την πρώτη γραμμή του ευρύτερου αγώνα για την παλινόρθωση της Ελληνικής Θρησκεί

Το Συμβούλιο έχει μέχρι σήμερα παράξει τεράστιο επιμορφωτικό και αγωνιστικό έργο, έχει διοργανώσει το 2004 στην χώρα μας το 7^ο Παγκόσμιο Συνέδριο των Εθνικών Θρησκειών («World Congress of Ethnic Religions»), έχει τελέσει εκατοντάδες ιεροπραξίες και έχει στείλει επίσημο υπόμνημα στις πολιτειακές και πολιτικές αρχές του τόπου μας για την Θεσμική Αναγνώριση της Ελληνικής Θρησκείας. Σήμερα η οργάνωση έχει αριθμητική ισχύ, ποιότητα ανθρώπων και αυξημένη συνοχή, διαθέτει παραρτήματα στην Αυστραλία και τις Η.Π.Α. και εκτός δυσάρεστων απροόπτων (λ.χ. συνταγματικών εκτροπών) ελπίζουμε ότι στις επόμενες δεκαετίες θα δικαιωθούμε και το συλλογικό θρησκευτικό δικαίωμά μας θα γίνεί επιτέλους σεβαστό από την επίσημη Πολιτεία, που σημαίνει ότι στην Θρησκεία μας, την Θρησκεία των Ελλήνων, θα αποδίδεται επιτέλους 

Ως άτομο έχω συμμετάσχει στην ίδρυση ή έχω βοηθήσει στην ίδρυση και άλλων συλλογικοτήτων -ακόμα και σε περιπτώσεις που ήξερα προκαταβολικά ότι θα έχω φθορά, ψυχική τουλάχιστον αν όχι και άλλη-, καθώς θεωρώ αυτονόητα τόσο το ότι ο πολιτικός άνθρωπος πρέπει να έχει συνεχή δημόσια διάσταση, όσο και ότι καμμία κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί με την όποιας έντασης και ποιότητας προσπάθεια ατομικού μόνον επιπέδου. Αν ίσχυε άλλωστε κάτι τέτοιο, τότε θα είχαν δίκιο οι απολιτικοί «γκουρού» των περασμένων δεκαετιών και ακόμα και οι hippies, που ισχυρίζονταν ότι η ανθρωπότητα θα άλλαζε αυτόματα, σχεδόν μαγικά, πέρα από νόμους, πολιτικά συμφέροντα, εξουσίες, θεσμούς, προκαταλήψεις και παγιωμένες νοοτροπίες, εάν απλώς άλλαζαν «εσωτερικά» -είτε με διαλογισμό είτε με χρήση ψυχοδηλωτικών- οι ολιγάριθμοι οπαδοί τους.     

Ποια προβλήματα αντιμετώπισες;

Η έως σήμερα τουλάχιστον συλλογική δράση μου, με έφερε αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα ότι το δυσκολότερο πράγμα που καλείται να αντιμετωπίσει κάποιος που θέλει να αγωνιστεί για έναν καλύτερο κόσμο, είναι η παγιωμένη νοοτροπία που εκδηλώνεται σε ατέρμονη κυκλική και χυδαία συμπεριφορά μέσα στα όρια εκείνου που κάποτε τολμούσαμε να καταγγέλλουμε ως «παλαιό κόσμο». Αντίθετα από άλλες εποχές, οι περισσότεροι άνθρωποι του σήμερα μισούν ακόμα και την πιθανότητα να αλλάξουν προς το καλύτερο και κατά κανόνα κινούνται μόνον από την κακία και τον φθόνο, ή από ωμή λύσσα για ισοπέδωση. Όταν όμως όλα αξίζουν όλα, τότε τίποτε δεν αξίζει τίποτε. Ελάχιστοι μόνον κινούνται από ευγενή αισθήματα ή από αγάπη για την Αρετή. Έγραψα πρόσφατα ότι η πραγματική σύγκρουση στην διάρκεια όλων αυτών των αιώνων της ανθρώπινης Ιστορίας είναι η ατελείωτη σύγκρουση των μειοψηφούντων ποιοτικών ανθρώπων με τα πλήθη των κάθε είδους «στρατιωτών της Χυδαιότητας».     

