ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Ι ησούς:
Εγώ ειμί το φως του κόσμου!
Αναφωνεί, ο Ιουδαίος εσταυρωμένος,
υποπίπτοντας στην αστοχία του ...; «Έγώ»
και αμαρτάνοντας ...; με την έννοια της διαχωριστικότητας.
Από εκεί και μετά
θα «ξημερώσει» μια μεγάλη νύχτα για τον κόσμο και ...;ένας μεσαίωνας ...; που θα κρατήσει αιώνες.

Η ανθρωπότητα θα σταυρωθεί και οι άνθρωποι θα κουβαλήσουν τον σταυρό ...του πόνου.
Συνεχίζοντας, ο θρησκευτικός ηγέτης των χριστιανών, ως λυτρωτής,
θα αυτοπροβάλλεται συνεχώς:
Εγώ λεγω υμίν...εγώ ...;
Πως μπορεί όπως να στοχεύει κανείς στην ενότητα και την αγάπη και την ειρήνη ξεκινώντας από ένα υπερτροφικό εγώ και συγκεντρώνοντας
όλες τις εξουσίες πάνω του;
Ακόμη και η ιδιότητα του ενανθρωπισθέντος θεού
δεν μπορεί να το δικαιολογήσει αυτό.
Αφού η αγάπη είναι η θυσία, η υπέρβαση του Εγώ, πως μπορείς να την διδάξεις, με τόσο επιδεικτικό εγωκεντρισμό;
Ήταν αυτά τα λόγια ενός σοφού ηγέτη ή απλώς ήταν το 'image maker" των κληρονόμων του;
Ήταν ο εγωκεντρικός υιός... συνέχεια... ενός αυταρχικού πατέρα;

Αν δεχτούμε σαν φυσικό, αληθινό γεγονός την ιστορία, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερα σαδιστή θεό που υστερεί αρκετά σε έπνευση, σε φαντασία και πρωτοτυπία και
στέλνει τον αρσενικό υιό, που τα διαγγέλματα του ξεκινούν με ένα εγώ, να σταυρωθεί και να βασανιστεί για να ...σώσει τους ανθρώπους.

Ένα σχέδιο που μάλλον αποδείχτηκε ανεπιτυχές, όχι ιδιαίτερα οξυδερκές και χρονοβόρο... τόσο καιρό τώρα.
Σίγουρα θα υπήρχαν πιο απλές λύσεις και λιγότερο σαδιστικές και σε τελευταία ανάλυση θα μπορούσε να στείλει και μια κόρη σε πρωτεύοντα ρόλο και όχι παθητικό όργανο αναπαραγωγής, για την σωτηρία και για λόγους... ευφαντασίας.
Αν εστιαστούμε μόνο στην αλληγορία του μύθου,

ο συμβολισμός αυτοαναιρείται, και δεν δένει πολύ καλά μεταξύ του.

Έχουμε μία έλλειψη αρμονίας και ισορροπίας, για τον απλούστατο λόγο,
όταν εσύ ξεκινάς με ένα «εγώ», ο άλλος δεν μπορεί να είναι δίπλα σου, σύντροφος σου, ούτε το εννοείς άλλωστε , δεν μπορεί να γίνει... πλησίον σου .
Είναι πάντα ο άλλος, ο διαφορετικός και... ξένος.

Στις σχέσεις εξουσίας και σε επιδείξεις της, δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί, να δομηθεί η αγάπη, η συντροφικότητα και η φιλία.
Άλλωστε είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις το επίπεδο πνευματικής εξέλιξης κάποιου,

το αυτογνωστικό του βαθμό και το μέγεθος της ανασφάλειας του και της αβεβαιότητας του, από το όσα «εγώ» θα χρησιμοποιήσει σε μια αυτοπροβολή και πόσα 'μου' ...; κτητικότητας.
Έτσι, είναι πολύ συχνό φαινόμενο και παρελαύνει συνέχεια το :
Εγώ πιστεύω εγώ είμαι σπουδαίος, εγώ ξέρω, εγώ είμαι καλός, ωραίος, αδικημένος,

... η γυναίκα μου το αυτοκίνητο μου, το παιδί μου , η ερωμένη μου, οι καταθέσεις μου, ο θεός μου και η ποδοσφαιρική ομάδα μου.

Το «εγώ» θέλει πάντα να επιδεικνύεται, σαν μωρό και νιώθει κατώτερο και αβέβαιο πάντα αναπληρώνοντας με επιδείξεις σπουδαιότητας και ανωτερότητας ή πολλές φορές με αυτοοικτιρμούς.
Δεν μπορεί όμως να γίνει και να νιώσει ίσο ...; με τους άλλους.
Ένα τέτοιο 'Εγώ» εμπεριέχει και μπόλικη κριτική και κατάκριση, σε πλήρη αντίθεση με το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε», γιατί αφού εσύ είσαι ΄τόσο πολύ «εγώ», κρίνεις ότι οι άλλοι δεν είναι ...;σαν και σένα,
τους διαχωρίζεις και τους κατακρίνεις.
Μία πρόταση που αρχίζει από το «εγώ» είναι μια ευάλωτη πρόταση, μερική, μικρή, γιατί πάντα ένα «εγώ» είναι μικρότερο από το Όλον.

Γι 'αυτό τον λόγο, ο Σωκράτης , ένας απλός φιλόσοφος, χωρίς να είναι απεσταλμένος και γιός θεού, απέφευγε τις πομπώδεις ανακοινώσεις, και ξεκινούσε την συζήτηση με μια ερώτηση,

ανοίγοντας τον διάλογο και τοποθετώντας τον συνομιλητή του δίπλα αριστερά στην καρδιά,

σε μια πράξη ουσιαστικής αγάπης, βοηθώντας τον έμμεσα να βρεί τις απαντήσεις και την αλήθεια μόνος του, να την ξαναθυμηθεί, αποδεχόμενος ακόμη και το κώνειο

-χωρίς θεατρινίστικους μελοδραματισμούς-

υπέρηφανα αξιοπρεπής και χωρίς να ζητήσει ποτέ, αυτός και οι μαθητές του, ανταλλάγματα, αμοιβές, εξουσίες, προσκυνήματα και επικάρπιες.

Η συνειδητή ατομικότητα είναι μια επίτευξη, αλλά συμπεριέχεται σε πράξεις κατανόησης και συνεργασίας.

Ο άνθρωπος ξεκινάει με ένα "εγώ", σαν Άρης, στην διάρκεια καταλαβαίνει πως είναι πολλά ασυνείδητα εγώ, αλλά όταν φθάσει στον πυρήνα του εαυτού του, δεν το χρειάζεται πια, γίνεται ένα 'Ολο.

Γίνεται σφυρηλατημένη ατομική συνείδηση και μπορεί να συνυπάρχει με τους άλλους,

διαθέτοντας, εσωτερική αυτοπεποίθεση και γνώμη και κρίση αλλά και ουσιαστική σεμνότητα χωρίς ψεύτικες μετριοφροσύνες, με πνεύμα όμως συνεργασίας, οπότε αποφεύγει να

χρησιμοποιεί καταχρηστικά το εγώ και να το προβάλει....με εμμονή.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργεί μια διακριτική και σεμνή αορατότητα και προωθεί ένα αέρα πνευματικής εξέλιξης και αρετής.

Συνεπώς δεν μπορεί, ο λυτρωτής του κόσμου, να κάνει τέτοιες δηλώσεις
υπεροπτικής, εμπρηστικής και διαχωριστικής γραμμής, διδάσκοντας την σεμνότητα και την ταπεινότητα με ένα τόσο κραυγαλέο εγώ.

Που αρχίζει και που σταματά η ευθύνη ενός θρησκευτικού ή πολιτικού ηγέτη ή ακόμη και ενός θεού για την συμπεριφορά και τις πράξεις των οπαδών του και των πιστών του;
Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης του;
Ευσταθεί το άλλοθι:
Άλλο τι είπε ο θεός άλλο τι κάνανε οι άνθρωποι, επειδή.... ήταν ελεύθεροι να το κάνουν;
Σε αυτόν τον κόσμο μάλλον ισχύει ο νόμος της αλληλεπίδρασης, η ποιότητα και συμπεριφορά των οπαδών κάποιου εκφράζει σε ένα μεγάλο ποσοστό και την ποιότητα, το επίπεδο του ειδώλου, γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει»
Οι άγνωστες δυνάμεις του υποσυνείδητου καθορίζουν το είδος του θεού που πιστεύουμε, τα πρότυπα μας, τους αρχηγούς που εκλέγουμε
και μαρτυράνε πολλά για την ποιότητα και των δύο πλευρών.
Έτσι δεν είναι μόνο δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι αλλά δείξε και το θεό σου , το πρότυπο σου και θα ξέρω πολλά για σένα,
επειδή οι επιλογές γίνονται εσωτερικά και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα.
Ο ηγέτης, το είδωλο, που εμπνέει το όραμα μια ιδέας και ενός κινήματος,
βάζει την σφραγίδα μαζί με την γραμμή και τηνγραμμή που χαράσσει.

