ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Μια πολυ εν-δια-φερουσα εισηγηση.. για το τι ειναι ιστορια, και για το πως πρεπει να κανουμε διακρηση μεταξυ επισημης "ιστοριας" και πραγματικης ιστοριας, με καποια πολυ γλαφυρα παραδειγματα...

  Ανεβάσαμε συμβολικά τον τόνο της Ιστορίας από την παραλήγουσα στην προπαραλήγουσα (Ιστόρια) ,για να δείξουμε ότι η παραδοσιακή μορφή της ιστορίας, έτσι όπως τη διδάχτηκαν και τη γνωρίζουν οι άνθρωποι, περασμένη άκριτα τις περισσότερες φορές στο υποσυνείδητό τους, δεν είναι  η «Ιστορία». Ακριβέστερα, δεν είναι όλη η Ιστορία. Για λόγους που θα δείξουμε στη συνέχεια, η παραδοσιακή Ιστορία ή αγνόησε ή απόκρυψε (σκόπιμα ή αθέλητα) ή παραχάραξε μεγάλα κομμάτια της ανθρώπινης δραστηριότητας, του «ιστορικού γίγνεσθαι», όπως  λέμε.

Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι καινοφανές και σε καμιά περίπτωση δε θα υποστηρίζαμε ότι  εμείς αναδεικνύουμε για πρώτη φορά εδώ το θέμα. «Δεν παραβιάζουμε ανοικτάς θύρας» με αυτή την εισήγηση και όσα θα υποστηρίξουμε σε αυτή. Δεκάδες ιστορικοί, αλλά και κοινωνιολόγοι και άλλοι  ερευνητές συναφών επιστημών, εντόπισαν το πρόβλημα και η παγκόσμια βιβλιογραφία έχει ευτυχήσει να συμπεριλαμβάνει στις σελίδες της αξιόλογες μελέτες αναφορικά με το θέμα που αναπτύσσουμε σήμερα σε αυτό το επιστημονικό συνέδριο.

Οι λεγόμενοι «υποψιασμένοι» ιστορικοί και όχι μόνο, παλιότερα και σήμερα, έχουν εντοπίσει και αναδείξει το σοβαρό πρόβλημα της κολοβωμένης και αναξιόπιστης  ιστορίας. Οι περισσότεροι από αυτούς, σε αξιόλογες μελέτες τους, έχουν καταγράψει αναλυτικά και σταθεί κριτικά στους λόγους που συμβαίνει αυτό. Κάποιοι, μάλιστα, περισσότερο «ακραίοι» (η λέξη  με την έννοια του ριζοσπαστικού  και όχι απαραίτητα του φανατικού ή άκριτα  ισοπεδωτικού ερευνητή ) αμφισβητούν εντελώς την αντικειμενικότητα της παραδοσιακής ιστορίας και τη θεωρούν στο σύνολό της σχεδόν ψευδή και «στρατευμένη» ,εν ολίγοις «χαλκευμένη». Δε συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψη αυτή, αλλά και δεν απέχουμε πολύ από αυτή. Για να είμαστε αντικειμενικοί και δίκαιοι με τους ιστοριογράφους ,ξεκινώντας από τις αρχαίες περιόδους ως τους νεότερους χρόνους, θα λέγαμε ότι τα «προϊόντα» της ιστορικής γραφίδας τους  είναι πάντα συναρτημένα και επομένως σφραγισμένα με το εύρος της μόρφωσής τους, της εθνικής ή ταξικής τους προέλευσης, του ιδεολογικού τους προσανατολισμού, των στενών προσωπικών-ατομικών συμφερόντων τους κ.α Όλα τα παραπάνω στοιχεία-χαρακτηριστικά, όταν προέχουν στην προσωπικότητα του ιστοριογράφου και υπερισχύουν της αντικειμενικότητάς του, ασφαλώς φορτίζουν  αρνητικά την πένα του και καθιστούν τη γραφή του αμφισβητήσιμη και την ιστορική του κρίση « προσωπική» ( η λέξη ως αντώνυμη του αντικειμενικού και ουδέτερου), κάτι που αυτόματα την καθιστά  αναξιόπιστη και επομένως επισφαλή και  κατ επέκταση και επικίνδυνη.