Πότε καταστάλαξες στην φιλοσοφική σου επιλογή;

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχα πια κατασταλάξει σε αυτό που η σύγχρονη ορολογία αποκαλεί «Υλοζωϊσμό». Έχοντας μελετήσει την Ελληνική Φιλοσοφία σε βάθος, όσο τουλάχιστον οι ελεύθερες ώρες μου το έχουν επιτρέψει, και έχοντας εξ αρχής θαυμάσει την σκέψη των λεγομένων «Προσωκρατικών», ιδίως του Ηρακλείτου, πίστευα από τότε και εξακολουθώ να πιστεύω ότι την μεγαλύτερη χρηστική αξία για τον σύγχρονο άνθρωπο έχει η λεγόμενη «Ελληνιστική» Φιλοσοφία, η οποία δεν κάνει διαγνώσεις ή ονειροπολήσεις, αλλ' αντιθέτως προσπαθεί να δώσει σαφείς οδηγίες κατ' αρετήν βίου σε αυτό το βαρετό όσο και τραγικό πράγμα που όλοι περιγράφουμε ως «καθημερινή ζωή». Η «Ελληνιστική» Φιλοσοφία, και κυρίως ο Στωϊκισμός και ο Επικουρισμός, ανέπτυξαν τον στοχασμό τους και εξήγαγαν τα συμπεράσματά τους μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον όμοιο σε αρκετά πράγματα με την σύγχρονη ετεροθεσμιζόμενη και αποπολιτικοποιημένη πραγματικότητα και επιπρόσθετα έδειχναν συνεχώς όχι προς τους ουρανούς ή προς το όποιο άλλο «επέκεινα», αλλά αποκλειστικά στον υπαρκτό, απτό, καθημερινό άνθρωπο, στις καθημερινές διαδρομές του, και, τέλος, στα αλλεπάλληλα καλέσματα της πραγματικής ζωής είτε να κυλήσει προς την αγαπητή στους πολλούς χυδαιότητα ή να αναρριχηθεί στην στοχευόμενη από τους λίγους Αρετή. Η Αρετή, με κεφαλαίο Α, με απασχολεί εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, όπως και η Ελευθερία εδώ και τουλάχιστον 35.

Σε συνδυασμό αυτών των δύο, η πολιτική μου διάσταση, την οποία εγώ θεωρώ απαραίτητη για τον Άνθρωπο, με έσπρωξε πολύ σύντομα στον στοχασμό επάνω στην λεγόμενη Πολιτική Αρετή, την οποία θα συνόψιζα για τις ανάγκες της συνέντευξης στην τριάδα Δικαιοσύνη - Αιδώς - Ευθύνη και από εκεί με έσπρωξε στην υιοθεσία αρκετών βιοτικών προταγμάτων του Στωϊκισμού. Θεωρώ συγκλονιστική την σταθερή εντολή για κατ' Αρετήν και κατά Φύσιν στάση απέναντι στα πράγματα της καθημερινότητας, όπως αυτά έρχονται καταπάνω μας, χυδαία, αγριεμένα, ανεξέλεγκτα, ξέφρενα, συνεχή, θεωρώ συγκλονιστική την έργω απόδειξη του απολύτως εφικτού της διαρκούς Λογικότητας, η οποία πανικοβάλει όλους τους χειραγωγούς και χειριστές ανθρώπων, όπως και θεωρώ συγκλονιστική επιλογή το να μην αποσύρεται κάποιος, αλλ' αντιθέτως να επιλέγει την μάχη στην πρώτη γραμμή και υπό όποιες συνθήκες, μένοντας ωστόσο ατάραχος και άφθαρτος εν μέσω χαμού, σαν το χέρι του σαμουράϊ που απλώς «ακολουθεί δίχως θυμό» την τρομερή «katana», αντί να την κατευθύνει.          