Και σίγουρα ένας θεός που σχεδιάζει προωθεί και ευλογεί μια θρησκευτική δικτατορία παύει να είναι ουδέτερος, δίκαιος και "άμοιρος ευθυνών".

Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το μερίδιο ευθύνης του Ιησού, ενός προσώπου που δεν έγραψε, ο ίδιος τίποτα, που αμφισβητείται και ιστορικά η παρουσία του, αλλά σίγουρα για την μετέπειτα εξέλιξη του κινήματος υπάρχουν αρκετά που μπορούν να ειπωθούν.
Και σίγουρα "από τον καρπό καταλαβαίνεις το δέντρο "και καταλαβαίνεις ότι ο καρπός του Ιησού, είναι ο Αντίνοος, ο χριστιανισμός, 'ένας θρασύτατος αλαζονικός υπεροπτικός , λαίμαργος μνηστήρας της ανθρωπότητας.
Ο ρόλος των διαδόχων του και μαθητών του Ιησού είναι πλέον διάφανος μετά από μία ομίχλη αιώνων.
Αποφασίζουν να κάνουν εξαγωγή θρησκείας και μανατζάρουν... τον θεό .
Οργανώνουν μια κερδοσκοπική επιχείρηση εκμεταλλευόμενη όλα τα προβλήματα της εποχής τους και την δομούν ιεραρχικά και αποτελεσματικά, στοχεύοντας σε μια παγκόσμια διδακτορία , με το φόβο του Σατανά και την δουλεία του θεού.
Είναι να απορεί κανείς πως οι Έλληνες βρέθηκαν με τον χριστιανισμό πάνω από το κεφάλι τους.
Οι Έλληνες γλεντζέδες, ερωτικοί, σατυρικοί, ενθουσιώδεις, φιλόσοφοι, φωτεινοί, βρέθηκαν με μια θρησκεία που σε θεωρεί ένοχο επειδή γεννήθηκες, μελαγχολική καταθλιπτική,

διαστροφικά ανέραστη, αντιερωτική, αγέλαστη,
και τόσο σκοτεινή και μαυροφορεμένη.
Οι Έλληνες που ακόμη μπροστά στο θάνατο τους γελούσαν και χτενιζόταν όπως οι πολεμιστές των Θερμοπυλών, πως χωρέσανε σε τόση μιζέρια και τόσο στενούς ορίζοντες;

Πως μπλέχτηκαν σε παιγνίδια θεοκρατίας, προσυλητισμού, πουριτανισμού και θρησκολειψίας;
Που παίχτηκε όλη η ιστορία;
Στον οίκτο και στον αυτοοίκτο, που ανήκει στην τέταρτη κατηγορία των μικρών τυράννων.
Λυπήθηκαν, συμπόνεσαν, τον Ιησού, το μαρτύριο του και αποφάσισαν να κουβαλήσουν λίγο από τον σταυρό.
Το ύπουλο σημείο του χριστιανισμού, ήταν η οδύνη του εσταυρωμένου και η συνεπαγομένη ενοχή και συνοδευομένη από τον φόβο.
Με αυτά τα στοιχεία φτιάξανε το κοπάδι των προβάτων και των δούλων .
Το δικαίωμα ζωής και θανάτου, η οργή, ο φόβος και η ανησυχία αλλά και ο οίκτος, είναι τα χαρακτηριστικά , οι μέθοδοι και οι τακτικές που χρησιμοποιούν
οι κατηγορίες των μικρών τυράννων για να σε ισοπεδώσουν.
Οι πολεμιστές ακονίζουν το πνεύμα τους κάτω από τέτοιες συνθήκες και δοκιμάζουν τα όρια τους και τις αντοχές τους.
Ο Αντίνοος χρησιμοποίησε όλες τις μεθόδους, εναλλάξ και ειδικά τον οίκτο και την ενοχή.

Οι υποκριτές, γραμματείς και οι φαρισαίοι, του αντινοικού και μικρονοικού μνηστήρα
σταυρώνουν τον Χριστό και τον ξανασταυρώνουν και θησαυρίζουν από αυτό το εμπόριο
Δεν έχουν ούτε μία εικόνα του Χριστού χαρούμενη, χαμογελαστή.
Αυτοί οι μαυροφορεμένοι ιερείς, του Αντίνοου, ακολουθώντας την τακτική
του «Σκοτώνοντας τα άλογα όταν γεράσουν», έχουν μετατρέψει σε επικερδές φθηνό ριάλιτι την οδύνη και τον πόνο του Ιησού, παίζοντας το... συνέχεια και συνέχεια.
Ο Αντίνοος, φυσικά, συνεργάζεται πάντα με ένα Ευρύμαχο, την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, τρώγοντας και πίνοντας, όπου στρογκυλοκαθήσουν.
Ο Αντίνοος «ελεώ θεού» χρήζει φεουδάρχες, αυτοκράτορες, βασιλιάδες, ευλογεί πρωθυπουργούς, υπουργούς και ο Ευρύμαχος του ανταποδίδει την εξυπηρέτηση, με δωρεές με απαλλαγές και εξουσίες.
Και οι δυο τους πολιόρκησαν επίμονα τον Ελληνισμό, προσπαθώντας να στηριχθούν επάνω του και να τον καπηλευτούν.
Ακόμη και οι δικτάτορες ερωτοτρόπησαν με τον Ελληνισμό, στην προσπάθεια τους να πάρουν λίγη από την λάμψη του.
Ο Αντίνοος μιλώντας για ένα οξύμωρο σχήμα ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, κομμένο και ραμμένο στις επιδιώξεις του και ο Ευρύμαχος, αρχαιολάτρης,
κατασκευαστής της κατ 'επίφαση δημοκρατίας.
Μιας δημοκρατίας, στην οποία την κληρονομική βασιλεία την έχει αντικαταστήσει η κληρονομική οικογενειοκρατία.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο κυβέρνησης μιας χώρας που η εξουσία μεταβιβάζεται στον γιο, στον ανεψιό, στον εγγονό και στη κόρη κάποιου,
ακόμη και στην σύζυγο.
Και παρελαύνουν και αλληλοευλογούνται και μεγαλώνουν τις περιουσίες τους, τις καταθέσεις τους και αλληλοκαλύπτονται .
Όλοι έχουν τους δούλους τους που θα πάνε με το κερί την εκκλησία να προσκυνήσουν και τους λακέδες που θα περάσουν μετά από το γραφείο του γραμματέα του υπουργού για την ΄χάρη.
Αυτό απέχει από την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Όμως ο χρόνος τους έχει τελειώσει και αρκετοί το γνωρίζουν.
Οι κινήσεις τους είναι πια σπασμωδικές... εγκαταλείποντας το πλοίο.

Καταρρέουν, όπως τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες της Ν Υόρκης.
Η κοσμοθεώρηση τους είναι μικρονοική, ελλιπής, φτωχή , ανόητη, πεπερασμένη, αδύναμη να καλύψει τα αιτήματα της καινούργιας κατάστασης που διαμορφώνεται .
Η «παράγκα» που έχουν στήσει σε βάρος των ανθρώπων ...; γκρεμίζεται .
Η Πηνελόπη, η μεγάλη Κυρία του Ελληνισμού και η ψυχή του,
αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί τους και παρέμεινε πιστή «στο ταίρι» της.
'Οσο υπάρχουν Έλληνες που σκέφτονται και άνθρωποι που δεν προδίνουν τον εαυτό τους ...;οι αρχηγικοί μνηστήρες είναι περιπατώντες νεκροί και φαντάσματα, συνοδευόμενοι από τον ψυχομπομπό Ερμή.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη πια από Μεσσίες, λυτρωτές και σωτήρες,
και περιφερόμενες μαριονέτες αρχηγών.
Έχουν απομυθοποιηθεί όλοι τους και έχουν ξεσκεπαστεί.