Για να γίνουν περισσότερο κατανοητά το παραπάνω, θα αρκεστούμε να αναφέρουμε κάποια παραδείγματα ιστοριογράφων από τους αρχαίους ως τους νεότερους χρόνους, χωρίς να σημαίνει όμως πως η αναφορά τους, ως «παραδείγματα αποφυγής», τους καθιστά αυτόματα εντελώς αναξιόπιστους και ότι  το ιστορικό τους έργο είναι εξ ολοκλήρου για τον  «κάλαθο των αχρήστων». Τέτοια ισοπεδωτική αντίληψη, όχι μόνο θα αποτελούσε έλλειψη σεβασμού σε  ιστορικούς ,οι οποίοι ευτυχώς θα λέγαμε που υπήρξαν και κατέγραψαν, έστω και με λάθη, παραλείψεις και σκοπιμότητες, το «ιστορικό γίγνεσθαι» της εποχής τους ή παλιότερων από αυτούς χρόνων, αλλά και  θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα την ιστορική μνήμη των γενεών, στέλνοντας στην αφάνεια ή την απαξίωση σπουδαία ιστορικά πρόσωπα ή γεγονότα ,επειδή ακριβώς η δραστηριότητά τους ή συντέλεσή τους καταγράφηκαν από αυτούς τους ιστορικούς, που μνημονεύουμε στη συνέχεια. Αυτή, όμως, η θέση μας, που άλλοι  θα την έκριναν αυστηρά, δεν είναι αντίληψη«χριστιανικής» ανοχής και συγχωρητικότητας, πάει να πει «άφεση αμαρτιών». ΄Εχουν την ευθύνη τους οι ιστορικοί αυτοί και δεν τους απαλλάσσει η ανεκτική μας μεταχείριση από τα σφάλματά τους ,απεκδύοντάς τους από τον κακό ιστορικό εαυτό τους. Η «ρετσινιά» του στρατευμένου,   μένει πάνω τους και θα τους συνοδεύει πάντα, όσο υπάρχουν στον κόσμο αυτό γενεές ανθρώπων, που σέβονται την αλήθεια και μάχονται για το δίκαιο.

Τέτοια, λοιπόν παραδείγματα  ιστορικών, για να ξεκινήσουμε από την αρχαία ελληνική ιστοριογραφία, είναι ο Ξενοφώντας ο Αθηναίος και αργότερα ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης. Και οι δύο, απέχουν πολύ στη σύγκριση του ιστορικού τους «ήθους» από τον άλλο μεγάλο αρχαίο Αθηναίο συνάδελφό τους Θουκυδίδη. Ο Ξενοφώντας, ένας τύπος  σημερινού δημοσιογράφου θα λέγαμε, και μάλιστα σε κάποιες ιστορικές αναμνήσεις του με την ειδικότητα του σημερινού πολεμικού ανταποκριτή, άνθρωπος, που αν παρακολουθήσουμε τη ζωή  και την πορεία του, δεν του λείπουν ούτε ο τυχοδιωκτισμός, ούτε η εύκολη μεταπήδηση από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, προσφέρει εύκολο και κάποτε «μπόλικο θυμίαμα»  σε όσους συμπαθεί ή εξυπηρετούν το προσωπικό του συμφέρον. Παράλληλα, αρνείται να καταγράψει σύγχρονα ιστορικά γεγονότα  μεγάλης σημασίας ή αποκρύπτει άλλα, επίσης σημαντικά και καθοριστικά για την εποχή του και τα μεταγενέστερα χρόνια. Αθηναίος στην καταγωγή, όταν οι συμπατριώτες του θα στραφούν εναντίον του, θα εγκαταλείψει την πατρίδα του και θα «πολιτογραφηθεί» Σπαρτιάτης, καταφεύγοντας στην προστατευτική ομπρέλα των Λακώνων και εκείνοι, σε αντάλλαγμα  αυτής της  προσχώρησης στο σπαρτιατικό στρατόπεδο, θα του παραχωρήσουν ένα τεράστιο κτήμα κοντά στην αρχαία Ολυμπία, όπου θα ζήσει εύπορα και  προφυλαγμένος από την  απειλή της τιμωρίας του αθηναϊκού νόμου. Και αυτός, ευγνώμων προς τους προστάτες και «κυρίους» του, θα τους ξεπληρώσει τη χάρη , προσφέροντας πλουσιοπάροχες μερίδες εύνοιας και συγκάλυψης  πολλών  αδυναμιών του πολιτεύματος και της αγωγής τους ή ακόμα και ιστορικών εγκλημάτων τους  στις ιστορικές του σελίδες .Θα αποσιωπήσει-αποκρύψει λαμπρές πράξεις των Αθηναίων, θα αμαυρώσει πρόσωπα που δε συμπαθεί και δε συμμερίζεται τις απόψεις τους Το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι, πεθαίνοντας ο Θουκυδίδης, που θα προσπαθήσει  να παραδώσει μια αντικειμενική εξιστόρηση των γεγονότων του Πελοποννησιακού πολέμου, χωρίς κι αυτός να το καταφέρνει πάντα, τη συνέχιση της καταγραφής των γεγονότων αυτού του μεγάλου πολέμου, μετά το 411 πχ, θα αναλάβει  ο Ξενοφώντας, αποσιωπώντας, αποκρύπτοντας και διαστρεβλώνοντας πολλά από αυτά,  συκοφαντώντας  τους πρωταγωνιστές τους.

Ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης είναι το δεύτερό μας παράδειγμα. Φίλος των Ρωμαίων, αφού ένα μεγάλος μέρος της ζωής του έζησε στη Ρώμη, σε «χρυσή φυλακή», αριστοκρατικός στην καταγωγή, και ως εκ τούτου απόλυτα συντηρητικός, γόνος πλούσιας οικογένειας Πελοποννησίων, μισεί κάθε επαναστατική πράξη και σύμπασα τη δημοκρατική πελοποννησιακή κοινότητα,  ρίχνοντας στα τάρταρα της ιστορικής χάλκευσης, φορείς επαναστατικών πράξεων και προσωπικότητες με δημοκρατικά ιδεώδη .Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Νάβης. Ο Νάβης, που κατέλαβε την εξουσία με επανάσταση σε μια περίοδο, που στην ιστορική πόλη επικρατεί ηθική και οικονομική εξαθλίωση, προβαίνει σε  ριζοσπαστικές πολιτικές πράξεις, που όμοιές της η ιστορία, θα επιδείξει σε χρόνια πολύ μεταγενέστερα, 2-3 αιώνες, πριν από μας σήμερα. Πραγματοποιεί  αναδασμό της γης, αφαιρώντας την από τους 100 «ελεύθερους» Σπαρτιάτες πολίτες και τη μοιράζει στους εξαθλιωμένους συμπατριώτες του. Απελευθερώνει τους δούλους (είλωτες),δίνει δικαιώματα στις γυναίκες ίδια με τους άντρες, εξάγει το επαναστατικό του πνεύμα και εκτός Σπάρτης, καλώντας τις δημοκρατικές πόλεις της Πελοποννήσου να μιμηθούν το παράδειγμά του και τους προσφέρει έμπρακτη βοήθεια. .Ορκισμένος εχθρός των Ρωμαίων και πολέμιος της ιμπεριαλιστικής του τακτικής, καθηλώνει τις Ρωμαϊκές λεγεώνες έξω από τη Σπάρτη και φέρνει τα πάνω κάτω στη ρωμαϊκή πολιτική. Αντίθετα, ο πατέρας του ιστορικού Πολύβιου, στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας, υποδέχεται και συνεργάζεται με τους κατακτητές Ρωμαίους .Ο γιος του Πολύβιος, δε θα συγχωρήσει στην ιστορία του τα «θράσος» αυτού του είλωτα Λάκωνα που θα είναι βασιλιάς και θα αναστατώσει την Πελοπόννησο με τις επαναστατικές ιδέες και πράξεις του. Από καταγωγή, ιδεολογία, φιλοσοφία και γενικότερη θεώρηση της ζωής στον αντίποδα αυτών του Νάβη, θα τον παραλάβει στην ιστορία του και θα καταστήσει το μεγάλο Σπαρτιάτη Βασιλιά, αγνώριστο. ΄Έναν πανάθλιο τύραννο, έναν αισχρό εγκληματία, βιαστή, ληστή, απάνθρωπο. ΄Ο τι αισχρό και αποτρόπαιο έχει να επιδείξει η ανθρώπινη βαρβαρότητα και διαστροφή, τα  φορτώνει ως χαρακτηριστικά του Νάβη. Κανένα έλεος γι αυτόν, ούτε η ελάχιστη συμπάθεια για το έργο του, έστω μια λέξη αντικειμενικής ιστορικής καταγραφής των πράξεων  του Σπαρτιάτη επαναστάτη, Αποσιωπά σοβαρά γεγονότα συνειδητά, κρύβει ιστορικές δρώμενα μεγάλης εμβέλειας, παραχαράσσει και λερώνει το «ιστορικό γίγνεσθαι» που αυτόβουλα ανέλαβε να καταγράψει και να κρίνει. Με αυτά τα μαύρα χρώματα, τον παρέδωσε στην ιστορία του .Αλλά, δεν έμεινε μόνο στο να αποσιωπήσει το έργο του, δε δίστασε να το διαστρεβλώσει εντελώς και να «κατακρεουργήσει» ιστορικά τον επαναστάτη είλωτα . ΄Ετσι, τον παρέλαβαν και ως τέτοιο τον μνημόνευσαν και οι μεταγενέστεροι ιστορικοί, όσοι ήταν του ίδιου ιστορικού ήθους και της ίδιας ιδεολογικής   αντίληψης με το Μεγαλοπολίτη ιστορικό. Τα μεγάλα κενά της ιστορία, η απόκρυψη των γεγονότων, η χάλκευση ,η παραχάραξή τους, η εν ψυχρώ εκτέλεση της αντικειμενικής ιστορικής αλήθειας σε όλο τους το μεγαλείο στις σελίδες της  ιστορίας του Πολύβιου σε ό,τι  αφορά το Σπαρτιάτη βασιλιά Νάβη.