Υπάρχουν κατά τη γνώμη σου ελπίδες για μια γενικευμένη «επανελλήνιση» ή είναι όλα μάταιος κόπος;

Κοίταξε, το μόνο πραγματικά μάταιο σε αυτόν τον κόσμο της διαρκούς και καθολικής φθοράς είναι να προσπαθεί κανείς να ζήσει αιώνια ή να φτιάξει πράγματα που θα υπάρχουν για πάντα. Όλα τα άλλα είναι σημαντικά, ιδίως ο κάθε είδους κόπος, που αποτελεί το κατ' εξοχήν μέσο πραγματικής εξύψωσης των θνητών. Ας μην ξεχνάμε από την άλλη και τον πιο πετυχημένο αφορισμό που κατέθεσε ποτέ εκείνος ο Κλαούζεβιτς: η μόνη χαμένη μάχη είναι εκείνη που δεν δίνεται. Προσωπικά ό,τι πράττω το πράττω αδιαφορώντας για την όποια έκβαση -;«ό,τι 'ναι να 'ρθει θε να 'ρθεί», που λέει και ο λαός-  με μόνο μου κριτήριο και μόνη μου έγνοια να υπηρετεί η πράξη μου εκείνο που η συνείδηση και η παιδεία μου με βοηθούν να αντιλαμβάνομαι ως «Αγαθόν».

Και μια που μιλάς στον «ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ», τι γνώμη έχεις για την επικούρεια φιλοσοφία;

Ήδη μίλησα πρωτύτερα για την χρησιμότητά της, καθώς τόσο αυτή όσο και η Στοά δείχνουν στον άνθρωπο έναν δρόμο αυτάρκειας και ευδαιμονίας μέσα σε αυτό που λέμε καθημερινή ζωή. Προτιμώ την Στοά όχι λόγω κάποιας ποιοτικής διαφοράς -;ποιος μπορεί άλλωστε να αποτιμήσει ποιότητες ανάμεσα σε φιλοσοφικές σχολές;-, αλλά μόνον επειδή κρίνω ότι μου ταιριάζει περισσότερο η γαλήνια δράση στο κέντρο του κάθε χαμού και της κάθε μάχης, παρά μία α ή β μορφή απόσυρσης, αν και κάποιοι φίλοι επικούρειοι έχουν ήδη ισχυριστεί σε διαλέξεις τους ότι το «λάθε βιώσας» κάθε άλλο παρά σε απόσυρση και ιδιώτευση καλεί, τουναντίον συμβουλεύει απλώς τον φιλοσοφημένο πολιτικό άνθρωπο να μην... «παρουσεύεται». Το βρίσκω λογικότατο. Στα μάτια των προγόνων μας η ιδιώτευση βρισκόταν στις παρυφές της ατιμίας και πολύ δύσκολα θα είχε προταθεί από έναν φιλόσοφο του μεγέθους του Επίκουρου, που εμφανώς, αν κρίνουμε από τους κανόνες του Κήπου, ενδιαφερόταν πολύ να έχει η φιλοσοφική διδασκαλία του συνέχεια και μετά τον θάνατό του. Και από όσο γνωρίζουμε, και μάλιστα πολύ καλά, όντως είχε.

Δημιουργός: (δωριστί: Δαμιουργός)