Έχουν απομείνει "γυμνοί', όπως στο παραμύθι "τα ρούχα του αυτοκράτορα" .
Στον κόσμο αυτό παρέλασαν πολλά υπερτροφικά εγώ και η ανθρωπότητα έχει ταλαιπωρηθεί από εγωμανείς σωτήρες που θέλησαν να "την σώσουν" επιβάλλοντας την δική τους άποψη για την σωτηρία και καταλήγοντας ...Τύραννοι.
Αλλά ούτε μπορούν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους τους σε ανίκανες διεφθαρμένες ηγεσίες.

Οι άνθρωποι πια χρειάζεται να αναλάβουν την ευθύνη της ζωή τους , της ύπαρξης τους, να γνωρίσουν το εαυτό τους να γίνουν Κύριοι του εαυτού τους στο εδώ και τώρα και να συνεργαστούν μεταξύ τους αρμονικά για το καλό όλων,
Ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει μέρος ενός μεγαλύτερου Όλου
και να θεωρεί τους συνανθρώπους, του πολύτιμους συντρόφους, ούτε πάνω , ούτε κάτω από αυτούς αλλά ίσους ...; φίλος, σύντροφος
και συνοδοιπόρος τους, σε ένα περιπετειώδες ταξίδι...!

«Εγώ είμαι»
ή

εμείς μπορούμε να γίνουμε

φωτεινά συνειδητά αστέρια σε... ένα καθαρό ουρανό?

Ομηρογράφος της Λάιον

21 Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

Ο

Κ ύκλωπας και η τύφλωση του:

Η έξοδος... στον ορθολογισμό!

Ο Πλάτων αναφέρει στον Τίμαιο, ότι
οι Έλληνες είναι σαν παιδιά, πάντα νέοι , ζωηροί,ατίθασοι έφηβοι.

Έτσι έχουν τις χάρες ενός παιδιού αλλά και τα προβλήματα ενός ανικανοποιήτου εφήβου.
Οι θεοί των Ελλήνων, οι ήρωες και τα πρότυπα τους, έχουν
ένα χαρακτήρα και ταμπεραμέντο που αντικατοπτρίζει ακριβώς τον δικό τους.
Μια ιδιοσυγκρασία που έρχεται σε αρμονία με αυτό τον ήλιο που λάμπει σε αυτή την χώρα και αυτή την θάλασσα που αγκαλιάζει όλες τις πλευρές.
Εδώ γεννήθηκαν οι θεοί, η φιλοσοφία, η επιστήμη, η εξερεύνηση της γνώσης, η δημοκρατία, οι ήρωες και οι ημίθεοι.
Εδώ ο Απόλλων στήνει χορό με τις μούσες και τις χάριτες, η Αφροδίτη κολυμπάει σε γαλάζια νερά, ο Αχιλλέας οργίζεται με τον Αγαμένονα, ο Θησέας σκοτώνει τον Μινώταυρο, ο Ηρακλής ανεβαίνει στον Όλυμπο και ο Οδυσσέας ταξιδεύει παντού και επισκέπτεται κάθε απρόσιτο ακρογιάλι και μυστηριώδες νησί.
Η πληθωρικότητα, η διασκέδαση, η χαρά, η δημιουργία, ο έρωτας, η γενναιότητα η λεβεντιά, η περιέργεια, η φιλοξενία, ο αυθορμητισμός, ο ερωτισμός, ο ενθουσιασμός
ο στοχασμός, η ευφυΐα, η περιπέτεια, η αμφισβήτηση, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, η τόλμη και αγάπη για την ελευθερία είναι από τα μεγάλα προτερήματα της φυλής, που αντικατοπτρίστηκαν και σημαδεύτηκαν από μεγάλες πράξεις και ιστορίες δυνάμεις.
Όμως κάθε πλευρά έχει και την αντίθετη άλλη της ...;
Όσο μακριά και ψηλά πάει το εκκρεμές από την μια πλευρά άλλο τόσο θα βρεθεί και από την αντίθετη... του σημείου ισορροπίας.
Έτσι έχουμε τον εγωισμό, τον υπερβολικό παρορμητισμό, την φιλονικία, τον ανταγωνισμό, την αλαζονεία, την υπερβολική εκτίμηση των δυνάμεων, την επίδειξη, τον διχασμό, την έλλειψη αβροφροσύνης και διπλωματίας,
τους γκροτέσκους τρόπους, την απειθαρχία, την ξεροκεφαλιά, να αποτελούν την Αχίλλειο πτέρνα σε ένα λαό, που έχει όλες τις προϋποθέσεις, να είναι πρότυπο για την ανθρωπότητα και οδηγός.
Όμως παρ'όλα αυτά τα μεγάλα λάθη και ελαττώματα των Ελλήνων,
...οι θεοί τους αγαπούν.
Όλη η ανθρωπότητα πάντα έχει στραμένα τα βλέμματα στην Ελλάδα και όλος ο κόσμος περιμένει από αυτή μία καθοδήγηση στο αδιέξοδο και να παίξει ένα ρυθμιστικό ενωτικό ρόλο.
Οι Έλληνες όταν κάθονται στην χώρα τους τρώγονται με τα ρούχα τους
και αλληλοεξοντώνονται.
Η περίσσεια της ενέργειας που διαθέτουν, τους οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές συρράξεις και ένα αυτοκτονικό διχασμό.
Οι ισχυρές απωστικές δυνάμεις των ομοίων βρίσκουν εδώ στην πλήρη εφαρμογή τους και την περιττή αντιπαλότητα.
Η μόνη λύση για αυτήν την ισχυρή άπωση των ομοίων και την αυτοκαταστροφή, είναι να συγκεντρωθούν όλες οι δυνάμεις σε ένα πυρήνα, όπου επικρατούν οι πυρηνικές δυνάμεις και κρατούν τα σωματίδια ενωμένα.
Αυτό ισοδυναμεί με την δημιουργία κρίσιμης μάζας σε πυρηνικό αντιδραστήρα ελεγχόμενης

σύνδεσης,

Όταν φεύγουν και ταξιδεύουν μεταμορφώνονται σε Οδυσσείς και μεταλλάσσουν τα ελαττώματα τους σε απαράμιλλες αρετές.
Γίνονται πειθαρχημένοι, καταλαμβάνουν θέσεις, προνόμια και διαπρέπουν.
Μερικοί τόποι τους διεκδικούν και δεν τους αφήσουν τα επιστρέψουν προσφέροντας τους σχεδόν τα πάντα.
Οι Έλληνες έχουν ένα Οδυσσέα μέσα τους, στο DNA, εν δυνάμει, έτοιμο να πεταχτεί σε απρόοπτη στιγμή και να καταπλήξει τους πάντες, απρόβλεπτα, πετώντας τα ρούχα της ζητιανιάς και της εξαθλίωσης και διεκδικώντας την χαμένη του αξιοπρέπεια και τον κόσμο που αγαπά.

Τα παιδιά του Απόλλωνα, του Ήλιου του Ανίκητου, με το ατίθασο πνεύμα τους και το παράτολμο,
ποτέ δεν προσκύνησαν θεούς, ούτε είχαν διανοηθεί την εικόνα της ζητιανιάς και επαιτείας
να παρακαλάς ένα θεό σερνόμενος και γονατιστός.
Οι Έλληνες, τους θεούς τους αγαπούσαν, τους συμβουλευόταν τους σεβόταν, τους τιμούσαν, τους αμφισβητούσαν κι'όλας, τους εναντιωνόταν, συζητούσαν μαζί τους και συντρώγαν μερικές φορές και σκεφτόταν μαζί τους.
Δεν τους φοβόταν, τους στόλιζαν με χρώματα, με αγάλματα, φτιάχνανε ιστορίες και μύθους

και ..."παίζαν" μαζί τους.
Η σχέση του Έλληνα με τους θεούς είναι μια μοναδική σχέση ανθρώπου με το Θείο.
Οι Έλληνες προσευχόταν με τα χέρια ψηλά, το κεφάλι όρθιο, το βλέμμα στον ουρανό και την ψυχή περήφανη.
Η σχέση τους με το θεό είναι
μια σχέση ερωτική, δημιουργική και το κυριότερο χαρούμενη, παιγνιδιάρικη, ανυψωτική.
Είχαν τις ιστορίες τους, του μύθους, αλλά όλοι κατανοούσαν τον αφηρημένο πυρήνα και την αλληγορία των μύθων, και τις χρησιμοποιούσαν σαν οδηγό πλοήγησης.
Τα τρομερά παιδιά , των Ελλήνων, βγάζουν την ανθρωπότητα από την πρωτόγνωρη σπηλιά του Κύκλωπα και τύφλωνουν τον γιο του Ποσειδώνα.
Αχρηστεύοντας το Τρίτο μάτι και την αταβιστική ικανότητα των "πρώτων"

πρωτόγονων ανθρώπων θα χαράξουν τολμηρά μια νέα εποχή βασισμένη στο ορθολογισμό και την λογική σκέψη, βάζοντας τα θεμέλια της επιστημονικής σκέψης.
Οι άνθρωποι θα βγούν από την πρωταρχική μήτρα του πρωτογονισμού και όλος ο κόσμος μαθαίνει το κατόρθωμα τους, που οι ίδιοι το φωνάζουν, επισύροντας την οργή του θεού.

