ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Αν δούμε πως οι ξένοι μεταφράζουν στην γλώσσα τους τους ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ τότε αντιλαμβανόμαστε οτι ταυτίζουν τον αθλητισμό με το παιγνίδι. Π.χ οι άγγλοι (Olympic GAMES), οι ιταλοί (Olympici GIUOCHI), οι γερμανοί (Οlympische SPIELE) κοκ όλοι τους, λένε τους Ολυμπιακούς αγώνες μας, παιγνίδια.
ΑΛΛΑ Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΓΝΊΔΙ.

Οι άνθρωποι από την εποχή που κατοικουσαν στα δένδρα και τις σπηλιές έπαιζαν, και δεν θα πάψουμε να παίζουμε όσο υπάρχουμε ως είδος (άλλωστε δεν είμαστε και οι μοναδικοί στο ζωικό βασίλειο που αρεσκόμεθα εις το παιζειν...). Αντιθέτως ο αθλητισμός, δεν είναι ενστικτώδης λειτουργεία αλλά είναι μία εκδήλωσις πολιτισμική αποκλειστικά ανθρώπινη, που ασφαλώς δεν απαντάται σε κανένα άλλο είδος του ζωικού μας βασίλειου.

Με επιφανειακή ματιά ιδωμένες οι δραστηριότες ''παιγνίδι'' και ''αθλητισμός'' , μοιάζουν συγγενικές, σχεδόν όμοιες. Αν όμως αποπειραθεί κανείς να εμβαθύνει σε αυτές τις έννοιες, τότε τα πράγματα αλλάζουν κατά τρόπο αποφασιστικό. Στην προσπάθεια αναζητήσεως του κεντρικού πυρήνα κάθε έννοιας, είναι αναγκαίο να ψάξει κανείς πρωταρχικά, μέσα στις ίδιες τις λέξεις.

Ας δούμε όμως ποιός είναι αυτός ο αθλητικός αγών που οι αμύητοι και αμυσταγώγητοι, μετέφρασαν σε παιγνιδι και ποιό είναι το μέγεθος του λάθους τους.

Ο Αγών λοιπόν προέρχεται από το ρήμα αγω που σημαίνει οδηγώ. Με την σειρά του το ίδιο το ρήμα παράγει την Αγωγή και αυτή πάλι χτίζει την σύνθετη λέξη -έννοια Παιδαγωγός, υψηλή έννοια που δεν συνάπτεται με την έννοια του εκπαιδευτικού, παρά την σύγχυση που επικρατεί και σε αυτό το σημείο σήμερα.

Ο Αθλητής τώρα, έχει σαν βάση του, την λέξη άθλος που σημαίνει μόχθος, ανάγκη, αγών.

Μετά από όλα αυτά ας δούμε τι κάνει ο αθλητής και πως μετατρέπει το ένστικτο σε ιδέα και ιδανικό, δηλ. σε πνευματική αξία.

Την αδηριτο εσωτερική ανάγκη επικρατήσεως του ενός ανθρώπου εις βάρος του άλλου, δηλ. αυτό που σημαίνουμε με την λέξη φιλοπρωτία, η οποία εκφράζεται κατά κυρίαρχο τρόπο με το ένστικτο της επιθετικότητας, ο Ελληνικός Πολιτισμός τιθάσευσε κατά ένα μεγαλοφυή και μοναδικό τρόπου δια τού αθλητισμού, ο οποίος, αν θέλουμε να τον συμπιεσουμε σε ένα ορισμό, δεν είναι τίποτα άλλο από την επιδίωξη της επικρατήσεως δηλ. τα κατακτήσεως (νίκης) μέσω της ευγενούς αμίλλης, δια του αγώνος.