Ερχόμαστε στα κατοπινά ιστορικά χρόνια Στη λεγόμενη πρωτοβυζαντινή περίοδο. Δύο ιστορικοί, ο Ευσέβιος Καισαρείας  Παμφίλου και ο Προκόπιος είναι σύγχρονοι δύο μεγάλων ιστορικών προσωπικοτήτων. Ο πρώτος του αυτοκράτορα  «Μεγάλου» Κωνσταντίνου και ο δεύτερος του Ιουστινιανού. Ο Ευσέβιος ,κληρικός ο ίδιος, γράφει εκκλησιαστική ιστορία. Και αν, βέβαια, έμενε σε αυτή και δεν προχωρούσε, όπως δεν είχε δικαίωμα, και σε καταγραφή, ανάλυση και κρίση καθαρά πολιτικών γεγονότων, που ήταν έξω και από την αρμοδιότητα ,αλλά και από τη γνώση και την αντίληψή του, κανείς δεν θα τον κατηγορούσε. Δεν το έκανε, αντίθετα, μέσα από τον παραμορφωτικό θρησκευτικό του φακό, προσπάθησε να δει και να ερμηνεύσει γεγονότα και πρόσωπα, που με μόνη τη θρησκευτική προσέγγιση ούτε ερμηνεύονται ούτε αναλύονται. ΄Ετσι, ο Κωνσταντίνος, ένας  σφετεριστής της Ρωμαϊκής εξουσίας, διώχτης των εθνικών «Ελλήνων» και οραματιστής ενός απολυταρχικού θεοκρατικού συστήματος, με τον εαυτό του αντιπρόσωπο του Θεού επί της γης, αναδεικνύεται σε «Μέγα» στην ιστορία του Ευσέβιου. Πράξεις του εγκληματικές αποκρύπτονται εντελώς, το ανύπαρκτο χριστιανικό του ήθος μεταμορφώνεται σε βαθιά χριστιανική πίστη και αναγορεύεται σε ισαπόστολο και άγιο της εκκλησίας. Αυτός, που βαπτίστηκε ετοιμοθάνατος, χωρίς να έχει επίγνωση της τελετής και της σημασίας της βάπτισής του, εκείνος, που μέχρι το τέλος της ζωής του, υπήρξε  ο μέγας και πρώτος ιερέας της  θρησκείας των Ρωμαίων, αναγορεύεται από τη στρατευμένη και φανατική γραφίδα του Ευσέβειου σε ευσεβέστατο χριστιανό. Οι αποτρόπαιες πράξεις του εναντίον των εθνικών είναι συγχωρημένες και «θέλημα θεού» και οι νίκες του αποτέλεσμα της άμεσης επέμβασης του Χριστού, που προπορεύεται των φανατικών στρατευμάτων του αυτοκράτορα με λάβαρο το σταυρό και τη φράση « εν τούτω νίκα».

Ο Προκόπιος είναι το τέταρτο παράδειγμα, κλασικό στο είδος του για την απόκρυψη, διαστρέβλωση γεγονότων και παροχή «λιβανωτού» σε προστάτες  της εξουσίας για ιδιοτελείς λόγους. ΄Οσο ο Ιουστινιανός τον έχει υπό την προστασία του, τον αμείβει πλουσιοπάροχα και είναι ο άνθρωπός του, ο Προκόπιος θα του  αφιερώσει ολόκληρα κατεβατά «θυμιάματος» και θα τον αναγορεύσει σε μεγάλο στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη, με πλήθος αρετών και ταλέντων. Όταν όμως θα πέσει στη δυσμένειά του αυτοκράτορα και θα παύσει να είναι «παρακοιμώμενος» και άνθρωπος του παλατιού, την ίδια στιγμή θα βουτήξει την ιδιοτελή του πένα  στη μελάνη της χολής, της συκοφαντίας και της λασπολογίας. Οι λίβελοι που θα εκτοξεύσει εναντίον του είναι πρωτοφανείς. Ο Ιουστινιανός, που λίγο πριν ήταν ένας περίλαμπρος αυτοκράτορας και η ευγενική, μεγαλόψυχη, ευφυέστατη και ηθική σύζυγός του Θεοδώρα, μια τέλεια σύντροφος και αυτοκράτειρα, μετατρέπονται αυτόματα σε άτομα αισχρά, ανήθικα, ευτελή, απάνθρωπα και η ατυχής Θεοδώρα πόρνη των καταγωγίων της Κωνσταντινούπολης .Οποίο θράσος, οποίος ξεπεσμός και ευτελισμός του ιστορικού και του έργο του!