Εγώ είμαι ο Έλληνας Οδυσσέας , ο βασιλιάς της Ιθάκης,

ο άνθρωπος, που τολμώ να σκεφτώ, να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου και να φθάσω την λογική στα όρια της.. .!
Από και μετά παύουν να είναι ..."ο Κανένας".
Θα είναι πάντα, "Οι Έλληνες", διάσημοι σε όλη την γη, αλλά, ο
Ποσειδώνας θα τους δοκιμάσει σκληρά γι αυτή... την επωνυμία.
Ώσπου έρχεται μια μέρα που η ομίχλη ενός Ποσειδώνα, τους στέλνει μαζί με τα άγρια κύματα που θα σήκωνε, και την εμφάνιση μιας ποσειδώνειας Ιχθυακής θρησκείας που θα τους τυλίξει στην πλάνη, στην ψευδαίσθηση, στην απάτη.
Τους παγιδεύει και τους βάζει σε μεγάλους μπελάδες και περιπέτειες,
Τις περιπέτειες του Ελληνισμού!

Όταν εμφανίστηκε ο χριστιανισμός, ο αρχαίος κόσμος ήταν εξαντλημένος και εξουθενωμένος από τους συνεχείς πολέμους και την έλλειψη ειρήνης.
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είχε αφήσει απροστάτευτη την Ελλάδα και την είχε αποδυναμώσει.
Οι Έλληνες πλήρωναν τα μεγάλα τους ελαττώματα και δοκιμάζονταν σκληρά μέχρι να τα κατανοήσουν.
Η νέα θρησκεία ήρθε με την μορφή "προβάτου", μιλώντας για ειρήνη και αγάπη σε ένα κόσμο εξαθλιωμένο που εκείνη την εποχή το είχε τόσο ανάγκη και το χρειαζόταν.
Οι Έλληνες αγκάλιασαν την καινούργια κοσμοθεώρηση και φιλοσοφία.
Η αγάπη τους για τον στοχασμό και το καθήκον της φιλοξενίας τους, αλλά και η παιδική αφέλεια τους οδήγησε... στο μοιραίο λάθος.
Αγκάλιασαν μια φιλοσοφία, συμπαραστάθηκαν πονόψυχα σε ένα εσταυρωμένο, κοιμήθηκαν με τον καλεσμένο ξενόφερτο και ξύπνησαν με ένα αδίστακτο μνηστήρα στο κεφάλι τους, πριν το καταλάβουν.
Ένα μνηστήρα αρχηγικό, ραδιούργο, αντινοικό, θρασύ, που θα έπαιρνε την πρώτη θέση στο τραπέζι, απόντος του Οδυσσέα, που είχε φύγει για καινούργιους πολέμους, και θα πολιορκούσε επίμονα την Πηνελόπη, την ψυχή του Ελληνισμού, με ένα συνεχές φλερτ, κάνοντας και δώρα μερικές φορές, αλλά μη μπορώντας ποτέ να την κατακτήσει και να ενωθεί μαζί της.

Η Πηνελόπη "διαμένει" σε Υψηλά δωμάτια, που θα παραμείνουν απρόσιτα για αυτόν

και εμητικά κλειστά.

Ο Ελληνισμός είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια μιας αδίστακτης επιχείρησης και θάμενε πολύ χρόνο εκεί παγιδευμένος και υπνωτισμένος.
Οι συγκυρίες βοήθησαν τον χριστιανισμό να επιβληθεί εξυπηρετώντας τα σχέδια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που ...τον προώθησαν.

Στρώσαν το κάθισμα και δώσαν στον Αντίνοο ...την πρώτη θέση.

.

Έλληνας, Έλληνας ή ...Ούτις?

.

Μυθολόγος της Λάιον

21 Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

Γ νώση και... περιπέτεια!

Αναζητητές της γνώσης, αλλά, καθόλου
αναζητητές του εαυτού μας,
είπε ο Νίτσε,

αναζητώντας ...; τον Υπεράνθρωπο!

Πόσο άγνωστος και ξένος παραμένει ο άνθρωπος... για τον εαυτό του;
Πριν από 6000 περίπου χρόνια από τώρα,
ο άνθρωπος έχανε την πρωτογενή αθωότητα που είχε, την σύνδεση με την φύση, την επικοινωνία με τα ζώα, την άμεση πρόσβαση ...; στο '"γνωρίζω και νοιώθω".

Ο Μίνωας, άρχισε να κατασκευάζει το τρομερό οίκημα του Λαβύρινθου και έτσι ,

ο άνθρωπος, homo Sapiens, πια, ξεκίνησε την περιπέτεια της γνώσης.
Άρχισε να μπαίνει στο Λαβύρινθο της Γνώσης και να εξερευνά τους ατέλειωτους διαδρόμους και τα δωμάτια του.
Ήθελε να «γνωρίσει» και αυτό είχε ένα κόστος και την απώλεια του ...; παραδείσου.
Ο Μίνωας, ο Μινώταυρος. ο Θησέας, η Αριάδνη και ο Δαίδαλος, που μπόρεσε να πετάξει, είναι από τους κύριους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας,
και έχουν πολλά να μας διηγηθούν.

Τι είναι γνώση όμως;
Σε τι συνίσταται και σε τι χρησιμεύει;
Θα ήταν καλύτερα να μη είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι αυτό
και να μη είχε γίνει;
Ποιος είναι ο Μίτος της Αριάδνης;
Ο Θησέας, τολμηρός εξερευνητής, θα αναλάβει αυτή την επικίνδυνη αποστολή.
Η Αριάδνη ψιθυρίζει κρυφά, στον Θησέα τις τρεις βασικές αρχές και τρεις κύριες οδηγίες για να μπορέσει να βγει ζωντανός, από τον φοβερό χώρο.

Τον συμβουλεύει να προσέξει πολύ
αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό, μέσα στην ανθρώπινη επικράτεια και με την ανθρώπινη μορφή
και που είναι η Τρίτη προσοχή.
Είναι το απερίγραπτο το αδιανόητο, λαμπερό και ταυτόχρονα τρομακτικό στην απεραντοσύνη του.

Να λαμβάνει σοβαρά υπ'οψιν του
το Άγνωστο, που είναι η σιωπηλή υπερβατική γνώση, η έμπνευση , η τέχνη, η θρησκεία, η μαγεία, η αριστερή πλευρά, η Δεύτερη προσοχή, η θηλυκότητα.
Κρυμμένο από τον άνθρωπο αλλά μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του και γίνεται γνωστό κάποια δεδομένη στιγμή.

Να ασχοληθεί πολύ προσεχτικά με
το Γνωστό και ότι περιλαμβάνει η λογική, η δεξιά πλευρά, η επιστήμη, η Πρώτη προσοχή,

πολύτιμη για άνθρωπο, η αρσενικότητα.

Και του συνιστά να θέτει πάντα το ερώτημα:
Ποια είναι η αξία αυτού που μαθαίνουμε
Και σε ποιο χώρο ανήκει, από πού προέρχεται
Να ξεχωρίζει τα πεδία της γνώσης και την πρόσβαση σε αυτά.

Μπροστά στο ¨Άγνωστο, γίνεται κανείς δραστήριος, ενεργητικός, δυναμικός, νοιώθει ενδιαφέρον.
Οι πολεμιστές το θεωρούν πρόκληση και το δέχονται με χαρά.

Αυτοί που φλερτάρουν με το Άγνωστο είναι οι μυστικιστές, οι καλλιτέχνες, ιερείς ,μοναχοί, φευγάτοι, ρομαντικοί, ασαφείς, διφορούμενοι, ονειρευτές, ιδεαλιστές.
Η ενασχόληση με αυτό το πεδίο χωρίς ένα γερό φυσικό ΄σώμα και σκληρή αυτοπειθαρχία, δημιουργεί τις μεγάλες ψευδασθήσεις και τις φυγές από την κλασική πραγματικότητα.