Ο μετερχόμενος έργο ωφέλιμο δια το κοινό συμφέρον {«ΔΗΜΩΙ») και κατ' επέκταση ο κατεξοχήν τέτοιος, δηλαδή το Ον, το οποίο έδωσε μορφή και τάξη στον Κόσμο για το κοινό συμφέρον όλων των εγκόσμιων πραγμάτων. Κατά τον Πλάτωνα, ο συνθέσας τον άριστο και τελειότατο Κόσμο με πρότυπο τις αιώνιες και τέλειες Ιδέες. Κατά τους Νεοπλατωνικούς Θεόδωρο Ασιναιο και Αμέλιο τον Απαμιέα (από την Απάμεια της Συρίας, μαθητή του Πλωτίνου και διδάσκαλο του Πορφυρίου), ο Δημιουργός είναι Ένας αλλά το δημιουργικό του έργο κατενεμήθη σε μερικότερες δυνάμεις {«ΕΙΣΓΑΡ ΕΣΤΙΝ Ο ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ΚΑΤΕΝΕΙΜΑΝΤΟ ΔΕ ΑΥΤΟΥ ΤΗΝ ΟΛΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΝ ΜΕΡΙΚΩΤΕΡΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ»), και συγκεκριμένα σε τρεις μερικότερους Δημιουργούς, ανώτερους των νοητών και νοερών Θεών, οι οποίοι κατά σειράν είναι: ο Ουσιώδης Νους, ή κατά τον Αμέλιο ο Ων Νους, αδιαίρετος και αυτούσιος, η Νοερά Ουσία «η εις όλα διηρημένη» ή κατά τον Αμέλιο ο Έχων Νους που μετέχει στον πρώτο ως το εντός αυτού «Νοητόν» και, τέλος, η Πηγή των Ψυχών, η ποιούσα την διαίρεση «εις τα καθ' έκαστα», ή κατά τον Αμέλιο ο Ορών Νους, ο οποίος «μετέχει» στο «Νοητόν» του Έχοντος {«ΠΑΣ ΓΑΡ ΝΟΥΣ ΤΩι ΣΥΖΥΓΟΥΝΤΙ ΝΟΗΤΩι Ο ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ») και μπορεί να «ορά» τα Όντα. Ο Θεός -Δημιουργός των Εθνικών, ως εσωκοσμικός, ουδεμίαν σχέση έχει με τον εξωκοσμικό Θεό - Δημιουργό των Ιουδαιοχριστιανών.

Ο Αμερικανός φυσικομαθηματικός Paul Davis («Θεός και μοντέρνα Φυσική», Αθήνα, 1988) υπογραμμίζει, ότι η σύγχρονη Επιστήμη καθιστά πλέον παράλογη την άποψη των μονοθεϊστών περί ενός υποτιθεμένου έξωθεν Θεού -Δημιουργού, μη αποκλείοντας ωστόσο την ύπαρξη εσωκοσμικού Θεού-Παγκοσμίου Νοός, ο οποίος αποτελεί τμήμα του μοναδικού φυσικού Σύ­μπαντος, μη αποκλείοντας δηλαδή την ύπαρξη φυσικού και όχι υπερφυ­σικού Θεού.

Κατά τον Davis, το φυσικό Σύμπαν είναι το μέσον μέσω του οποίου εκφράζεται η διάνοια ενός εσωκοσμικού Θεού, όπως ακριβώς ο εγκέφαλος των όντων είναι το όργανο δια του οποίου εκφράζεται η διά­νοια τους. Την καλύτερη περιγραφή αυτού του εσωκοσμικού Θεού - Δημιουργού κάνει ο Σενέκας στο «Naturales quaestiones» (2. 45): «εμείς αναγνωρίζουμε τον Δία ως κυβερνήτη και φύλακα του Σύμπαντος, ως ψυχή και πνεύμα του Κόσμου, κύριο και υπεύθυνο της δημιουργίας, στον οποίο αρμόζουν όλα τα ονόματα.

Εάν εσύ θέλεις να τον αποκαλείς Μοί­ρα, δεν κάνεις λάθος. Είναι αυτός ο ίδιος από τον οποίο τα πάντα εξαρτώνται, το αίτιο των αιτίων, Εάν θέλεις πάλι να τον αποκαλέσεις Πρόνοια, πράττεις επίσης ορθώς. Είναι αυτός ο ίδιος, του οποίου η Σοφία προνοεί για τον Κόσμο μας. Εάν επιθυμείς να τον αποκαλέσεις Φύση, πάλι δεν σφάλλεις. Είναι αυτός από τον οποίο εγεννήθησαν τα πάντα και που από την αναπνοή του εμείς ζούμε. Εάν θέλεις να τον αποκαλέσεις Σύμπαν, πάλι δεν κάνεις λάθος, καθώς αυτός είναι όλα όσα γύρω σου βλέπεις, αυτός που ενυπάρχει σε όλα τα επιμέρους, αυτός που υπερασπίζεται τον εαυτό του και όλα όσα είναι μέσα του».