Τα παραπάνω παραδείγματα, δεν είναι φυσικά τα μοναδικά. Θα κάναμε έναν απέραντο κατάλογο με ονόματα ιστορικών αρχαίων, μέσων, νεότερων και σύγχρονων χρόνων , που ανήκουν στην κατηγορία εκείνων, που σκόπιμα τις περισσότερες φορές, αλλά και αθέλητα άλλοτε, δεν κατέγραψαν σημαντικά γεγονότα περιόδων, με τα οποία ασχολούνται στις ιστοριογραφίες τους. Αντίθετα, πολλοί τα απέκρυψαν με πρόδηλη σκοπιμότητα και κάποια άλλα τα διαστρέβλωσαν και τα παραχάραξαν. Το ίδιο και με τα ιστορικά πρόσωπα, που άλλα, αξιολογότατα και επιφανή, παραμένουν στη λήθη ή έχουν αμαυρωθεί η παραμορφωθεί εντελώς, 

Μπαίνουμε στον πειρασμό να μνημονεύσουμε κάποια από αυτά Ποιος ήταν, πώς και γιατί δολοφονήθηκε ο αρχηγός της δημοκρατικής μερίδας της αρχαίας Αθήνας, Εφιάλτης, τον οποίο διαδέχθηκε ο Περικλής και ποια η ευθύνη του μεγάλου Αθηναίου στρατιωτικού και πολιτικού στη δολοφονία αυτή? Πότε και πώς θα συμπληρωθεί το μεγάλο αυτό κενό μιας ιστορικής περιόδου που ξεκινά με την ανάληψη της ηγεσίας των δημοκρατικών από τον Εφιάλτη και τελειώνει με τη δολοφονία του και την αναγόρευση του Περικλή σε αρχηγό? Και να προχωρήσουμε στον Αλέξανδρο τα Μακεδόνα. Πώς πέθανε και γιατί? Πέθανε ή δολοφονήθηκε και από ποιους? Που θάφτηκε και γιατί απεκρύβη ο τάφος του μέχρι σήμερα? Είναι αφελή και ύποπτα τα επιχειρήματα των ιστορικών ότι πέθανε από κόπωση, ιό, αφροδίσια, ναρκωτικά ή ποτό και πιο αφελής και ύποπτη η ερμηνεία της απόκρυψης του τάφου του.  «Ποιοι ήθελαν και γιατί να αποφύγουν μια νεκροψία του πτώματος, που θα έλυνε το μυστήριο του θανάτου του? Προχωράμε στα βυζαντινά χρόνια. Πώς τόλμησε η στρατευμένη, φανατική θρησκευτική  ψευτοϊστορική  πένα να προσθέσει δίπλα στο όνομα του μεγάλου φιλόσοφου αυτοκράτορα Ιουλιανού το απαξιωτικό παραβάτης? Γιατί αποκρύφτηκε το μεγάλο του έργο και υποτιμήθηκε? Πώς δολοφονήθηκε και από ποιους? Ας πάμε μερικά ιστορικά βήματα παρακάτω. 1453,29 Μάη. Η Κωνσταντινούπολη, η βασιλίδα των πόλεων, το προπύργιο του χριστιανισμού και του ελληνισμού, πέφτει στα χέρια του Μωάμεθ. Ποιος παρέδωσε την πόλη στους Τούρκους?  Η  άφρων πολιτική των τελευταίων αυτοκρατόρων, η διαφθορά, η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των πολιτών  στο συρρικνωμένο πια  Βυζάντιο, οι συγκυρίες, η ισχύς του νεοφώτιστου και η παρακμή του παλαιού? Κι αυτά. Αλλά,  γιατί έχει αποκρυβεί η συνωμοσία του  Κλήρου της Ορθόδοξης εκκλησίας και η προδοσία του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από αυτόν? Του Ιερατείου, που σε όλους τους τόνους διατυμπάνιζε «καλύτερα το τούρκικο φέσι, παρά η παπική τιάρα.» Ποιος ανώτατος ιερωμένος, τις παραμονές της πτώσης της πόλης συνάντησε το σουλτάνο και τι συμφωνήθηκε μεταξύ τους? Πώς και γιατί, αμέσως μετά την πτώση ,ο ανθενωτικός  Γεννάδιος- Σχολάριος έγινε πατριάρχης με τα πρωτοφανή προνόμια που του παραχώρησε ο Σουλτάνος και τα οποία διατήρησαν όλοι οι κατοπινοί πατριάρχες? Και στα τελευταία χρόνια, στις μέρες μας. Οι  παρανοϊκοί Ναζί, έκαψαν στα κρεματόρια και στους φούρνους εκατομμύρια συνανθρώπους μας Εβραίους ,τσιγγάνους και άλλες «κατώτερες» φυλές. που δεν ήταν ΄Αρειοι. Γιατί  κάποιοι  «ιστορικοί» ξεκίνησαν  μια βρωμερή προσπάθεια απόκρυψης αυτού του μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας? Γιατί πάνε να «σβήσουν»  τους φούρνους που μυρίζουν ακόμα από τις καμένες σάρκες των συνανθρώπων μας και  ασελγούν στην ιστορική μνήμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ?