Το Γνωστό πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπ'οψιν, γιατί είναι ότι έχει κατακτήσει ο άνθρωπος, μέχρι την δεδομένη στιγμή. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με το Γνωστό, είναι οι γνωστοί τύποι ορθολογιστές, υλιστές, κυνηγοί , επιστημονικοί.. τεχνοκράτες.

Η επίμονη χρήση όμως του γνωστού δημιουργεί εμμονές , και αρρωστημένα κολλήματα και περιορίζει τους ορίζοντες της σκέψης κα της φαντασίας, σε στενά πλαίσια και πεπατημένα.
Φτιάχνει και τους μικρούς τυράννους που κάνουν μανιακή χρήση και κατάχρηση του Γνωστού.

Ανάλογα με τις επιλογές τους
στην θέα και στην πρόκληση ενός Λαβύρινθου,
οι άνθρωποι είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι.
Μερικοί, αρκετοί, δεν θα τολμήσουν να εισέλθουν ποτέ.
Για αυτούς θα είναι ένα παραμύθι και θα ίσως να αγνοήσουν την ύπαρξη του.

Θα διατηρήσουν ένα πρωτόγονο αυθορμητισμό κα μια ζωική φυσικότητα και αυθεντικότητα.

Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν ασχοληθεί με την ύπαρξη του αυτού του χώρου
Καλά παιδιά, πρωτόγονα, ακατέργαστα, φυσικοί τύποι, απλοϊκοί.
Κάποιοι άλλοι τον κοιτάζουν, και έχουν μείνει με το καημό της μόρφωσης και το ...; δέος.

Κάποιοι θα τολμήσουν απερίσκεπτα και υπερτιμώντας τις δυνάμεις τους, να τον διερευνήσουν.
Χωρίς τον Μίτο όμως, δεν θα μπορέσουν να βγουν.
Θα μείνουν σε κάποιο δωματιάκι ή σε ένα διάδρομο ή θα συναντήσουν το Μινώταυρο και θα καταβροχθιστούν.
Οι καταβροχθισμένοι είναι συνήθως διανοούμενοι, κουρασμένοι, μπλαζέ τύποι, υπερόπτες, πλαδαροί, άκεφοι, μπουκωμένοι πανεπιστημιακού τύπου κυρίως, περισπούδαστοι.
Αυτοί που έχουν εγκλωβιστεί, είναι χαρακτηριστικοί τύποι που έχουν παγιδευτεί σε ένα δωμάτιο, ειδικοί σε κάτι , εμπειρογνώμονες, αυθεντίες, απόλυτοι, μονοκόμματοι, μονόχνωτοι
και επαναλαμβανόμενα βαρετοί, λέγοντας τα ίδια και τα ίδια και κάνοντας τα ίδια και τα ίδια.

Μερικοί περιδιαβαίνουν τα δωμάτια και τους διαδρόμους χωρίς να καταλήγουν πουθενά και δεν χωρίς να βγούνε ποτέ από εκεί, σκόρπιοι, με σκόρπιες σκέψεις εδώ και εκεί...

Και είναι κάποιοι, που έχουν βγει κι όλας σώοι και ζωντανοί, όπως ο γιος του Αιγέα,

με την βοήθεια μια γυναίκας και μιας θηλυκής ενέργειας.

Είναι λοιπόν απαραίτητη η Αριάδνη και ένα σημείο αναφοράς και σύνδεσης όλων των δωματίων και των διαδρόμων.
Μα πάνω απ' όλα είναι απαραίτητος ο έρωτας για την γνώση, και το μονοπάτι του πολεμιστή.
Μόνο ο Θησέας βγαίνει ζωντανός και αναδύεται σώος, αλλά ο άνθρωπος έχει ακόμη μακριά πορεία για να ολοκληρώσει το ταξίδι της γνώσης και να φωτίσει όλους τους διαδρόμους και τα δωμάτια.
Παρ'ολο τον μεγάλο του κατόρθωμα, ο Θησέας, θα παραμείνει ημιτελής ήρωας, γιατί η περιπέτεια του ανθρώπου δεν τελειώνει εδώ.
Την συνέχεια την περιγράφει ο Όμηρος... στην Οδύσσεια, που είναι και άλλη οκτάβα

της περιπέτειας της γνώσης
Ο Ο-δυ-σσέας, όχι μόνο είναι κυρίαρχος του Λαβύρινθου, αλλά, τον βλέπει αφ 'υψηλού, πανοραμικά, γιατί βρίσκεται στο κέντρο της λογικής πάντα και του... Γνωστού.
Έχει όλα τα κλειδιά από τα δωμάτια και έχει και τα... Φτερά.

Όποτε χρειάζεται κάτι, τα επισκέπτεται παίρνει αυτό που θέλει και φεύγει πετώντας, σαν Αετός.
Ο δύσκολος ρόλος του Οδυσσέα βρίσκεται, στο να μπορέσει να συνδέσει το Γνωστό με το Άγνωστο και αυτό κάνει στους 12 μεγάλους σταθμούς της πορείας του, φτιάχνοντας την γέφυρα με την αριστερή πλευρά που βρίσκεται η Πηνελόπη και δένοντας την με γερά σχοινιά που του δίνει η Καλυψώ.
Ο πολυμήχανος, βασιλιάς της Ιθάκης, ενώνει την λογική με την σιωπηλή γνώση και ολοκληρώνει τον Άνθρωπο.
Χαρτογραφεί το Άγνωστο και το κάνει... γνωστό,
δημιουργώντας το Υπεράνθρωπο Τέλειο Όν.
Αυτό είναι και το ταξίδι του Οδυσσέα και η επιστροφή
στην Ιθάκη, γυρίζοντας από την κόλαση με τα τρόπαια της γνώσης, που είναι η κατανόηση και στοχεύοντας στην ολοκλήρωση του εαυτού, με οδηγό την αυτογνωσία

Δύο γυναικείες προσωπικότητες κρατούν τα νήματα των ιστοριών.
Η Πηνελόπη, ξετυλίγει ένα μπερδεμένο κουβάρι- πηνίο
και η Αριάδνη έχει τον Μίτο.

Ο Οδυσσέας, είναι το τελειότερο σημείο σε μια ανθρώπινη πορεία και είναι στο μέτρο του ανθρώπου.
Από εκεί και μετά τον ρόλο αναλαμβάνει ο Ηρακλής, ο οποίος έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει και αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό στην Τρίτη προσοχή, γιατί είναι ημίθεος και δεν δεσμεύεται από την ανθρώπινη μορφή και είναι στο μέτρο του θεού.

Ποιο είναι το σημείο αναφοράς και σύνδεσης;
Είναι το αξεπέραστο προτρεπτικό ρητό των Δελφών.
Γνώθι σαυτόν και η έννοια της αυτογνωσίας.
Χωρίς τον στόχο της αυτογνωσίας και την κατάκτηση της, κάθε γνώση γίνεται ένα Μινώταυρος για τον άνθρωπο, ένα "φυλακισμένο" δωμάτιο και ένας αδιέξοδος Λαβύρινθος.

Χωρίς την έννοια της αυτογνωσίας και της προσωπικής αλλαγής, της ευθύνης και μεταμόρφωσης του εαυτού, όλα τα κινήματα, οι ιδεολογίες, οι θρησκευτικές συνταγές 'λύτρωσης' και οι επαναστάσεις, είναι καταδικασμένα να εκφυλίζονται και να μετατρέπονται σε τυραννίες ...;

Γνώση... γνώση ή αυτογνωσία,
Γνώση της.. γνώσης?

Λαβυρινθιολόγος της Λάιον
21 ος Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

.

Ώ ρα για αέθλια και φόνου αρχήν!

Πρόσταξε η γαλανομάτα θεά του Ολύμπου, την βασίλισσα της Ιθάκης.
Ώρα για να διεκδικήσει κάποιος το τόξο του μεγάλου Εξερευνητή!
Ψιθύρισε η κόρη του Δία, στην κόρη του Ικαρίου.
Ώρα για τον διαγωνισμό του Τόξου!
Συμβούλεψε η Αθηνά, την Πηνελόπη.


Aνέβηκε
στα ψηλά δωμάτια του παλατιού, η Πηνελόπη, ύστερα από προτροπή της Αθηνάς.

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαλκινοφίλντισι κλειδί και όταν άνοιξε

την λαμποκοπούσα πόρτα της μυστικής κάμαρης ακούστηκε ένας βαρύς θόρυβος.