Πηγή: Βλάσης Ρασσιάς "Θύραθεν" φιλοσοφικό λεξικό - Εκδόσεις "Ανοιχτή πόλη

έργο του Κώστα Νικέλλη

547 Οι Σπαρτιάτες, έχοντας ήδη αποσπάσει από το Άργος την ισχυροτέρα σύμμαχό του, την Τεγέα, σύντομα απέσπασαν τα Κύθηρα την νότια Κυνουρία και, τέλος, την Θυρεάτιδα, η απώλεια της οποίας θ' αποτελέσει βαρύτατο οικονομικό πλήγμα για το Άργος, που εκήρυξε πλέον επισήμως τον πόλεμο κατά της Σπάρτης. 

546 Η φήμη της Σπάρτης ήταν πλέον τόσο μεγάλη, ώστε οι Ιωνικές πόλεις εζήτησαν την βοήθειά της μετά την κατάλυση του λυδικού κράτους υπό των Περσών, ενώ τα επόμενα  έτη ο Αιγύπτιος Φαραώ Άμασις θα επιδιώξει την εξασφάλιση της φιλίας των Σπαρτιατών. Εν τω μεταξύ, στην Πελοπόννησο, κατά την σύγκρουση του έτους αυτού που έκρινε μάλιστα  τον πόλεμο Σπάρτης - Άργους, έχουμε ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός που αποδεικνύει την αξία που απέδιδε η Σπάρτη στις έννοιες της Τιμής, της Πίστεως και της Αξιοπρεπείας. Προς αποφυγή ασκόπου αιματοχυσίας, οι δύο στρατοί συνεφώνησαν να πολεμήσουν από την κάθε πλευρά μόνον 300 επίλεκτοι οπλίτες («Λογάδες») και το υπόλοιπο των στρατών να αποτραβηχθεί στις πατρίδες τους. Η σύγκρουση των δύο επιλέκτων σωμάτων, με επικεφαλής τον Σπαρτιάτη Οθρυάδη και τον Αργείο Θέρσανδρο, ορίσθη,  κατά τα πολεμικά ειωθότα των Ελλήνων, και επραγματοποιήθη στην τοποθεσία Πάρπαρο. Στην άγρια μάχη που διεξήχθη, έως την άφιξη της νυκτός, εφονεύθησαν άπαντες εκτός τριών μόνον οπλιτών, δύο Αργείων (του Αλκήνωρος και του Χρομίου) και του σοβαρώς τραυματισθέντος Σπαρτιάτου αρχηγού Οθρυάδου. Οι Αλκήνωρ και Χρόμιος, θεωρώντας ότι ήσαν οι μόνοι ζωντανοί, έφυγαν από το πεδίο της μάχης για ν' ανακοινώσουν την νίκη τους στο Άργος, αλλά ο Οθρυάδης, συνεκέντρωσε τότε τις δυνάμεις του, εστάθη όρθιος, απέκδυσε τα σώματα των νεκρών Αργείων και με τον οπλισμό τους ύψωσε Τρόπαιο, επάνω στο οποίο έγραψε με το ίδιο του το αίμα: «(Λακεδαιμόνιοι) κατ' Αργείων» (σύμφωνα με τον Λουκιανό και το «Ανθολόγιο» Στοβαίου) ή «(Λακεδαιμόνιοι) Διί Τροπαιούχωι» (σύμφωνα με τον Πλούταρχο). Εν συνεχεία, ο Σπαρτιάτης πολεμιστής άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα στους 299 νεκρούς  συμπολεμιστές  του. Μόλις έφθασαν στο πεδίο της μάχης οι δύο στρατοί, το επόμενο πρωϊ, για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα, η νίκη αμφισβητήθη και υπό των δύο πλευρών και, από λόγο σε λόγο, οι δύο πλευρές ήλθαν σε κανονική πλέον σύγκρουση. Μετά από αιματηρό αγώνα, ενίκησαν οι Σπαρτιάτες και η Θυρέα οριστικώς επέρασε στην επικράτειά τους.  