Αυτές οι 4 λέξεις <<μέσω της ευγενούς αμίλλης>> είναι το κλειδί του μυστηρίου. Ενώ πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια σε άλλη γλώσσα. Είναι η στέρεη βάση πάνω στην οποία, κατά ένα μεγάλο μέρος, στηρίζεται το οικοδόμημα του αθλητισμού, αλλά και εκείνο που δίνει την κοινωνική διάσταση του φαινομένου: Διότι με την ευγενή άμιλλα, η καθολική ανθρωπινη ανάγκη προβολής και επικρατήσεως, περνά μέσα από την μάχη να νικήσουμε πρώτα πρώτα τον ίδιο μας τον εαυτό, βελτιώνοντάς τον και ξεπερνώντας τον. Δεν αποκλείει την υπερβολή ούτε ακόμη και την βία σε ορισμένα αθλήματα αλλά δεν δέχεται την προσβολή, το ψέμα και την πανουργία.

Κολοσσιαία σημασία έχει εδώ ο τρόπος, η μέθοδο, διαδικασία που χρησιμοποιήται για να επιτευχθεί ο στόχος.

Ο Αθλητικός Αγών είναι απολύτως απαλλαγμένος από κάθε είδος υποκρισία, ειρωνεία ή εξαπάτηση του αντιπάλου. Η κατάκτηση της νίκης μέσα στον στίβο με δόλιο τρόπο, πέραν του γεγονότος ότι κάτι τέτοιο αναιρεί αυτομάτως την αθλητική διαδικασία, καθίσταται αδύνατος.

Την στιγμή που οι δρομείς τρέχουν στο στάδιο, ο καθένας στον δικό του διάδρομο, έχουν τους άλλους αθλητές δίπλα τους, αλλά τον εχθρό μπροστά τους. Και είναι κοινός αυτός ο εχθρός. Είναι του καθενός το ίδιο του το σώμα, τα όρια και η αντοχή του που ωθούνται στα άκρα, απο αυτό το ασίγαστο ανθρώπινο πάθος για την κατάκτηση της νίκης, της φτερωτής αυτής Θεάς που κάθονταν στην ανοικτή παλάμη του Διός, αδιαφορώντας για τους πόθους που άναβε στα πλήθη των θνητών. Κάθε φορά που ανάμεσα σε δύο ανθρώπους εμπαινε η μορφή της, απότομα έπαυε να υφίσταται η ύπαρξη του άλλου, και η σύγκρουση γινόταν εξοντωτική. Επίθεση ασταμάτητη λοιπόν και προαιώνοια, με όλα τα μέσα.

Χρησιμοποιώντας όμως όλα τα μέσα ο άνθρωπος για να πετύχει αυτόν τον σκοπό, γινότανε πανούργος και η κοινωνία άρρωστη.

Ώσπου μια μέρα, γεννηθηκε ο αθλητισμός. Δεν ήταν κάποιου φιλοσόφου η διδασκαλία, μήτε κανένα σύστημα κοινωνικοπολιτικό. Δεν έγινε από κάποια υστεροβουλία, ούτε από την επιδίωξη της προβολής ή την ενίσχυση της εξουσίας.

Ήλθε μονάχος του σαν έκφραση ανώτερου πολιτισμού!!

Όπως γεννιέται ένα παιδί από την κοιλιά της μάνας. ΄Ενα παιδί αλλιώτικο που είχε πατέρα τη φωτιά του κεραυνού και μάνα την ψυχή του Ελληνικού Πολιτισμού.

Βέβαιοι όντες οι Έλληνες, ότι από την σαγήνη της Θεάς Νίκης δεν πρόκειται το ανθρώπινο γένος να απαλλαγεί ποτέ, βρήκαν τον τρόπο να την υπηρετούν, χωρίς να θυσιάζουν την αξιοπρέπεια τους ή να γίνονται πανούργοι.

Δηλαδη μετέτρεψαν το ένστικτο τους ανώτερη μορφή πνευματικής λειτουργίας που είναι το ιδανικό της ευγενούς αμίλλης και εξιδανίκευσαν την έννοια ''Αγών'' μετατρέποντάς την από πόλεμο σε Αθλητισμό.

απο το βιβλιο: "  Αθλητισμος Ενας ερωτας αλλιωτικος" του Θ. Γκουλιωνη