Προχώρησε ανάμεσα στους πολύτιμους θησαυρούς και κατευθύνθηκε στο Τόξο με την φαρέτρα περίλυπη.
Ήταν το δώρο του Ιφιτου, το Τόξο του Απόλλωνα, αλλά ο Οδυσσέας

δεν το πήρε μαζί του όταν ξεκίνησε την μεγάλη εξερεύνηση του Κόσμου.

Η περίφρων κόρη του Ικάριου ,το άγγιξε και, δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια της.

Έκλαιγε για την εξορία, την μοναξιά, την αγωνιά του Ανθρώπου ,αιώνες τώρα, να βασανίζεται χωρίς τέλος, χωρίς οίκτο.

Έκλαιγε μ'αναφιλητά για τα παιδιά που δεν έχουν προλάβει να χαρούν την ξεγνοιασιά ,την νεότητα ,την αθωότητα, που τους ταιριάζει.

Έκλαιγε για τις γυναίκες που δεν μπόρεσαν να μοιραστούν την ζωή τους

μ'ενα ταίρι που θα εκτιμούσαν, θ'αγαπούσαν και θα σεβόταν.

Ακόμη θρηνούσε για τους άντρες που έχουν χάσει την την περηφάνια τους,

την τιμή τους, τον στόχο , τον προορισμό τους που, όφειλαν να έχουν.

Έκλαιγε γοερά η Πηνελόπη, για τους ανθρώπους όλων των εποχών,

όλων των φυλών και των φύλων, όλων των θρησκειών, που γεννιούνται και πεθαίνουν μόνοι τους, εξαπατημένοι απ'όλα, που έχουν καταδικαστεί σ'ενα τόσο άνισο και δύσκολο αγώνα.

Σ'ένα αγώνα που, πάντα, μα πάντα, κάτι τους ξεπερνά και στο τέλος τους νικά..

Κι'όταν στέρεψαν τα δάκρυα, κατέβηκε τις μαρμαρένιες σκάλες, ακούμπησε σ'ένα Στύλο και παρέδωσε το Τόξο, στο Τηλέμαχο και στους Μνηστήρες.

Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένη η αυστηρότητα αλλά , βαθιά μέσα της

ήλπιζε και ευχόταν να έχει επιστρέψει ο Οδυσσέας , να είναι πια εδώ

και να διεκδικήσει τον τίτλο του.


Υπάρχει κανείς που να μπορεί να λυγίσει το Τόξο

και να περάσει το βέλος ανάμεσα από τις οπές 12 τσεκουριών?

Ελεύθερος Όμηρος
21ος Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

Π ερίφρων Πηνελόπη!

Η αριστερή πλευρά του Ανθρώπου, η θηλυκή.
Είναι η διαφορετική 'ροή' της ενέργειας αλλά, σαφώς συμπληρωματική,

γι'αυτό η γυναίκα στέκεται πάντα αριστερά από τον άντρα..
Η Πηνελόπη Είναι η Γνώση στο επίπεδο της Σιωπής.
Η Εχέφρων κόρη του Ικαρίου, γνωρίζει πράγματα που, ο Οδυσσέας πρέπει να τα κάνει

λόγια, πράξεις, έργα, για νάχουν αξία.
Γι'αυτό και συναινεί σ'αυτό το ταξίδι και υπομένει αδιαμαρτύρητα αυτή την αναμονή.
Γι' αυτό και δεν μπορεί να τον προδώσει η να τον ξεχάσει..
Έχουν συμφωνήσει γι'αυτήν την αναγκαιότητα, αυτής της διαδρομής.

Η Πηνελόπη γνωρίζει το Μυστικό και από εκεί προέρχεται η υπεροχή της.
Η Μυστική Γνώση που κατέχει την κάνει απόρθητη και

δεν μπορεί να ενδώσει σε κανένα μνηστήρα.
Ούτως η άλλως τους περιφρονεί βαθύτατα.

Περιφρονεί όλους αυτούς τους άντρες που δεν στάθηκαν στο ύψος του προορισμού τους

και έχουν καταντήσει μνηστήρες και δούλοι.
Γι'αυτήν, όλοι ίδιοι είναι!
Η Πηνελόπη είναι ο 'Οδυσσέας' με θηλυκά ρούχα.
Είναι ο 'στρατηγός' με το θηλυκό πρόσωπο.
Άλλωστε, μόνο ένας Πολεμιστής πρώτης ' σειράς,' μπορεί να αναθρέψει τον γιο του.
Η ίδια δεν έχει περιθώριο, ούτε για λάθη, ούτε για παραλείψεις.
Πολιορκείται και πρέπει να είναι άγρυπνη ,δυνατή και σε ετοιμότητα.
Ο Οδυσσέας όταν επιστρέψει , πρέπει να βρει τον Τηλέμαχο δυνατό, ευφυή ,

έτοιμο να τον αναγνωρίσει και να σταθεί στο πλευρό του.
Χωρίς τον Τηλέμαχο δεν μπορεί να νικήσει ο Οδυσσέας, δεν έχει το κίνητρο άλλωστε
Δεν υπάρχει κανένα όραμα
Χωρίς τους νέους, δεν υπάρχει μέλλον για την ανθρωπότητα
Ο Τηλέμαχος είναι ο Υιός και είναι πολύτιμος για τον Πατέρα.

Δεν κοιμάται η Πηνελόπη.
Ονειρεύεται, αλλά δεν κοιμάται.
Πως μπορεί να κοιμάται μια γυναίκα, όταν, μέσα στο σπίτι της κυκλοφορούν

τόσοι μνηστήρες κι'έχει να μεγαλώσει ένα παιδί μόνη της.
Ονειρεύεται η Πηνελόπη ,γιατί είναι 'ονειρεύτρια' και από την δύναμη και την εστίαση αυτού του Ονείρου της, θα εξαρτηθούν πολλά.
Ονειρεύεται η Πηνελόπη τον γυρισμό του Οδυσσέα ,γιατί ο Οδυσσέας

είναι το ΟΝΕΙΡΟτης Πηνελόπης!

Τον ονειρεύεται συνέχεια, με πίστη, με αφοσίωση που τίποτα και κανείς δεν μπορεί

να γκρεμίσει, μ''ολες τις λεπτομέρειες , τα χρώματα και τους ήχους

κρατώντας σταθερά την Προσοχή της σ'αυτό το Όνειρο.
Τον Ονειρεύεται σ¨ένα βαθύ επίπεδο, του στέλνει ενέργεια μέσω αυτού του Ονείρου,

του ψιθυρίζει λόγια έμπνευσης, τον στηρίζει, τον προστατεύει.

Τον επισκέπτεται κάθε βράδυ για σαράντα και μια νύχτες και ,

όταν έρχεται ο ο Μορφέας , τον παίρνει στην αγκαλιά της.

Τον αγγίζει, τον χαϊδεύει ,τον θεραπεύει τον παρηγορεί
Τ ο πρωί φεύγει με την ' ροδοδάκτυλη αυγούλα' αφήνοντας μια μικρή ανάμνηση ,

μια ανάμνηση που θα λειτουργεί σαν φάρος, ώστε ο αγαπημένος της ,

να μη την ξεχάσει και χαθεί.

Ονειρεύεται 'άγρυπνα' η Πηνελόπη, γιατί επιθυμεί την 'άλλη' πλευρά της
Επιθυμεί τον Οδυσσέα, γιατί είναι ερωτευμένη μαζί του μ¨ένα έρωτα αιώνιο.

Λ αχταρά την επιστροφή του.
Δεν ζήσαμε ποτέ μαζί, δεν χάρηκαν τον ερωτά , τα νιάτα τους.

Είναι η θυσία που απαιτήθηκε για τα Λύτρα της Γνώσης.
Όμως, θα συναντηθούν κάποτε, γιατί ,ο Οδυσσέας ,η Πηνελόπη και το τρίτο νέο πεδίο,

ο Τηλέμαχος, είναι το Τέλειο Ον,.
Ισότιμοι, ομοούσιοι και αδιαίρετοι.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΟΣ, ο οποίος θα γυρίσει στον παράδεισο, επιστρέφοντας από τη κόλαση, με τρόπαια που είναι, η κατανόηση.

Άλλωστε ο 'διάβολος' βρίσκεται σ'ότι δεν καταλαβαίνουμε!

Η Πηνελόπη, η βασίλισσα της Ιθάκης, η Πηνελόπη , είναι αυτή ,

που ξετυλίγει το κουβάρι της πιο μεγάλης Ιστορίας στο κόσμο,
της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ!