Η Ιστορία όχι μόνο δε γράφει την αλήθεια σε πολλές περιπτώσεις, αλλά  «ξεχνά» να την καταγράψει πολλές φορές, την κρύβει και τη διαστρεβλώνει. Μεγάλα κομμάτια της έχουν μείνει στο σκοτάδι και άλλα έχουν καταχωνιαστεί η παραχαραχθεί. Στην  αλυσίδα της πανανθρώπινης δραστηριότητας, που καταγράφεται ως ιστορία, λείπουν πολλοί κρίκοι. ΄Αλλους τους έκρυψαν και άλλους τους παραμόρφωσαν ή τους κατάστρεψαν εντελώς. Αυτό είναι πια απόλυτα φανερό και αναμφισβήτητο. Τα αίτια εν συντομία τα προαναφέραμε. Αλλά, εντοπίζοντας το πρόβλημα πρέπει να προχωρήσουμε και στη λύση του. Να ανασυγκροτήσουμε την ιστορία. Να βρούμε και να συμπληρώσουμε τα κομμάτια του παζλ που λείπουν η τα έχουν κρύψει. Και είναι πολλά αυτά, μα πάρα πολλά. Να βρούμε όλους τους κρίκους τους χαμένους και κρυμμένους και να ισιώσουμε, να φέρουμε στην αρχική τους μορφή τους παραμορφωμένους. Να γίνει πάλι αλυσίδα, ακέραιη αυτή τη φορά . Να γραφεί μια ολοκληρωμένη ,πραγματική, αντικειμενική Ιστορία. Να ξαναγραφεί η Ιστορία. ΄Εργο επίπονο, αλλά αναγκαίο και όχι ακατόρθωτο. Και μέχρι να γίνει αυτό, εμείς, αυτή την Ιστορία που έχουμε, θα την τονίζουμε στην παραλήγουσα και εκείνη που προσμένουμε να γραφεί, θα την τονίζουμε στην  προπαραλήγουσα, θα τη λέμε Ιστόρια. ΄Όταν γραφεί, αυτήν την παραμόρφωση θα τη διορθώσουμε και θα  επαναφέρουμε τη σωστή της γραφή. Τότε, μόνο, θα την πούμε ΙΣΤΟΡίΑ με όλα τα γράμματα ΚΕΦΑΛΑΙΑ και με το Ι της κι αυτό κεφαλαίο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, Νάβις Βασιλεύς Λακεδαιμονίων, ανήρ αγαθός,  DREYFUS 1995.

5. ΞΕΝΟΦΩΝ, Κύρου Ανάβασις, Ελληνικά, Λακεδαιμονίων Πολιτεία, Αγησίλαος, Κύρου Παιδεία, Eκδόσεις «ΚΑΚΤΟΣ», Αθήνα,1980.

6. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ Κ., Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Αθήνα, 1971-1974.

7. ΠΟΛΥΒΙΟΣ, Ιστορίαι, Εκδόσεις «ΚΑΚΤΟΣ», Αθήνα, 1980.

8. ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ, εκδ. Teubner Leipzig, 1905-1913. Παράβαλε Opera Omnia, ed. G. Wirth, Leipzig, 1962-1964 και B. Rubin, Realencyclopadie der Classischen Altertumswissenschaft, ημίτομος 45      

Οι τρεις ιεράρχες και τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη

Στις 30 Ιανουαρίου γιορτάζουμε τους τρεις μεγίστους φωστήρες των ελληνικών γραμμάτων!

• Ιωάννης ο Χρυσόστομος
• Μέγας Βασίλειος
• Γρηγόριος ο Θεολόγος

Αυτούς τους τρεις που. διέσωσαν τα ελληνικά γράμματα και τα παρέδωσαν σε μας τους νεότερους!
Η γιορτή αυτή μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε στο περιβόητο κατασκεύασμα των «ελληνοχριστιανικών Ιδεωδών» και να δούμε κατά πόσον κάτι τέτοιο μπορεί πράγματι να υπάρξει.