Αντίθετα από τον Ηρόδοτο που θέλει τον αρχηγό των Σπαρτιατών Οθρυάδη να έχει αυτοκτονήσει μετά την ύψωση του Τροπαίου, μη θέλοντας να επιστρέψει ζωντανός στην Σπάρτη όταν όλοι οι συλλοχίτες του ήσαν ήδη νεκροί, η παράδοση των Αργείων τον θέλει να έχει τραυματισθεί θανασίμως υπό του Περιλάου, τον οποίο μάλιστα ετίμησαν οι Αργείοι, με ανδριάντα στο Θέατρο της πόλεως, όπως διασώζει ο Παυσανίας (2. 20, 6). Η εκδοχή των Αργείων φαίνεται πιο αληθινή, δεδομένου ότι δεν θ' άφηναν ποτέ ζωντανό οι δύο Αργείοι τον αρχηγό των αντιπάλων τους, άρα είναι λογικό να έχει ανασηκωθεί ο τελευταίος, τραυματισμένος σοβαρά, μέσα από νεκρά κορμιά συμπολεμιστών και αντιπάλων, «ΑΜΙΚΛΑΣΤΟΙΣ ΔΟΡΑΣΙ ΕΠΕΡΕΙΔΟΜΕΝΟΣ» όπως γράφει ο Πλούταρχος στα «Ηθικά» του, δηλαδή στηριζόμενος σε σπασμένα δόρατα, όταν απεχώρησαν οι επιζήσαντες δύο πολεμιστές του Άργους από το πεδίο της μάχης για να αναγγείλουν την νίκη στην πατρίδα τους.  

Προς ανάμνηση αυτής της μάχης σώζονται επιγραφές, όπως η ακόλουθη: «ΖΕΥ ΠΑΤΕΡ, ΟΘΡΥΑΔΑ ΤΙΝΑ ΦΕΡΕΤΡΟΝ ΕΔΡΑΚΕΣ ΑΛΛΟΝ ΟΣ ΜΟΝΟΣ ΕΚ ΘΥΡΕΑΣ ΟΥΚ ΗΘΕΛΗΣΕ ΜΟΛΕΙΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΠΙ ΣΠΑΡΤΗΝ ΔΙΑ ΔΕ ΞΙΦΟΣ ΗΛΑΣΕ ΠΛΕΥΡΑΝ ΔΟΥΛΑ ΚΑΤΑΓΡΑΨΑΣ ΣΚΥΛΑΣ ΚΑΤ' ΙΝΑΧΙΔΩΝ (δηλαδή κατ' Αργείων)». Μετά απ' αυτή την μάχη, η Σπάρτη είχε πλέον υπό τον απόλυτο έλεγχό της μία μεγάλη έκταση 8.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που αντιστοιχούσε στα 2/5 της όλης Πελοποννήσου. Οι Αργείοι, εξύρισαν εις ένδειξη πένθους τα κεφάλια τους και ορκίσθησαν να μην αφήσουν ξανά μακριά μαλλιά, μήτε οι γυναίκες τους να φορέσουν κοσμήματα χρυσά έως ότου επαναποκτηθεί η Θυρεάτις. Αντιθέτως, οι Σπαρτιάτες καθιέρωσαν έκτοτε τα υπερβολικά μακριά μαλλιά σε ανάμνηση της μεγάλης νίκης τους επί των Αργείων και συμπεριέλαβαν ειδικούς ανδρικούς χορούς, στην μνήμη του Οθρυάδου και εκείνων που έπεσαν στην Θυρέα, στους ετησίους εορτασμούς των Γυμνοπαιδιών προς τιμήν του Θεού Απόλλωνος Καρνείου, κατά την τελευταία ημέρα των εορτών, στον χώρο του Θεάτρου της πόλεως. Οι χορευτές Σπαρτιάτες πολεμιστές, γυμνόποδες και με μακριά μαλλιά (σε υπενθύμιση του όρκου των αντιπάλων τους), προσέφεραν με το τέλος των εορτασμών σπονδή στους Θεούς και στην ψυχή του ήρωος Οθρυάδου. Οι τελετές εκείνες, συνεδυάζοντο χρονικώς με άλλη,  μικρότερη εορτή, τουλάχιστον έως το 370 όταν εχάθη η Θυρεάτις, τα λεγόμενα «Παρπαρώνεια», στην ακριβή τοποθεσία όπου έγινε η αιματηρή μάχη. 
  