Ποιά είναι η Πηνελόπη?

Ελ. Σορήμο
21ος Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

Οι

.
Μη Πράξεις των Πολεμιστών:

 

Τυλιγμένες σε ένα κόκκινο χαλί

...μπροστά στον αυτοκράτορα

της Ρώμης ...;

Ο τύπος του Ονειρευτή:
Εσωστρεφής, σιωπηλός, σκεφτικός, στωικός έως κυνικός, φιλοσοφημένος.
Εξαιρετικός δέκτης, ακούει πάντα, αφουγκράζεται, τον παλμό, τον ρυθμό του κόσμου, κουβαλά μια λύπη, ...από τα αριστερά, μια θλίψη μια προσμονή, μια Σιωπή,

τελετουργικά αργός στις κινήσεις, απόλυτα αυτοσυγκεντρωμένος, σαρκαστικός.

Η προτίμηση του είναι ένα χρώμα που τον συνδέει με την Πηγή

και οι κάθετες μετακινήσεις του σημείου της Αντίληψης

του επιτρέπουν την πλοήγηση στο μεγάλο Ωκεανό του Άγνωστου.
Διακρίνεται από την δύναμη στο Βλέμμα που έλκει τον Σκοπό

και εστιάζει την Προσοχή στο... Στόχο.
Δεν αστοχεί ποτέ!
Ευαίσθητος και μαλακός απ'; εξω σκληρός και ατσάλινος στο εσωτερικό

σαν το κουκούτσι ενός... ροδάκινου.

και περιγράφει με την μοναδική του μαγική μαεστρία

την στρατηγική, την δύναμη και ...; τις ασχολίες της.
Ο Ιούλιος Καίσαρας, η αυτοκράτειρα της Αυστρίας Σίσσυ, η Ιωάννα της Λωραίνης.
Αλλά ακόμη και ο Οκταβιανός Αύγουστος , ο Ιουστινιανός , ο ειρηνικός πολεμιστής Γκάντι,

ο πατέρας Παϊσιος , ο Τζων Λένον υπήρξαν όλοι τους σπουδαίοι και μεγάλοι ονειρευτές ...;. ο καθένας με τον τρόπο του και στον τομέα του.
.
Ο τύπος του Κυνηγού:

Ένας χαρούμενος, εξωστρεφής, επικούρειος έως μποέμ τύπος.
Εξαιρετικός πομπός, ομιλητικός, ιδιαίτερα επικοινωνιακός, αυτοσαρκαστικός.
Σπάνια θα σου χαλάσει το χατίρι σε πρώτη φάση',
Έχει μια ταυτότητα για τον καθένα, ευπροσάρμοστος, κοινωνικός,
γλεντζές, άριστος ηθοποιός και γνώστης της ελεγχόμενης τρέλας.

Για αυτόν ο κόσμος είναι μια σκηνή και ο ίδιος μόνο ένας απλός ρόλος.
Ταχύτατος, ακαριαία αστραπιαίος, αδυσώπητος , δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά δεν
δεσμεύεται, άπιαστος.
Ο άκαμπτος στόχος του φαίνεται στα μάτια του από την λάμψη

στον υμένα της κόρης και της ίριδας και οι οριζόντιες μετακινήσεις του σημείου της Αντίληψης, του επιτρέπουν την άνετη πλοήγηση στο γοητευτικό κόσμο του Γνωστού.

Ο Οδυσσέας φτιάχνει το ολοκληρωμένο πρότυπο του Κυνηγού,

που κυνήγησε τα πάντα και φυσικά πρώτα απ' όλα τον Εαυτό του

και δίνει ρεσιτάλ ελεγχόμενης τρέλας και της κυνηγετικής μεθόδου.

Μεγάλοι κυνηγοί υπήρξαν ο Μ, Αλέξαντρος, η κόρη της Ίσιδας

και βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα, η Θεοδώρα του Βυζαντίου,

η Εβίτα Περόν, ο Αριστοτέλης Ωνάσης, που δυστυχώς ξέμεινε στην Καλυψώ

-;ένας χαμένος Οδυσσέας-, ο μέγιστος ηγέτης Φιντέλ Κάστρο.

Οι κυνηγοί έχουν πάντα μια προτίμηση σε μια δραστηριότητα που λειτουργεί σαν
σημείο συγκέντρωσης ... στο Σκοπό.
Μπορεί να είναι η προτίμηση τους στον χορό, στο θέατρο στην μουσική, στο εμπόριο,

στην αστρονομία, στην επιστήμη στην πολιτική.

Με όποια ιδιοσυγκρασία και να γεννιούνται οι πολεμιστές πάντα

πρέπει να καλλιεργούν και τις άλλες πλευρές για να μη γίνονται δύσκαμπτοι

και υπερόπτες και να διευρύνουν την σκέψη τους και την δράση.
Ανάλογα με την πρόκληση χρησιμοποιούν την μια τεχνική ή την άλλη

και στοχεύουν σε αρμονία ονειρικής σκέψης και σοφής δράσης.

Οι άντρες κινδυνεύουν στο ονείρεμα, γιατί είναι ευάλωτοι στην γοητεία των θηλυκών ανόργανων όντων αλλά,

και οι γυναίκες πληγώνονται από το κυνήγι, γιατί συνήθως οι αντίπαλοι θηρευτές

είναι ανελέητοι με την γυναικεία φύση.

Ένα αξεπέραστο παράδειγμα σύγχρονου ονειρευτή και κυνηγού

είναι ο Μάρκος και οι σύντροφοι του Ζαπατίστας.

Ποιητές... των όπλων και ... της καρδιάς μας.
Ένας μεγάλος Τολτέκος πολεμιστής που βοήθησε τον λαό του

και έδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας σε παγκόσμιο επίπεδο,

αλλάζοντας την έννοια και το αίτημα της επανάστασης

... για τον 21 ον αιώνα!

Ποιο όνειρο θα κυνηγήσουμε σήμερα?

Ονειροκυνηγός της Λάϊον
21 ος Αιών

Α ργαλειός της Πηνελόπης:

Ράβε ...; ξήλωνε ...;

βρίσκει μια δουλειά, μια σύζυγο, κάνει οικογένεια.

Αποταμιεύει χρήματα για να αγοράσει αυτοκίνητο, σπίτι έπιπλα,

πηγαίνει διακοπές γερνάει και πεθαίνει.

Τουλάχιστον μερικοί άνθρωποι κάποια στιγμή στην ζωή του θέτουν το ερώτημα;

';Όλη και όλη αυτή είναι... η ζωή;
Όμως σπάνια βρίσκουν την απάντηση σε αυτό το δίλημμα.

Αποθαρρυμένοι και ανίκανοι να βρουν μια λογική και πρακτική λύση

αισθάνονται αναγκασμένοι να παραδοθούν στην τύχη τους.

Για τον μέσο άνθρωπο η ζωή είναι μια μουντή μονότονη υπόθεση που ο άνθρωπος περιπλανιέται νωθρά από την μία δραστηριότητα σε μια άλλη μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ότι η ευτυχία που ψάχνει ξεγλιστράει σταθερά

και ανακαλύπτει μία ματαιότητα στην καρδιά του.
Διαπιστώνει ότι η ζωή γλίστρησε μέσα από τα χέρια του και την ξόδεψε

σε ανούσιες κοινοτυπίες και ανθρώπινες μικροπρέπειες.

Μέσα στην ανοησία μας υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι

απαιτούμε προνόμια και δικαιώματα.
Αλλά ας κοιτάξουμε από κοντά τον άνθρωπο.
Ας δούμε τι έχει κάνει στον πλανήτη και σε όλα τα υπόλοιπα πλάσματα

που μοιράζονται ναζί του.
Ας δούμε τα απόκρυφα συναισθήματα του και τις κρυμμένες το σκέψεις.

Ενώ μιλούν για κώδικα ηθικής συμπεριφοράς κρύβουν προσεκτικά

ποταπά και φαρμακερά συναισθήματα και σκέψεις σε βαθμό

που προκαλείται μια ψυχική μόλυνση.
Οι ψυχικές εξαρτήσεις των ανθρώπων είναι απόρροια

της κοινωνικής του διαμόρφωσης και είναι μια πράξη υποδούλωσης.

Το να δημιουργείς ψυχικές εξαρτήσεις είναι μια πράξη μαύρης μαγείας

και η ανθρωπότητα ολόκληρη έχει μολυνθεί από το κακό

και οι άνθρωποι συμμετέχουν σε αυτό.
Διαιωνίζουν την αισχρή αυτή πρακτική και στα παιδία τους μολύνοντας τα.
Με αυτό τον τρόπο αδύναμες ,ανέντιμες και κομπλεξικές μετριότητες

γέννημα της κοινωνικής διαμόρφωσης

καθορίζουν τις πράξεις και την μοίρα του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι γενικά ξοδεύουν την ζωή τους αντί να την ζουν,

χωρίς ποτέ να συνειδητοποιούν ότι αυτό που θεωρούν ότι είναι ζωή που έχουν

δεν είναι η ζωή πού ούτε καν έχουν ζωή.
Έχουν την τάση να πιστεύουν ότι η ζωή είναι οι περιστάσεις που τους περιβάλλουν

ή οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται, αλλά αυτές είναι μόνο οι προκλήσεις που διαμορφώνουν το σχέδιο με βάση το οποίο προοριζόμαστε να δομήσουμε ζωή.

Οι άνθρωποι έχουν επίσης την τάση να πιστεύουν ότι η ζωή είναι οι πράξεις

και η συμπεριφορά τους ή οι πράξεις των άλλων ανθρώπων,

αλλά οι πράξεις μας είναι απλώς και μόνο η πραγματοποίηση της δυνατότητας

που έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιήσουμε και η συμπεριφορά μας

είναι μόνο η αντίδραση σε αυτή την πραγματοποίηση.

Σε όλα αυτά ωστόσο πολύ χειρότερη είναι η άποψη ότι η ζωή

είναι μια διανοητική διαδικασία που μπορεί να προσεγγιστεί λογικά.
Αυτή η καταστρεπτική άποψη δεν λαμβάνει καθόλου άποψη της

το μυστήριο της αντίληψης ή το μυστήριο της ύπαρξης

και κατά συνέπεια η ζωή των ανθρώπων δεν έχει καμιά πραγματική σημασία για αυτήν.

Μη αναγνωρίζοντας ότι η ζωή είναι ένα αίσθημα μάλλον

και όχι μια διανοητική διαδικασία, οι άνθρωποι

δεν βαδίζουν την ζωή τους στο μυστήριο της αληθινής τους ύπαρξη.
Την βαδίζουν αντίστοιχα σε ένα διανοουμενισμό που στερείται

κάθε αληθινού συναισθήματος και μιας παράλογης γνώσης.
Συνεπώς η ζωή για αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει κανένα ύφασμα

και μην έχοντας κανένα ύφασμα δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσει το ράψιμο,

καμία βάση για δράση.
Δεν μας εκπλήσσει επομένως που οι άνθρωποι ικανοποιούνται

με τις κενές διανοητικές αφαιρέσεις και έχουν μια ακατάσχετη ομιλία

και με την πολυμαθή φιλοσόφηση που δεν έχει καμιά πρακτική βάση.
Το να δεχτούμε οποιεσδήποτε από τις παραπάνω απόψεις

είναι σαν παγιδευόμαστε σε ένα όνειρο,

το οποίο για πολλούς είναι σήμερα ένας εφιάλτης.

Όμως υπάρχει μια Ζωή που υφαίνεται και πλέκεται

και ξετυλίγεται σε ένα αργαλειό στο βασίλειο της Ιθάκης.

Και αυτή η Ζωή έχει συμπεριλάβει προσεχτικά το κάθε τι,

με μέτρο με σύνεση, με σεβασμό και θαυμασμό στο μυστήριο του Ανθρώπου,

με δύναμη και με Αρετή.

Και πλέκει πλέκει και περιμένει, περιμένει ατέλειωτα

και ελπίζει στην επιστροφή του Ανθρώπου.

Δεν παραιτείται ποτέ απο την ελπίδα αυτή και πιστεύει,

γιατί στην ουσία πέρα απο την πιστη αυτή δεν έχει τίποτα ...άλλο.

Αυτή η πίστη είναι μέρος την κρυφής της προτίμησης.

Αυτή η ψυχή έχει το κουράγιο σε ένα λεηλατημένο παλάτι να υφαίνει κάθε μέρα ένα καινούργιο υφαντό και να προσπαθεί να το κάνει Όμορφο και να κερδίσει χρόνο.

Η ψυχή στην μεγάλη αναμονή αναπτύσσει μια στρατηγική,

πολιορκούμενη από τους αναρίθμητους Μνηστήρες

των εντυπώσεων και των θεαμάτων.
Συγκεντρώνεται σε ένα ύφασμα και προσπαθεί να το πλέξει

και να το ράψει να το υφάνει σωστά, κερδίζοντας χρόνο.

Κάποια στιγμή όμως θα δει αυτόν το αργαλειό σπασμένο

και την ζωή κομματιασμένη από τους θρασύτατους Μνηστήρες καρεκλοθεσίτες,

που κάθονται στο τραπέζι και συνεχίζουν ανενόχλητοι το μεγάλο Φαγοπότι .
Καποια στιγμή θα δει τους Μνηστήρες και τους Δούλους τους

να ξοδεύουν ξεδιάντροπα τα αγαθά και τους φυσικούς πόρους του πλανήτη

ωθώντας τους ανθρώπους στην φτώχια, την αμάθεια, την ζητιανιά,

την δουλεία ,την αναξιοπρέπεια, να αρκούνται στα αποφάγια τους.

Και η αγωνία της για ένα μικρό ανήλικο παιδί-το κάθε παιδί-

που θα θα βρεθεί στα χέρια τους είναι αβάσταχτη

Πως θα βρει κουράγιο να συνεχίσει;
Από πού θα αντλήσει δύναμη για να μη τα παρατήσει;
Είναι η στιγμή της μεγάλης απελπισίας, της μεγάλης σιωπής,

όταν και η τελευταία ελπίδα χάνεται και είσαι στον πυθμένα της αβύσσου.

Όμως η μεγάλη βασίλισσα της Ιθάκης έχει ένα κρυμμένο χαρτί

σαν αντάξια σύζυγος ενός διάσημου άντρα και δεν υπολείπεται

στην στρατηγική καθόλου παρόλο που είναι πιο σιωπηλή απ 'αυτόν.
Έχει 'ένα άσο στο μανίκι' και μπορεί να αντλήσει πάντα από εκεί

ακόμη και όταν όλα εξωτερικά γκρεμίζονται κα δείχνουν χαμένα.
Έχει το κουβάρι της...και είναι 'αμεσα' Συνδεδεμένη με τον Όλυμπο!
Ένα κουβάρι που ξετυλίγει ένα Πηνίο προσεχτικά και μπορεί

να ξανακάνει καινούργιο ύφασμα και πλεχτό.
Αυτό το κουβάρι είναι απρόσιτο για την κατηγορία των μνηστήρων,

που παρόλο που βρίσκεται κάτω από την ΄μύτη τους κυριολεκτικά

είναι πέρα από την χοντροειδή αντίληψη τους και την επιφανειακή λογική τους

και αυτοί πάντα θα το προσπερνούν ως παραμύθια...

Μπορεί να ενδώσει στους Μνηστήρες ή θα περιμένει κάτι τόσο αβέβαιο και ανέλπιστο;

Αν ενδώσει η Πηνελόπη δεν υπάρχει ....στον κόσμο ελπίδα ΚΑΜΙΑ.

Ο κόσμος θα γίνει κολαστήριο του Άρχοντα του Δακτυλιδιού, ένα 'πρόγραμμα' Σμιθ

και μια Αυτοκρατορία των... Σηθ.

Ταυτόχρονα με την καταστροφή του Αργαλειού στο βασίλειο της Ιθάκης,
Ο Οδυσσέας στο ταξίδι του κατεβαίνει στον Άδη.
Πεθαίνει και ξαναγεννιέται αποφασισμένος να δώσει την μάχη

για τον μετασχηματισμό και την μετουσίωση της ζωής του.
Αυτό θα είναι πλέον και το Σημείο Αναφοράς για την καινούργια ζωή

καθώς επίσης και το εισιτήριο για το άψογο.
Εδώ θα ξεπεράσουν τα όρια ενός μέσου ανθρώπινου πλάσματος

και θα αναζητήσουν και θα διεκδικήσουν κάτι άλλο..
Την Ελευθερία τους.... μ'ένα σάλτο. ..!

Σκόρπια ζωή ή το εισιτήριο για το άψογο?

.

Ύφάντρα της Λάϊον

21 ος Αιών

 http://e-lions.blogspot.com