Μαθαίνουμε - και για κάποιους αποτελεί και ιδεολόγημα - ότι «Η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας των Ελλήνων»..., «Χριστιανική Εκκλησία και Ελληνικό Έθνος είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες», Πατρίδα θρησκεία οικογένεια και κάτι παρόμοια.
Αξίζει, λοιπόν, να δούμε πόσο αληθεύουν αυτά τα «σλόγκαν». Και, για τούτο, ας γυρίσουμε πίσω στις ρίζες, στην εποχή όπου ο Χριστιανισμός καθιερώθηκε ως επίσημη θρησκεία του Βυζαντινού κράτους, και θεμελιώθηκε η συνύπαρξη κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας.

Πλοηγός σ' αυτό το ταξίδι θα είναι ο γνωστός Έλληνας λογοτέχνης και αρθρογράφος Μάριος Πλωρίτης.
Και επειδή οι αλήθειες πρέπει να λέγονται, ας ακούσουμε τι έχει να μας πει, έτσι για να προβληματιστούμε λιγάκι:

Η Ιστορία, γράφει στο βήμα των Αθηνών, αρχίζει με μια γοερή αντίφαση: Οι Βυζαντινοί ένιωθαν συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων, διατηρούσαν πάμπολλα έθιμά τους, μιλούσαν τη γλώσσα τους, οι λόγιοί τους μελετούσαν την αρχαία Γραμματεία, τη «συντηρούσαν» αντιγράφοντας τα κείμενά της.
Απ' την άλλη, όμως, αποστρέφονταν την Ελλάδα και τους Έλληνες, επειδή τους ταύτιζαν με την επάρατη ειδωλολατρία, τον εχθρό και αλλοτινό διώκτη της χριστιανικής θρησκείας. Έτσι, έγιναν αυτοί διώκτες ανελέητοι των παλιών διωκτών τους. Και, φυσικά, πρωταρχικό ρόλο στο μίσος κατά «παντός του ελληνικού» και στον λυσσαλέο κατατρεγμό του, έπαιξε η Εκκλησία, που ήταν ο φορέας και λειτουργός της νέας θρησκείας και ο μοναδικός σχεδόν πνευματικός οδηγητής των Βυζαντινών.

Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέψουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας, έτσι, τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη «βδελυρή θρησκεία των ειδώλων».

Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος, πρωτοστάτησε στην πυρπόληση της βιβλιοθήκης του Σεραπείου, με τους 42.000 τόμους της μοναδικής κιβωτού της αρχαίας γνώσης και λογοτεχνίας...

Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο πολύς Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας...

Και να ήταν μόνο τα άψυχα; Οι πρόδρομοι των σημερινών ζηλωτών επιδόθηκαν σε φοβερούς διωγμούς και σφαγές των «εθνικών», που τις ομολογούν και οι χριστιανοί χρονικογράφοι...

Ο ελληνολάτρης αυτοκράτορας Ιουλιανός όχι μόνο συκοφαντήθηκε και αναθεματίσθηκε σαν «αποστάτης» και «παραβάτης» αλλά και δολοφονήθηκε από χριστιανό, ενώ πολεμούσε εναντίον των Περσών...
Ο ανεψιός και διάδοχος του πατριάρχη Θεόφιλου, ο Κύριλλος, θεωρείται ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της σπουδαίας νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας)...

Και η Σύνοδος της Νικαίας αναθεμάτιζε όσους «μελετούσαν διεξοδικώς τα ελληνικά μαθήματα»...

Ακόμα και το όνομα «Έλλην» πήρε νόημα υβριστικό και αποκρουστικό. Το Βυζάντιο «πολέμιον υπελάμβανε (θεωρούσε εχθρικό) το των Ελλήνων όνομα, καθ' όσον ανέκαθεν το όνομα τούτο εταυτίσθη μετά της εννοίας του ειδωλολάτρου», γράφει ο κάθε άλλο παρά «αντίχριστος», βέβαια ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος. «Ανόσιους, μυσαρούς, παμμίαρους» αποκαλούσαν τους Έλληνες οι αυτοκρατορικοί νόμοι και οι εκκλησιαστικοί πατέρες.

Ο Αθανάσιος κατακεραύνωνε τους «μιαρούς» Έλληνες... ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στηλίτευσε την «κίβδηλον ποίησιν» των αρχαίων... και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούσε πως Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι ασυμβίβαστοι, διαφωνώντας με τους νυν ελληνοχριστιανικούς κήρυκες...

«Το όνομα Έλλην κατήντησε θρησκευτικόν και ελέγετο περί μη χριστιανών και αν ακόμη ούτοι ήσαν Σαρακηνοί», λέει στην εκδοθείσα το 1933 «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» ο ιστορικός Αμαντος.
Ακόμα και κορυφαίοι διανοητές, όπως ο πατριάρχης Φώτιος (9ος αιώνας) έγραφε πως οι Ρώσοι, προτού εκχριστιανισθούν, είχαν «ελληνικήν και άθεον δόξαν», ενώ ο «πλατωνιστής» Μιχαήλ Ψελλός (11ος αιώνας) έλεγε πως οι Κινέζοι ήταν. «Έλληνες το δόγμα»!!!

Και όταν, το 968, απεσταλμένοι του Πάπα εγχείρισαν στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά γράμματα του Ποντίφικα με την προσφώνηση «αυτοκράτωρ των Ελλήνων», ο Φωκάς τους έριξε στη φυλακή!

Εναι αλήθεια πως, από τον 10ο και, περισσότερο, από τον 13ο αιώνα, οι βυζαντινοί ανθρωπιστές προσπάθησαν να ξαναδώσουν στα ονόματα «Ελλάς» και «Έλληνες» την παλιά τους αίγλη, και διεκδίκησαν την πνευματική «κληρονομιά» της Αθήνας. Ωστόσο, αυτή η «αποκατάσταση» δεν εξάλειψε τον (κληρικό προπάντων) ανθελληνισμό ως το τέλος της αυτοκρατορίας.

Ο μέγας λογοθέτης (πρωθυπουργός) του Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου, Θεόδωρος Μετοχίτης (αρχές 14ου αιώνα), θεωρούσε τους Έλληνες «εχθρούς του κράτους» και ευχόταν να «εξολοθρευθούν με την βοήθειαν του Θεού», ενώ ο προοδευτικός θεολόγος Βαρλαάμ (14ος αιώνας) θα κατηγορηθεί, ανάμεσα στ' άλλα, και σαν «ελληνομανής».

Και ο Γεννάδιος Σχολάριος (ο κατοπινός πρώτος πατριάρχης της Οθωμανοκρατίας), όταν ρωτήθηκε, τρία χρόνια πριν απ' την Άλωση, αν είναι Έλλην, απάντησε με αποστροφή: «... αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι απαντώ, Χριστιανός είμαι».

Και ο ιστορικός Παύλος Καλλιγάς στο βιβλίο του «Μεσαιωνικός βίος του Ελληνικού Έθνους» λέγει: «Αυτούς τους διώκοντας τον Χριστιανισμόν Τούρκους, αποκαλεί η Εκκλησία "νέους Έλληνας", διότι το όνομα Έλλην ήτο τότε συνώνυμον τω αντιχρίστω... Οι περισωθέντες επίσημοι αναθεματισμοί του ελληνικού ονόματος, αποδεικνύουν ότι οι ακαταλόγιστοι εκείνοι άνθρωποι ενόσουν (έπασχαν από) αληθή ελληνοφοβίαν»....

Ο βυζαντινός ιερός πόλεμος κατά των Ελλήνων, που κράτησε έντεκα αιώνες, απόδειξε πόσο τυφλώνει ο δογματικός φανατισμός, αλλά και πόσο ανέσπερη αλκή έχει ο ελληνικός πολιτισμός, αφού κατόρθωσε να επιβιώσει ακόμα κι όταν τον μαχόταν ανένδοτα η πιο κραταιή (μαζί με τον αυτοκράτορα) δύναμη του Βυζαντίου, η ιεραρχία...

Αυτά από τον Μάριο Πλωρίτη.

Οι τρεις Ιεράρχες, μας λένε, διέσωσαν τα ελληνικά γράμματα!!! Από ποιους τα διέσωσαν; Και πώς; Αφού η ελληνική γλώσσα ήταν, τότε, η επίσημη γλώσσα του γνωστού κόσμου!

Πώς όμως υπερασπίστηκαν τον ελληνισμό όταν ο Μέγας Βασίλειος γράφει στο έργο του «εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον»:
«Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν».

Και ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει στην ομιλία του εις Άγιον Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν:
«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων!), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλίκιαν...
Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους... Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».

Τόση ήταν η αγάπη τους προς τους Έλληνες και την Ελλάδα που ο Χρυσόστομος συμβουλεύει τους χριστιανούς στον λόγο του «Περί Κενοδοξίας και πώς δει τους Γονείς Ανατρέφειν τα Τέκνα»:
«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των ελλήνων προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης».
Ιδού και η απάντηση σε όσους απορούν γιατί δεν μπορούν να δώσουν όνομα στα παιδιά τους που δεν περιλαμβάνεται στας εκκλησιαστικάς δέλτους!

Είναι όμως και ο Γρηγόριος Νανζιαζηνός:
«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου Ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου Ελληνικά χέρια και ούτε Ελληνικά τραγούδια να ΜΟΛΥΝΟΥΝ τα αυτιά και την γλώσσα μου».

Αυτά, λοιπόν, επειδή οι αλήθειες πρέπει να λέγονται.

ΠΗΓΗ:Υπατο συμβουλιο Ελληνων Εθνικων