Στους δικούς μας καιρούς, 30 και πλέον συγγραφείς, Έλληνες και ξένοι, έχουν υμνήσει την ανδρεία του Οθρυάδου, ο δε ποιητής Αρίστος Καμπάνης (1883 - 1956), συνέγραψε προς τιμή του το παρακάτω ποίημα, με τίτλο «Τρόπαιον»: 

«Απ' την αυγή πολέμααν ως το δείλι, 
στης πολυζήλευτης Θυρέας τον κάμπο, 
οι Αργείοι με τους Σπαρτιάτες  
και το αίμα το νεοχλόϊστον επότιζε το χώμα. 
Κι όταν ο ήλιος έπεσε  
στα ρείθρα του Ωκεανού πατρός, 
να ξεκουράσει απ' την τόση  
τα μάτια του τη φρίκη,  
Αργείος δεν ανάσαινε κανένας,  
κι απ' τους Σπαρτιάτες τρεις μονάχα 
ανάμεσ' απ' τους νεκρούς συντρόφους των  
επρόσμεναν το θάνατο, που δε θ' αργούσε. 
Κι ήρθεν η άλλη αυγή, κι ήρθεν ο ήλιος,  
ήρθε να πήξει τα αίματα και να λαμπρύνει  
τον ηρεμαίο το θάνατο ηρώων τόσων  
στον κάμπο το πολύχλοο της Θυρέας. 
Κι από τους τρεις μόνον  
ένας απ' τους Σπαρτιάτες 
αργοσάλευε μες απ' τα κουφάρια. 
Το αίμα του τ' αργόπινε το χώμα, 
ενείρονταν τα Ηλύσια και το πλήθος 
το ηρωϊκό των Ηρακλειδών προγόνων... 
Και καθώς αντιχτύπησε  
στο πρόσωπό του το φέγγος,  
άθροισεν ο νιος τη δύναμή του τη λίγη.  
ορθοτινάχτηκε, κι η κόμη ανέμισέ του στην αύρα της ημέρας. 
Το στηθοβόρον, έπνιξε τον πόνο,  
το πολέμιον αιχμηρό βγάζει βέλος 
που του είχε τρυπήσει το γυμνίτη  
και κοιτώντας τριγύρω, ώ τι τρομάρα,  
νεκρούς τους εχθρούς ξάνοιξε και τους Σπαρτιάτες, 
και νικητής ελόγιασε πως ήτον 
της πολυαίμακτης μάχης στη Θυρέα. 
Μ' όσην είχε ζωή ο Οθρυάδης,  
απ' τους Αργείους ανάμεσα  
και τους Σπαρτιάτες, 
λίθο μεγάλο εστύλωσε. 
Κατόπι αφού βούτηξε στο αίμα του το ξίφος,  
«Ενίκησαν οι Σπαρτιάτες», γράφει. 
Έπειτα πέφτει για να κοιμηθεί τον ύπνο,  
Πού 'χαν υπνώσει  
οι σύντροφοι και οι εχθροί του».  
   

(Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά "Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών")