ελληνικα

Ο Έρωτας για τους 'Έλληνες

Προς Καψούρηδες και μη.Ο δικός μας άγιος Έρωτας κόντρα στον "άγαμο"καθολικό Βαλεντίνο.

Ο Έρωτας ήταν για τους 'Έλληνες, ο φτερωτός θεός της αγάπης.

Ερως ανίκατε μάχαν,
έρως, ος εν κτήμασι πίπτεις,
ος εν μαλακαίς παρειαίς
νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς, δ' υπερπόντιος εν τ'
αγρονόμοις αυλαίς..

Σύμφωνα με την Ορφική διδασκαλία, ο Έρωτας προήλθε από το "κοσμικό αυγό" που άφησε η Νύχτα στους κόλπους του Ερέβους. Ο Ησίοδος στη Θεογονία, αναφέρει πως ο Έρωτας προήλθε από το Χάος μαζί με τη Γαία, στοιχεία επίσης χωρίς γεννήτορες.

Ο Έρωτας είναι δηλαδή αρχέγονο στοιχείο. Χωρίς μάνα και πατέρα.

Εν αρχή υπήρξε δηλαδή η νύξ (το σκότος) και μετά ο Έρως

Και καθόμαστε να συζητάμε για έναν καθολικό καλόγερο τον Βαλεντίνο, που το πολύ-πολύ να "ορέχθηκε" κανένα καθολικό καλογεράκι.

Ας αφήσουμε λοιπόν το "παπάκι",τον ανέραστο ,στους καθολικούς και τους gay, διότι ο δικός μας ,μπροστά του ,ειναι και Μαζεράτι και Χαλρλέι και βάλε.

Ο πτερωτός και τοξοβόλος λοιπόν.

Γιατί όχι, στις 14 Φεβρουαρίου, η μέρα του δικού μας, άη Ερωτα, του Αρχαίου και Ακατανίκητου.

πηγη:http://deltio11.blogspot.com/

δεισιδαιμονία ή πονηρια???

Ενα απο τα πιο δυνατα μπλοκ που δραστηριοποιουνται στην μπλοκοσφαιρα ειναι: του prkls.. μεταφερω αποσπασμα απο μαι του δημοσιευση.. για μενα πολυ ενδεικτικη για το πως καταφερε αυτος ο λαος να κρατησει ορθια πολλα πραγματα που τα αγαπουσε και τα θεωρουσε ιερα.. αλλωστε οπως μας διδαξε ο παππους Ομηρος, οι πολεμοι τις περισσοτερες φορες χρειαζονται καποιον πολυμηχανο Οδυσσεα... για να κερδηθουν.. οι απογονοι του θα μπορουσαν να υστερησουν απο πονηρια?...γνωριζοντας κιολας με τι αθλιους ειχαν να κανουν......................................................................................................................................................... ................................................................................................................................................................. -Μα σου ξαναλέω ρε συ... Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Οι άνθρωποι γουστάριζαν να σώσουν κομμάτια θρησκείας, κομμάτια τρόπου ζωής, και μαζί να σώσουν όσα περισσότερα μνημεία μπορούσαν. Ας πούμε ήθελαν να σώσουν ό,τι είχε απομείνει από το ναό του Ολυμπίου Διός? Κοτσάριζαν δίπλα του έναν ΑηΓιάννη Πρόδρομο (μανία με αυτόν τον Πρόδρομο...) και τον ονόμαζαν "ΑηΓιάννη στις Κολώνες". Με αυτό τον τρόπο πετύχαιναν μ' ένα σμπάρο δυό τρυγόνια. Αφ' ενός καθαγίαζαν το μέρος (πέταγαν στάχτη στα μάτια των Ταλιμπάν της εποχής, να πούμε), και παράλληλα έφτιαχναν μια καβάτζα απ' όπου παρακολουθούσανε μήν τυχόν κανένας ταλιμπάνος προξενήσει ζημιές στο μνημείο.

-Ναι, αλλά αν συνέχιζαν με τον ίδιο ρυθμό, θα είχε πήξει η Αθήνα στους ΑηΓιάννηδες με τις κολώνες του ο καθένας. Είναι δουλειά τώρα αυτή?

-Ίσως να το σκέφτηκαν κάποια στιγμή και να σταμάτησαν. Τέλοσπάντων, στο καπάκι, κατασκεύαζαν και ένα μύθο ότι "κάτω από τις κολώνες είναι κρυμμένες όλες οι αρρώστιες, πανούκλα, χολέρα, τύφος και δε συμμαζεύεται", και με αυτό το μύθο δημιουργούσαν ένα δέος στο πόπολο. Δεν κόταγε ο άλλος να πάει να ρίξει αρχαία κολώνα. Θα τον έπαιρναν με τις πέτρες οι υπόλοιποι.

-Δεισιδαιμονία το βρίσκω.

-Εγώ πάλι, το βρίσκω πονηριά. Είπαμε, εγώ κρίνω εκ του αποτελέσματος. Μέσα από δεισιδαιμονίες και μύθους, κατάφεραν να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί. Την ξέρεις την ιστορία με τους τρεις αράπηδες που προστάτευαν την Αθήνα επί τουρκοκρατίας?

-Για λέγε!

-Τίποτα σπουδαίο. Φτιάχνοντας τον ΑηΓιάννη τον Πρόδρομο στις στήλες του Ολυμπίου Διός, γλίτωναν τις στήλες από τους χριστιανούς ταλιμπάν. Για τους μη-φανατικούς χριστιανούς, έφτιαξαν το μύθο που έλεγε ότι στα θεμέλια κάθε κολώνας είναι κρυμμένες όλες οι αρρώστιες του κόσμου. Αλλά έπρεπε να βρουν και έναν μύθο για να γλιτώσουν τις κολώνες από τους μουσουλμάνους. Το σκέφτηκαν το πράγμα οι Αθηναίοι, και αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μύθο που να λέει ότι υπάρχουν τρεις αράπηδες, τρία ψιλο-μουσουλμανικά αερικά ας πούμε, που συχνάζουν στις στήλες του Ολυμπίου Διός, πηδάνε από κολώνα σε κολώνα και προστατεύουν την Αθήνα και της χαρίζουν ευημερία. Το κόλπο πέτυχε, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Μόνο μια φορά, ένας μαλάκας Τούρκος κυβερνήτης της Αθήνας, έκανε το λάθος να ρίξει μια κολώνα του Ολυμπιείου προκειμένου να φτιάξει το μουσουλμανικό τζαμί που είναι στο Μοναστηράκι. Ε, αυτό ήταν. Έγινε λαϊκή εξέγερση Ελλήνων και Τούρκων της Αθήνας, και τον έδιωξαν με τις κλωτσιές. Ο φόβος φυλάει τα έρημα, που λένε

................................................................................................................... ......................................................................................................................................................... απολαυστε ολοκληρο το κειμενο απο εδω:http://prkls.blogspot.com/2007/02/blog-post_23.html#links

Βυρωνας:εδώ λειτούργησε το πρώτο (και ίσως μοναδικό) αποδεδειγμένα υπαρκτό κρυφό σχολειό!!!

Ενα απο τα πιο δυνατα μπλοκ που δραστηριοποιουνται στην μπλοκοσφαιρα ειναι: του prkls.. ωραιος λογος και με αποψη.. , σας μεταφερω μερος απο μια δημοσιευση του, που την βρηκα ακρως ενδιαφερουσα, και ενδεικτικη........... για το πως εχει πορευτει αυτος ο τοπος..

Ζόρικη περίπτωση ο Βύρωνας. Μέχρι περίπου τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το σχέδιο πόλεως έφτανε ως την οδό Υμηττού στο Παγκράτι, και από εκεί και πάνω επακολουθούσε το χάος. Κάτι σταύλοι, κάτι βοσκοτόπια, κάτι ρεματιές, κάτι χειμαδιά, και τέτοια πράγματα. Ώσπου πλακώσανε οι πρόσφυγες από τη Μικρασία. Κάπου έπρεπε να βολευτούν και αυτοί.

Για να τους τοποθετήσουν όλους μαζί, ούτε λόγος: Θα συνεργαζόντουσαν μεταξύ τους και θα αποκτούσαν ισχύ εν τη ενώσει, ενώ ο σκοπός του παιχνιδιού ήταν να προλεταριοποιηθούν και να αποτελέσουν φτηνά εργατικά χέρια. Τους χώρισαν λοιπόν, λίγους εδώ, λίγους εκεί... Σε μερικούς έλαχε να μείνουν στο Βύρωνα.
Βέβαια ο Βύρωνας δεν λεγόταν Βύρωνας τότε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η περιοχή είχε άλλο, σαφές και συγκεκριμένο όνομα: Ήταν μια περιοχή αβάπτιστη, θα λέγαμε, που της είχαν κολλήσει μερικές δεκάδες παρατσούκλια, αλλά όνομα δεν είχε.

Ώσπου κάποια στιγμή, 1926 ή ίσως 1928, το κράτος εόρτασε τα 100 χρόνια από το θάνατο του λόρδου Βύρωνα, και αποφάσισε να δώσει το όνομα του λόρδου στον (εν τω μεταξύ δημιουργηθέντα) συνοικισμό-τενεκεδούπολη των προσφύγων.
Υποτιμητικό για τον Λόρδο, αλλά θα τόνωνε το ηθικό των προσφύγων, ενδεχομένως, κάνοντάς τους να νιώσουν σαν λόρδοι της τενεκεδούπολης.

Στο συνοικισμό του Λόρδου Βύρωνα, λοιπόν, έχουμε, ιστορικά, το εξής πρωτοποριακό γεγονός:
Εδώ λειτούργησε το πρώτο (και ίσως μοναδικό) αποδεδειγμένα υπαρκτό κρυφό σχολειό!!! Βέβαια, λειτούργησε μετά την τουρκοκρατία, αλλά αυτό δε λέει τίποτα...

Η υπόθεση έχει κάπως έτσι:
Οι λιγοστοί "γηγενείς" κάτοικοι της περιοχής, κάθε άλλο παρά είδαν με καλό μάτι την εγκατάσταση των προσφύγων. Επόμενο ήταν να αντιδρούν σε κάθε ένδειξη ότι η εγκατάσταση των προσφύγων είχε μόνιμο χαρακτήρα. Επόμενο ήταν να αντιδρούν σε κάθε σκέψη για χτίσιμο σχολείου ή άλλων δημόσιων κτιρίων στο συνοικισμό, αφού κάτι τέτοιο θα έδινε μόνιμο χαρακτήρα στην κατάσταση.

Οι καημένοι οι πρόσφυγες, προκειμένου να μάθουν μερικά κολυβογράμματα στα παιδιά τους, συνεργάστηκαν με τον εφημέριο του προφήτη Ηλία, ο οποίος, ίσως κινούμενος από ανθρωπιστικά κίνητρα, μετέτρεψε την εκκλησία σε κρυφό σχολειό. Κρυφό, με την έννοια ότι δεν ήθελε να ξεσηκώσει την μήνι των "γηγενών" στούρνων, οι οποίοι ενδεχομένως θα τον σούβλιζαν αν μάθαιναν τα καθέκαστα.

Οι γνώμες των ηλικιωμένων που έχω συζητήσει το θέμα διχάζονται ως προς το εξής: Τι φτιάχτηκε πρώτα στο Βύρωνα? Σχολείο για να μορφωθούν οι πρόσφυγες, ή το Ταπητουργείο για να τους ξεζουμίζουν προλεταριοποιώντας τους? Μερικοί το θυμούνται έτσι, μερικοί το θυμούνται αλλιώς. Προσωπικά, μη έχοντας σε εκτίμηση το ελληνικό κράτος, θεωρώ αρκετά πιθανό να φτιάχτηκε πρώτα το Ταπητουργείο και μετά να φτιάχτηκε το σχολείο. Σε μια τέτοια περίπτωση, το "κρυφό σχολειό" στον προφήτη Ηλία, θα πρέπει να λειτούργησε για αρκετά χρόνια.

Συμπέρασμα και ηθικόν δίδαγμα:
Μπορεί το κρυφό σχολειό στην Ελλάδα επί τουρκοκρατίας να είναι μύθος, αλλά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξή του στην απελευθερωμένη Ελλάδα! Και δη στο κέντρο της πρωτεύουσας της απελευθερωμένης Ελλάδας!

Αρχαια ελληνικα ανεκδοτα!!!!

Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό. «Με τόσα χρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο». «Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο».

Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ρώτησε τον Αρίστιππο: «Γιατί οι φιλόσοφοι επισκέπτονται τα σπίτια των πλουσίων, ενώ οι πλούσιοι δεν πηγαίνουν στα σπίτια των φιλοσόφων;». Ο Αρίστιππος αποκρίθηκε: «Γιατί οι φιλόσοφοι ξέρουν τι τους λείπει, ενώ οι πλούσιοι δεν ξέρουν».

Ο Διογένης βλέποντας κάποιον να δείχνει ερωτευμένος με μια πλούσια γριά, είπε: «Σ' αυτήν δεν κάρφωσε τα μάτια του, αλλά τα δόντια του».

Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών, δέχομαι ακόμα και να με μαστιγώνουν».

Πλησίασε ένας τον Δημοσθένη, του είπε ότι χτυπήθηκε από κάποιον και τον παρακαλούσε να τον υπερασπιστεί ως συνήγορος. Ο Δημοσθένης του είπε: «Τίποτα δεν έπαθες». Όταν ο άνθρωπος άρχισε να φωνάζει, ο Δημοσθένης παρατήρησε: «Τώρα ακούω πραγματικά τη φωνή ενός αδικημένου ανθρώπου».

Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε: «Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα 'μπράβο' στις τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».

Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε: «Δεν είστε καλά! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ' άλλα μέρη;».

Ρώτησαν τον Αριστείδη τι τον στεναχωρούσε πιο πολύ στην εξορία. Εκείνος απάντησε: «Η κακή φήμη της πατρίδας μου. Όλοι την κακολογούν επειδή με εξόρισε».

Ο Φωκίων διαφωνούσε συνήθως με όλους πάνω σε πολιτικά θέματα. Μια φορά όμως, όταν μίλησε στην Εκκλησία του Δήμου, όλοι ασπάστηκαν τις ιδέες του. Απορημένος γύρισε προς τους φίλους του και τους ρώτησε: «Μήπως είπα σήμερα κάποια ανοησία, χωρίς να το καταλάβω;»

Η Χώρα... των Θεών!

.

Κ ΑΡΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ:

Ένας... Έλληνας της ΔΙΑσποράς!

LAND of GODS

.

ΗΑΡΧΑΙΑ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Μπορεί πλαστουργός να έπλασε την ανθρωπότητα, αλλά ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες όμως που την τελειοποίησαν γλωσσικά, επιστημονικά, πολιτιστικά, διανοητικά. συνταγματικά, καλλιτεχνικά και πνευματικά. Πριν από αυτούς η ανθρωπότητα ήταν απολίτιστη και βάρβαρη, ανήμπορη να συζεί ομαδικά με ελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα. Φαίνεται μάλλον Ο Δίας γνώριζε την ικανότητα των Αρχαίων μας προγόνων πως να εκπολιτίζουν την ανθρωπότητα σωστά και τους ανέθεσε να τελειοποιήσουν το μεγάλο έργο του.Η αξιοζήλευτη πολιτιστική, καλλιτεχνική και πνευματοδιανοητική τους προσφορά είναι τόσο τεράστια, που αναρωτιέται κανείς! Μήπως ήταν άραγε διαλεγμένη γενιά που ανάπλασε την ανθρωπότητα τόσο εκθαμβωτικά; Κοιτάζοντας γύρω στον Ελλαδικό μας χώρο σήμερα, σαστιζόμαστε με την σπάνια ομορφιά που μας άφησαν πίσω.
Θυμάμαι όταν στάθηκα για πρώτη μου φορά μπροστά στον Παρθενώνα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα (50), ένοιωσα ψυχικό ρίγος μέσα μου σαν τον στοχαστή 'Renan'.
Παρά την τεράστια καταστροφή που υπέστη το θεόανθρώπινο αυτό δημιούργημα ανά των αιώνων, εντούτοις αισθάνθηκα πως η ομορφιά του παραμένει ακόμα άτρωτη μέχρι και σήμερα. Σωστά ο "Ruskin αποκάλεσε τον Παρθενώνα, " immortal memorial of beauty" (αθάνατο μνημείο της ομορφιάς).

Ο Περικλής έλεγε ότι «Ο Παρθενώνας χαιρετά το πνεύμα και αγαλλιάζουν τα μάτια και τις ψυχές του κόσμου καθημερινά».Πλημμύρισα από απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση βλέποντας μπροστά μου ένα τέτοιο σπάνιο δημιούργημα. Εκστατικός και έκθαμβος επαναλάμβανα νοερά τα λόγια του 'Renan'. «Όλος ο κόσμος τώρα, μου φαίνεται βάρβαρος μπροστά στο Ιερό τούτο μεγαλείο. Η ανατολή με την επιδεκτική απατηλή της τέχνη και η Ρωμαϊκή πιθηκομίμηση του Ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με μια πέτρα μπροστά το μεγαλείο τούτο που ονομάζεται Παρθενώνας».
Ο Παρθενώνας, είναι το μοναδικό τέλειο δόγμα στην υφήλιο που δεν έχει ούτε έναν άπιστο. Δεν εύρισκα κατάλληλη λέξη τη στιγμή εκείνη να εκφράσω την εσωτερική μου αίσθηση κοιτάζοντας το Ιερό τούτο δημιούργημα. Η Αττική με την αιθέρια της λάμψη και τα αψηλά της κυπαρίσσια, συνδέονταν αρμονικά με το Ακροπόλιο μεγαλείο. Αποστομώθηκα ακαριαίως, λες και αντίκριζα ζωντανή την Θεότητα μπροστά μου μαρμαροντυμένη να αγγίζει την ψυχή μου γαλήνια. Ο Πλατωνικός ορισμός για την τέλεια ομορφιά περιγράφεται ως « η λάμψη της αλήθειας», Ο Παρθενώνας νομίζω έχει κάτι παραπάνω, είναι η πλησιέστερη αποκάλυψης της Θεότητας στην ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Το Ακροπόλιο θαύμα δημιούργησε περισσότερο δέος μέσα μου, ακόμα κι απ' τα άστρα στην Ναμίμπια έρημο όταν τα πρώτο-αντίκρισα μονάχος μου κάποτε.
Οι αθάνατοι δημιουργοί, Καλλικράτης, Ικτίνος και Φειδίας, δεν ήταν απλώς αξιόλογοι Αθηναίοι καλλιτέχνες, αλλά και σπάνιοι υπερφυσικοί δημιουργοί. Μια απερίγραπτη αγαλλίαση με περιτύλιξε ολόψυχα κοιτάζοντας τον Παρθενώνα που πουθενά αλλού δεν την αισθάνθηκα τόσο παρόμοια.

Αναρωτιόμουνα με πίκρα και απορία!

Πως τόλμησαν οι Τούρκοι να τον μετατρέψουν σε μπαρουτοθήκη, οι Βενετσιάνοι να τον βομβαρδίσουν οι Άγγλοι να τον λεηλατήσουν και οι Χριστιανολάτρες να τον μετατρέψουν σε δογματική τους εκκλησιά; Πως αποφάσισαν τόσο βάρβαρα και άπονα να καταστρέψουν ένα τέτοιο σπάνιο μαγαλοδημιούργημα που χρειάστηκαν πάνω από πενήντα (50) χρόνια για να αποπερατωθεί;
Σταμάτησα την αναπνοή μου για λίγο να αφουγκραστώ τη γαλήνη και την αρμονία τριγύρω μου, Α! τι εκθαμβωτικό δημιούργημα μουρμούρισα με πρωτόγνωρη ευτυχία. Δίκαιο είχε άδικο κάποτε ο Ψυχάρης όταν φώναξε αντικρίζοντας τον Παρθενώνα για πρώτη του φορά.

-"Δεν με νοιάζει να πεθάνω τώρα, λέει, αφού είδα τον Παρθενώνα και την Αθήνα. Εδώ έμαθε γράμματα, λεπτές τέχνες και πολιτισμό ολόκληρη η Ευρώπη. Εδώ διδάχτηκαν δημοκρατία, φιλοσοφία, ποίηση, θέατρο, πνευματισμό, γλώσσα, μουσική και αθλητισμό.

Τον ουρανό τούτο π' αγναντεύω τώρα, τον κοίταζαν κάποτε και οι Περικλής, Θεμιστοκλής, Αναξαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Αντισθένης, Ζήνωνας και τόσα άλλα βαθύστοχα μυαλά της τότε Αθηναϊκής κοινωνίας.
Ξαναστοχάστηκα αναρτώντας μέσα μου, πως θα 'ταν άραγε η ανθρωπότητα σήμερα χωρίς την Αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά; Ότι κινείτε στον Πλανήτη σήμερα, λέει ο Άγγλος Πλατωνιστής Thomas Taylor, έχει τις ρίζες του στη αρχαία Ελλάδα. Αλφάβητο, γραμματική, μαθηματικά, γεωμετρία, αρχιτεκτονική, γλυπτική, αστρονομία, φυσική, δημοκρατία, μουσική, θέατρο, φιλοσοφία, ποίηση, αθλητισμό, υγιεινή και ότι άλλο αξιόλογο παρέλειψα. Για κάθε καινούργια ανακάλυψη σήμερα στην υδρόγειο, τρέχουν όλοι τους στην Ελληνική γλώσσα να βρουν κατάλληλη λέξη που να ταιριάζει στην εφευρεσή τους. Η Ελληνική γλώσσα, είναι μοναδική αναντικατάστατη Νουνά στον κόσμο που βαφτίζει κάθε καινούργια επιστημονική ανακάλυψη εδώ και 3000 χρόνια.
Ουαί κι αλίμονο εάν τολμήσει κανείς να βγάλει την Ελληνική γλώσσα στο περιθώριο, τότε θα μείνε η ανθρωπότητα φαφούτα και ακατανόητη. Χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, ανά, κατά, δια, μετά, υπέρ, αντί, συν, προ, παρά, περί, από, υπό, εις, δις και πολλές άλλες, η ανθρώπινη σκέψη θα 'ταν χαώδες υποανάπτυκτη σήμερα. Εάν Ελληνική γλώσσα τελειοποιήθηκε απ' τον άνθρωπο, τότε η Ελληνική γλώσσα σαν ανταμοιβή, τελειοποίησε τον άνθρωπο. Είναι η μόνη αλγεβρική γλώσσα στον κόσμο με απόλυτη ακρίβεια. Παίρνοντας ένα ρήμα σαν το βάλλω π.χ. ανεβάζομε, κατεβάζουμε διαιρούμε και πολλαπλασιάζομε αλγεβρικά την εκφρασή μας.
Προσθέτοντας μπροστά διάφορες προθέσεις, όπως, εισ-βάλλω, δια-βάλλω, ανά-βάλλω, προ-βάλλω, κατά-βάλλω, δια-βάλλω, μετά-βάλλω, υπέρ-βάλλω, συν-βάλλω, υπό -βάλλω, προσ-βάλλω, από-βάλλω κ.τ.λ. - επεκτείνουμε τη νοητική μας φαντασία παραπέρα απ' την αρχική μας σκέψη. Πως θα εκφράζονταν οι Άγγλοι σήμερα χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, anti-biotic, cata-bolism, ana-bolism, hyper-market, sym-biotic, hypo-thetic, pro-gnosis, dia-gnosis κτλ. Κοιτάζοντας την Αριστοτελική λέξη «εντελέχεια», που σημαίνει, έμφυτη τάση για κάθε ον προς την τελειότητα, είναι αδύνατο να μεταφραστή με αντίστοιχη λέξη σε άλλη γλώσσα. Θα χριστούν πολλές σειρές με παραδείγματα για να αποδώσει κάποια πλησιέστερη έννοια. Διαβάζουμε και ακούμε πολλά για την λαμπρή τούτη γενεά που λέγονταν ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά πάρα πολύ λίγοι αντιλαμβάνοντε το τεράστιο μεγαλείο τους.

Μας φαίνοντε σαν αστραπιαίο όνειρο χωρίς καμιά συνέχεια, και τους αλαργοκοιτούμε σαν ένα ιστορικό παραμύθι.
Κανείς πια δεν μιλάει ανοικτά για αυτούς χωρίς να παρεξηγηθεί για λοξός, εκκεντρικός και ονειροπόλος χαρακτήρας. Θεωρείται σαν ένας ξεπερασμένος νεκρός πολιτισμός, που μόνο λίγοι αφελείς ασχολούνται ποια με αυτόν.

Ποιος προσπάθησε να τον εξοντώσει άραγε? ( ευτυχώς όμως μάταια). Ποιος γκρέμισε ναούς, σπάνια αγάλματα, έκαψε βιβλία, αφόρισε φιλοσόφους, έκλεισε φιλοσοφικές σχολές, Ιερά μυστήρια, ολυμπιακούς αγώνες και αναθεματίζει ακόμη και σήμερα την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία ως προϊόν του σατανά; Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον σημερινό Έλληνα αδιάφορο για την ένδοξη κληρονομιά του, διαβαίνοντας ασυγκίνητος μπροστά στα λιγοστά λεηλατημένα ιερά ερείπια που του απέμειναν πίσω.
Θυμάμαι τον Νίκο Καζαντζάκη όταν πρώτο-επισκέφτηκε τα αρχαία τοπία του Μουριά στη δεκαετία του πενήντα, ρώτησε την γυναίκα αρχειοφύλακα που φύλαγε εκεί τα ιερά κειμήλια. «Τι είναι όλα τούτα εδώ που φυλάς, κυρά μου »; την ρωτάει λακωνικά ο Καζαντζάκης, Α! ...; παλαιόπετρες είναι χριστιανέ μου και τίποτε άλλο, απαντά η μεσόκοπη αρχειοφύλακας. «Γιατί τότε έρχοντε όλοι αυτοί οι ξένοι εδώ», ξαναρωτά ο Καζαντζάκης. Α! κουτόφρανγγοι είναι όλοι παλικάρι μου, απάντησε πάλι ήρεμα. «Πόσα χρόνια είστε φύλακας εδώ κυρά μου»; Την ρωτάει πάλη Ο Καζαντζάκης,- είκοσι (20) χρόνια ...;., απαντά αυτή περήφανα.

«Μυστήριο πράμα! μουρμουρίζει ο Καζαντζάκης, είκοσι ολόκληρα χρόνια να κοιμάται παρέα με τους θεούς και να μην το πάρει ακόμα χαμπάρι» ...; ...;!
Δεν θα ήταν χρήσιμο άραγε εάν τα Ελληνικά σχολεία σήμερα πληροφορούσαν με περισσότερο ιερό ζήλο στους νέους μας για την αρχαία τους κληρονομιά, αντί να ξοδεύουν τεράστιο χρόνο να διδάξουν στα παιδιά μας το Εβραϊκό ψευδο- torah;

Κάθε Ελληνόπουλο σήμερα πρέπει να γνωρίζει και την τελευταία ιστορική πέτρα και ιδέα που άφησαν πίσω οι προγονοί τους σαν ανεκτίμητος θησαυρό τους. Έτσι μόνο θα ξυπνήσομε τον πόθο των παιδιών μας να αγαπήσουν και να μιμηθούν την ένδοξη Αρχαία μας κληρονομιά. Μόνο με γνώση, συνείδηση, σεβασμό και αγάπη για την ένδοξη ιστορίας μας, μπορούμε να ελπίζομε για κάποιο λαμπρότερο αύριο από τις μελλοντικές γενιές μας.
Νότιος Αφρική

.

Πόσο και πόσοι το έχουμε "πάρει χαμπάρι"

και.... το έχουμε καταλάβει, αυτό ?

.

Η Χώρα των Πολεμιστών της Λάϊον

21ος Αιώ ν

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

http://e-lions.blogspot.com

Ο Αντίνοος, ο Ευρύμαχος και… η έννοια του μικρού τυράννου

Ι ησούς:
Εγώ ειμί το φως του κόσμου!
Αναφωνεί, ο Ιουδαίος εσταυρωμένος,
υποπίπτοντας στην αστοχία του ...; «Έγώ»
και αμαρτάνοντας ...; με την έννοια της διαχωριστικότητας.
Από εκεί και μετά
θα «ξημερώσει» μια μεγάλη νύχτα για τον κόσμο και ...;ένας μεσαίωνας ...; που θα κρατήσει αιώνες.

Η ανθρωπότητα θα σταυρωθεί και οι άνθρωποι θα κουβαλήσουν τον σταυρό ...του πόνου.
Συνεχίζοντας, ο θρησκευτικός ηγέτης των χριστιανών, ως λυτρωτής,
θα αυτοπροβάλλεται συνεχώς:
Εγώ λεγω υμίν...εγώ ...;
Πως μπορεί όπως να στοχεύει κανείς στην ενότητα και την αγάπη και την ειρήνη ξεκινώντας από ένα υπερτροφικό εγώ και συγκεντρώνοντας
όλες τις εξουσίες πάνω του;
Ακόμη και η ιδιότητα του ενανθρωπισθέντος θεού
δεν μπορεί να το δικαιολογήσει αυτό.
Αφού η αγάπη είναι η θυσία, η υπέρβαση του Εγώ, πως μπορείς να την διδάξεις, με τόσο επιδεικτικό εγωκεντρισμό;
Ήταν αυτά τα λόγια ενός σοφού ηγέτη ή απλώς ήταν το 'image maker" των κληρονόμων του;
Ήταν ο εγωκεντρικός υιός... συνέχεια... ενός αυταρχικού πατέρα;

Αν δεχτούμε σαν φυσικό, αληθινό γεγονός την ιστορία, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερα σαδιστή θεό που υστερεί αρκετά σε έπνευση, σε φαντασία και πρωτοτυπία και
στέλνει τον αρσενικό υιό, που τα διαγγέλματα του ξεκινούν με ένα εγώ, να σταυρωθεί και να βασανιστεί για να ...σώσει τους ανθρώπους.

Ένα σχέδιο που μάλλον αποδείχτηκε ανεπιτυχές, όχι ιδιαίτερα οξυδερκές και χρονοβόρο... τόσο καιρό τώρα.
Σίγουρα θα υπήρχαν πιο απλές λύσεις και λιγότερο σαδιστικές και σε τελευταία ανάλυση θα μπορούσε να στείλει και μια κόρη σε πρωτεύοντα ρόλο και όχι παθητικό όργανο αναπαραγωγής, για την σωτηρία και για λόγους... ευφαντασίας.
Αν εστιαστούμε μόνο στην αλληγορία του μύθου,

ο συμβολισμός αυτοαναιρείται, και δεν δένει πολύ καλά μεταξύ του.

Έχουμε μία έλλειψη αρμονίας και ισορροπίας, για τον απλούστατο λόγο,
όταν εσύ ξεκινάς με ένα «εγώ», ο άλλος δεν μπορεί να είναι δίπλα σου, σύντροφος σου, ούτε το εννοείς άλλωστε , δεν μπορεί να γίνει... πλησίον σου .
Είναι πάντα ο άλλος, ο διαφορετικός και... ξένος.

Στις σχέσεις εξουσίας και σε επιδείξεις της, δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί, να δομηθεί η αγάπη, η συντροφικότητα και η φιλία.
Άλλωστε είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις το επίπεδο πνευματικής εξέλιξης κάποιου,

το αυτογνωστικό του βαθμό και το μέγεθος της ανασφάλειας του και της αβεβαιότητας του, από το όσα «εγώ» θα χρησιμοποιήσει σε μια αυτοπροβολή και πόσα 'μου' ...; κτητικότητας.
Έτσι, είναι πολύ συχνό φαινόμενο και παρελαύνει συνέχεια το :
Εγώ πιστεύω εγώ είμαι σπουδαίος, εγώ ξέρω, εγώ είμαι καλός, ωραίος, αδικημένος,

... η γυναίκα μου το αυτοκίνητο μου, το παιδί μου , η ερωμένη μου, οι καταθέσεις μου, ο θεός μου και η ποδοσφαιρική ομάδα μου.

Το «εγώ» θέλει πάντα να επιδεικνύεται, σαν μωρό και νιώθει κατώτερο και αβέβαιο πάντα αναπληρώνοντας με επιδείξεις σπουδαιότητας και ανωτερότητας ή πολλές φορές με αυτοοικτιρμούς.
Δεν μπορεί όμως να γίνει και να νιώσει ίσο ...; με τους άλλους.
Ένα τέτοιο 'Εγώ» εμπεριέχει και μπόλικη κριτική και κατάκριση, σε πλήρη αντίθεση με το «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε», γιατί αφού εσύ είσαι ΄τόσο πολύ «εγώ», κρίνεις ότι οι άλλοι δεν είναι ...;σαν και σένα,
τους διαχωρίζεις και τους κατακρίνεις.
Μία πρόταση που αρχίζει από το «εγώ» είναι μια ευάλωτη πρόταση, μερική, μικρή, γιατί πάντα ένα «εγώ» είναι μικρότερο από το Όλον.

Γι 'αυτό τον λόγο, ο Σωκράτης , ένας απλός φιλόσοφος, χωρίς να είναι απεσταλμένος και γιός θεού, απέφευγε τις πομπώδεις ανακοινώσεις, και ξεκινούσε την συζήτηση με μια ερώτηση,

ανοίγοντας τον διάλογο και τοποθετώντας τον συνομιλητή του δίπλα αριστερά στην καρδιά,

σε μια πράξη ουσιαστικής αγάπης, βοηθώντας τον έμμεσα να βρεί τις απαντήσεις και την αλήθεια μόνος του, να την ξαναθυμηθεί, αποδεχόμενος ακόμη και το κώνειο

-χωρίς θεατρινίστικους μελοδραματισμούς-

υπέρηφανα αξιοπρεπής και χωρίς να ζητήσει ποτέ, αυτός και οι μαθητές του, ανταλλάγματα, αμοιβές, εξουσίες, προσκυνήματα και επικάρπιες.

Η συνειδητή ατομικότητα είναι μια επίτευξη, αλλά συμπεριέχεται σε πράξεις κατανόησης και συνεργασίας.

Ο άνθρωπος ξεκινάει με ένα "εγώ", σαν Άρης, στην διάρκεια καταλαβαίνει πως είναι πολλά ασυνείδητα εγώ, αλλά όταν φθάσει στον πυρήνα του εαυτού του, δεν το χρειάζεται πια, γίνεται ένα 'Ολο.

Γίνεται σφυρηλατημένη ατομική συνείδηση και μπορεί να συνυπάρχει με τους άλλους,

διαθέτοντας, εσωτερική αυτοπεποίθεση και γνώμη και κρίση αλλά και ουσιαστική σεμνότητα χωρίς ψεύτικες μετριοφροσύνες, με πνεύμα όμως συνεργασίας, οπότε αποφεύγει να

χρησιμοποιεί καταχρηστικά το εγώ και να το προβάλει....με εμμονή.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργεί μια διακριτική και σεμνή αορατότητα και προωθεί ένα αέρα πνευματικής εξέλιξης και αρετής.

Συνεπώς δεν μπορεί, ο λυτρωτής του κόσμου, να κάνει τέτοιες δηλώσεις
υπεροπτικής, εμπρηστικής και διαχωριστικής γραμμής, διδάσκοντας την σεμνότητα και την ταπεινότητα με ένα τόσο κραυγαλέο εγώ.

Που αρχίζει και που σταματά η ευθύνη ενός θρησκευτικού ή πολιτικού ηγέτη ή ακόμη και ενός θεού για την συμπεριφορά και τις πράξεις των οπαδών του και των πιστών του;
Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης του;
Ευσταθεί το άλλοθι:
Άλλο τι είπε ο θεός άλλο τι κάνανε οι άνθρωποι, επειδή.... ήταν ελεύθεροι να το κάνουν;
Σε αυτόν τον κόσμο μάλλον ισχύει ο νόμος της αλληλεπίδρασης, η ποιότητα και συμπεριφορά των οπαδών κάποιου εκφράζει σε ένα μεγάλο ποσοστό και την ποιότητα, το επίπεδο του ειδώλου, γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει»
Οι άγνωστες δυνάμεις του υποσυνείδητου καθορίζουν το είδος του θεού που πιστεύουμε, τα πρότυπα μας, τους αρχηγούς που εκλέγουμε
και μαρτυράνε πολλά για την ποιότητα και των δύο πλευρών.
Έτσι δεν είναι μόνο δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι αλλά δείξε και το θεό σου , το πρότυπο σου και θα ξέρω πολλά για σένα,
επειδή οι επιλογές γίνονται εσωτερικά και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα.
Ο ηγέτης, το είδωλο, που εμπνέει το όραμα μια ιδέας και ενός κινήματος,
βάζει την σφραγίδα μαζί με την γραμμή και τηνγραμμή που χαράσσει.

Και σίγουρα ένας θεός που σχεδιάζει προωθεί και ευλογεί μια θρησκευτική δικτατορία παύει να είναι ουδέτερος, δίκαιος και "άμοιρος ευθυνών".

Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το μερίδιο ευθύνης του Ιησού, ενός προσώπου που δεν έγραψε, ο ίδιος τίποτα, που αμφισβητείται και ιστορικά η παρουσία του, αλλά σίγουρα για την μετέπειτα εξέλιξη του κινήματος υπάρχουν αρκετά που μπορούν να ειπωθούν.
Και σίγουρα "από τον καρπό καταλαβαίνεις το δέντρο "και καταλαβαίνεις ότι ο καρπός του Ιησού, είναι ο Αντίνοος, ο χριστιανισμός, 'ένας θρασύτατος αλαζονικός υπεροπτικός , λαίμαργος μνηστήρας της ανθρωπότητας.
Ο ρόλος των διαδόχων του και μαθητών του Ιησού είναι πλέον διάφανος μετά από μία ομίχλη αιώνων.
Αποφασίζουν να κάνουν εξαγωγή θρησκείας και μανατζάρουν... τον θεό .
Οργανώνουν μια κερδοσκοπική επιχείρηση εκμεταλλευόμενη όλα τα προβλήματα της εποχής τους και την δομούν ιεραρχικά και αποτελεσματικά, στοχεύοντας σε μια παγκόσμια διδακτορία , με το φόβο του Σατανά και την δουλεία του θεού.
Είναι να απορεί κανείς πως οι Έλληνες βρέθηκαν με τον χριστιανισμό πάνω από το κεφάλι τους.
Οι Έλληνες γλεντζέδες, ερωτικοί, σατυρικοί, ενθουσιώδεις, φιλόσοφοι, φωτεινοί, βρέθηκαν με μια θρησκεία που σε θεωρεί ένοχο επειδή γεννήθηκες, μελαγχολική καταθλιπτική,

διαστροφικά ανέραστη, αντιερωτική, αγέλαστη,
και τόσο σκοτεινή και μαυροφορεμένη.
Οι Έλληνες που ακόμη μπροστά στο θάνατο τους γελούσαν και χτενιζόταν όπως οι πολεμιστές των Θερμοπυλών, πως χωρέσανε σε τόση μιζέρια και τόσο στενούς ορίζοντες;

Πως μπλέχτηκαν σε παιγνίδια θεοκρατίας, προσυλητισμού, πουριτανισμού και θρησκολειψίας;
Που παίχτηκε όλη η ιστορία;
Στον οίκτο και στον αυτοοίκτο, που ανήκει στην τέταρτη κατηγορία των μικρών τυράννων.
Λυπήθηκαν, συμπόνεσαν, τον Ιησού, το μαρτύριο του και αποφάσισαν να κουβαλήσουν λίγο από τον σταυρό.
Το ύπουλο σημείο του χριστιανισμού, ήταν η οδύνη του εσταυρωμένου και η συνεπαγομένη ενοχή και συνοδευομένη από τον φόβο.
Με αυτά τα στοιχεία φτιάξανε το κοπάδι των προβάτων και των δούλων .
Το δικαίωμα ζωής και θανάτου, η οργή, ο φόβος και η ανησυχία αλλά και ο οίκτος, είναι τα χαρακτηριστικά , οι μέθοδοι και οι τακτικές που χρησιμοποιούν
οι κατηγορίες των μικρών τυράννων για να σε ισοπεδώσουν.
Οι πολεμιστές ακονίζουν το πνεύμα τους κάτω από τέτοιες συνθήκες και δοκιμάζουν τα όρια τους και τις αντοχές τους.
Ο Αντίνοος χρησιμοποίησε όλες τις μεθόδους, εναλλάξ και ειδικά τον οίκτο και την ενοχή.

Οι υποκριτές, γραμματείς και οι φαρισαίοι, του αντινοικού και μικρονοικού μνηστήρα
σταυρώνουν τον Χριστό και τον ξανασταυρώνουν και θησαυρίζουν από αυτό το εμπόριο
Δεν έχουν ούτε μία εικόνα του Χριστού χαρούμενη, χαμογελαστή.
Αυτοί οι μαυροφορεμένοι ιερείς, του Αντίνοου, ακολουθώντας την τακτική
του «Σκοτώνοντας τα άλογα όταν γεράσουν», έχουν μετατρέψει σε επικερδές φθηνό ριάλιτι την οδύνη και τον πόνο του Ιησού, παίζοντας το... συνέχεια και συνέχεια.
Ο Αντίνοος, φυσικά, συνεργάζεται πάντα με ένα Ευρύμαχο, την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, τρώγοντας και πίνοντας, όπου στρογκυλοκαθήσουν.
Ο Αντίνοος «ελεώ θεού» χρήζει φεουδάρχες, αυτοκράτορες, βασιλιάδες, ευλογεί πρωθυπουργούς, υπουργούς και ο Ευρύμαχος του ανταποδίδει την εξυπηρέτηση, με δωρεές με απαλλαγές και εξουσίες.
Και οι δυο τους πολιόρκησαν επίμονα τον Ελληνισμό, προσπαθώντας να στηριχθούν επάνω του και να τον καπηλευτούν.
Ακόμη και οι δικτάτορες ερωτοτρόπησαν με τον Ελληνισμό, στην προσπάθεια τους να πάρουν λίγη από την λάμψη του.
Ο Αντίνοος μιλώντας για ένα οξύμωρο σχήμα ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, κομμένο και ραμμένο στις επιδιώξεις του και ο Ευρύμαχος, αρχαιολάτρης,
κατασκευαστής της κατ 'επίφαση δημοκρατίας.
Μιας δημοκρατίας, στην οποία την κληρονομική βασιλεία την έχει αντικαταστήσει η κληρονομική οικογενειοκρατία.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο κυβέρνησης μιας χώρας που η εξουσία μεταβιβάζεται στον γιο, στον ανεψιό, στον εγγονό και στη κόρη κάποιου,
ακόμη και στην σύζυγο.
Και παρελαύνουν και αλληλοευλογούνται και μεγαλώνουν τις περιουσίες τους, τις καταθέσεις τους και αλληλοκαλύπτονται .
Όλοι έχουν τους δούλους τους που θα πάνε με το κερί την εκκλησία να προσκυνήσουν και τους λακέδες που θα περάσουν μετά από το γραφείο του γραμματέα του υπουργού για την ΄χάρη.
Αυτό απέχει από την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Όμως ο χρόνος τους έχει τελειώσει και αρκετοί το γνωρίζουν.
Οι κινήσεις τους είναι πια σπασμωδικές... εγκαταλείποντας το πλοίο.

Καταρρέουν, όπως τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες της Ν Υόρκης.
Η κοσμοθεώρηση τους είναι μικρονοική, ελλιπής, φτωχή , ανόητη, πεπερασμένη, αδύναμη να καλύψει τα αιτήματα της καινούργιας κατάστασης που διαμορφώνεται .
Η «παράγκα» που έχουν στήσει σε βάρος των ανθρώπων ...; γκρεμίζεται .
Η Πηνελόπη, η μεγάλη Κυρία του Ελληνισμού και η ψυχή του,
αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί τους και παρέμεινε πιστή «στο ταίρι» της.
'Οσο υπάρχουν Έλληνες που σκέφτονται και άνθρωποι που δεν προδίνουν τον εαυτό τους ...;οι αρχηγικοί μνηστήρες είναι περιπατώντες νεκροί και φαντάσματα, συνοδευόμενοι από τον ψυχομπομπό Ερμή.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη πια από Μεσσίες, λυτρωτές και σωτήρες,
και περιφερόμενες μαριονέτες αρχηγών.
Έχουν απομυθοποιηθεί όλοι τους και έχουν ξεσκεπαστεί.

Έχουν απομείνει "γυμνοί', όπως στο παραμύθι "τα ρούχα του αυτοκράτορα" .
Στον κόσμο αυτό παρέλασαν πολλά υπερτροφικά εγώ και η ανθρωπότητα έχει ταλαιπωρηθεί από εγωμανείς σωτήρες που θέλησαν να "την σώσουν" επιβάλλοντας την δική τους άποψη για την σωτηρία και καταλήγοντας ...Τύραννοι.
Αλλά ούτε μπορούν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους τους σε ανίκανες διεφθαρμένες ηγεσίες.

Οι άνθρωποι πια χρειάζεται να αναλάβουν την ευθύνη της ζωή τους , της ύπαρξης τους, να γνωρίσουν το εαυτό τους να γίνουν Κύριοι του εαυτού τους στο εδώ και τώρα και να συνεργαστούν μεταξύ τους αρμονικά για το καλό όλων,
Ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει μέρος ενός μεγαλύτερου Όλου
και να θεωρεί τους συνανθρώπους, του πολύτιμους συντρόφους, ούτε πάνω , ούτε κάτω από αυτούς αλλά ίσους ...; φίλος, σύντροφος
και συνοδοιπόρος τους, σε ένα περιπετειώδες ταξίδι...!

«Εγώ είμαι»
ή

εμείς μπορούμε να γίνουμε

φωτεινά συνειδητά αστέρια σε... ένα καθαρό ουρανό?

Ομηρογράφος της Λάιον

21 Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

http://e-lions.blogspot.com

Ο Έλληνας, ο Κύκλωπας και η έννοια του θεού!

Ο

Κ ύκλωπας και η τύφλωση του:

Η έξοδος... στον ορθολογισμό!

Ο Πλάτων αναφέρει στον Τίμαιο, ότι
οι Έλληνες είναι σαν παιδιά, πάντα νέοι , ζωηροί,ατίθασοι έφηβοι.

Έτσι έχουν τις χάρες ενός παιδιού αλλά και τα προβλήματα ενός ανικανοποιήτου εφήβου.
Οι θεοί των Ελλήνων, οι ήρωες και τα πρότυπα τους, έχουν
ένα χαρακτήρα και ταμπεραμέντο που αντικατοπτρίζει ακριβώς τον δικό τους.
Μια ιδιοσυγκρασία που έρχεται σε αρμονία με αυτό τον ήλιο που λάμπει σε αυτή την χώρα και αυτή την θάλασσα που αγκαλιάζει όλες τις πλευρές.
Εδώ γεννήθηκαν οι θεοί, η φιλοσοφία, η επιστήμη, η εξερεύνηση της γνώσης, η δημοκρατία, οι ήρωες και οι ημίθεοι.
Εδώ ο Απόλλων στήνει χορό με τις μούσες και τις χάριτες, η Αφροδίτη κολυμπάει σε γαλάζια νερά, ο Αχιλλέας οργίζεται με τον Αγαμένονα, ο Θησέας σκοτώνει τον Μινώταυρο, ο Ηρακλής ανεβαίνει στον Όλυμπο και ο Οδυσσέας ταξιδεύει παντού και επισκέπτεται κάθε απρόσιτο ακρογιάλι και μυστηριώδες νησί.
Η πληθωρικότητα, η διασκέδαση, η χαρά, η δημιουργία, ο έρωτας, η γενναιότητα η λεβεντιά, η περιέργεια, η φιλοξενία, ο αυθορμητισμός, ο ερωτισμός, ο ενθουσιασμός
ο στοχασμός, η ευφυΐα, η περιπέτεια, η αμφισβήτηση, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, η τόλμη και αγάπη για την ελευθερία είναι από τα μεγάλα προτερήματα της φυλής, που αντικατοπτρίστηκαν και σημαδεύτηκαν από μεγάλες πράξεις και ιστορίες δυνάμεις.
Όμως κάθε πλευρά έχει και την αντίθετη άλλη της ...;
Όσο μακριά και ψηλά πάει το εκκρεμές από την μια πλευρά άλλο τόσο θα βρεθεί και από την αντίθετη... του σημείου ισορροπίας.
Έτσι έχουμε τον εγωισμό, τον υπερβολικό παρορμητισμό, την φιλονικία, τον ανταγωνισμό, την αλαζονεία, την υπερβολική εκτίμηση των δυνάμεων, την επίδειξη, τον διχασμό, την έλλειψη αβροφροσύνης και διπλωματίας,
τους γκροτέσκους τρόπους, την απειθαρχία, την ξεροκεφαλιά, να αποτελούν την Αχίλλειο πτέρνα σε ένα λαό, που έχει όλες τις προϋποθέσεις, να είναι πρότυπο για την ανθρωπότητα και οδηγός.
Όμως παρ'όλα αυτά τα μεγάλα λάθη και ελαττώματα των Ελλήνων,
...οι θεοί τους αγαπούν.
Όλη η ανθρωπότητα πάντα έχει στραμένα τα βλέμματα στην Ελλάδα και όλος ο κόσμος περιμένει από αυτή μία καθοδήγηση στο αδιέξοδο και να παίξει ένα ρυθμιστικό ενωτικό ρόλο.
Οι Έλληνες όταν κάθονται στην χώρα τους τρώγονται με τα ρούχα τους
και αλληλοεξοντώνονται.
Η περίσσεια της ενέργειας που διαθέτουν, τους οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές συρράξεις και ένα αυτοκτονικό διχασμό.
Οι ισχυρές απωστικές δυνάμεις των ομοίων βρίσκουν εδώ στην πλήρη εφαρμογή τους και την περιττή αντιπαλότητα.
Η μόνη λύση για αυτήν την ισχυρή άπωση των ομοίων και την αυτοκαταστροφή, είναι να συγκεντρωθούν όλες οι δυνάμεις σε ένα πυρήνα, όπου επικρατούν οι πυρηνικές δυνάμεις και κρατούν τα σωματίδια ενωμένα.
Αυτό ισοδυναμεί με την δημιουργία κρίσιμης μάζας σε πυρηνικό αντιδραστήρα ελεγχόμενης

σύνδεσης,

Όταν φεύγουν και ταξιδεύουν μεταμορφώνονται σε Οδυσσείς και μεταλλάσσουν τα ελαττώματα τους σε απαράμιλλες αρετές.
Γίνονται πειθαρχημένοι, καταλαμβάνουν θέσεις, προνόμια και διαπρέπουν.
Μερικοί τόποι τους διεκδικούν και δεν τους αφήσουν τα επιστρέψουν προσφέροντας τους σχεδόν τα πάντα.
Οι Έλληνες έχουν ένα Οδυσσέα μέσα τους, στο DNA, εν δυνάμει, έτοιμο να πεταχτεί σε απρόοπτη στιγμή και να καταπλήξει τους πάντες, απρόβλεπτα, πετώντας τα ρούχα της ζητιανιάς και της εξαθλίωσης και διεκδικώντας την χαμένη του αξιοπρέπεια και τον κόσμο που αγαπά.

Τα παιδιά του Απόλλωνα, του Ήλιου του Ανίκητου, με το ατίθασο πνεύμα τους και το παράτολμο,
ποτέ δεν προσκύνησαν θεούς, ούτε είχαν διανοηθεί την εικόνα της ζητιανιάς και επαιτείας
να παρακαλάς ένα θεό σερνόμενος και γονατιστός.
Οι Έλληνες, τους θεούς τους αγαπούσαν, τους συμβουλευόταν τους σεβόταν, τους τιμούσαν, τους αμφισβητούσαν κι'όλας, τους εναντιωνόταν, συζητούσαν μαζί τους και συντρώγαν μερικές φορές και σκεφτόταν μαζί τους.
Δεν τους φοβόταν, τους στόλιζαν με χρώματα, με αγάλματα, φτιάχνανε ιστορίες και μύθους

και ..."παίζαν" μαζί τους.
Η σχέση του Έλληνα με τους θεούς είναι μια μοναδική σχέση ανθρώπου με το Θείο.
Οι Έλληνες προσευχόταν με τα χέρια ψηλά, το κεφάλι όρθιο, το βλέμμα στον ουρανό και την ψυχή περήφανη.
Η σχέση τους με το θεό είναι
μια σχέση ερωτική, δημιουργική και το κυριότερο χαρούμενη, παιγνιδιάρικη, ανυψωτική.
Είχαν τις ιστορίες τους, του μύθους, αλλά όλοι κατανοούσαν τον αφηρημένο πυρήνα και την αλληγορία των μύθων, και τις χρησιμοποιούσαν σαν οδηγό πλοήγησης.
Τα τρομερά παιδιά , των Ελλήνων, βγάζουν την ανθρωπότητα από την πρωτόγνωρη σπηλιά του Κύκλωπα και τύφλωνουν τον γιο του Ποσειδώνα.
Αχρηστεύοντας το Τρίτο μάτι και την αταβιστική ικανότητα των "πρώτων"

πρωτόγονων ανθρώπων θα χαράξουν τολμηρά μια νέα εποχή βασισμένη στο ορθολογισμό και την λογική σκέψη, βάζοντας τα θεμέλια της επιστημονικής σκέψης.
Οι άνθρωποι θα βγούν από την πρωταρχική μήτρα του πρωτογονισμού και όλος ο κόσμος μαθαίνει το κατόρθωμα τους, που οι ίδιοι το φωνάζουν, επισύροντας την οργή του θεού.

Εγώ είμαι ο Έλληνας Οδυσσέας , ο βασιλιάς της Ιθάκης,

ο άνθρωπος, που τολμώ να σκεφτώ, να χρησιμοποιήσω το μυαλό μου και να φθάσω την λογική στα όρια της.. .!
Από και μετά παύουν να είναι ..."ο Κανένας".
Θα είναι πάντα, "Οι Έλληνες", διάσημοι σε όλη την γη, αλλά, ο
Ποσειδώνας θα τους δοκιμάσει σκληρά γι αυτή... την επωνυμία.
Ώσπου έρχεται μια μέρα που η ομίχλη ενός Ποσειδώνα, τους στέλνει μαζί με τα άγρια κύματα που θα σήκωνε, και την εμφάνιση μιας ποσειδώνειας Ιχθυακής θρησκείας που θα τους τυλίξει στην πλάνη, στην ψευδαίσθηση, στην απάτη.
Τους παγιδεύει και τους βάζει σε μεγάλους μπελάδες και περιπέτειες,
Τις περιπέτειες του Ελληνισμού!

Όταν εμφανίστηκε ο χριστιανισμός, ο αρχαίος κόσμος ήταν εξαντλημένος και εξουθενωμένος από τους συνεχείς πολέμους και την έλλειψη ειρήνης.
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είχε αφήσει απροστάτευτη την Ελλάδα και την είχε αποδυναμώσει.
Οι Έλληνες πλήρωναν τα μεγάλα τους ελαττώματα και δοκιμάζονταν σκληρά μέχρι να τα κατανοήσουν.
Η νέα θρησκεία ήρθε με την μορφή "προβάτου", μιλώντας για ειρήνη και αγάπη σε ένα κόσμο εξαθλιωμένο που εκείνη την εποχή το είχε τόσο ανάγκη και το χρειαζόταν.
Οι Έλληνες αγκάλιασαν την καινούργια κοσμοθεώρηση και φιλοσοφία.
Η αγάπη τους για τον στοχασμό και το καθήκον της φιλοξενίας τους, αλλά και η παιδική αφέλεια τους οδήγησε... στο μοιραίο λάθος.
Αγκάλιασαν μια φιλοσοφία, συμπαραστάθηκαν πονόψυχα σε ένα εσταυρωμένο, κοιμήθηκαν με τον καλεσμένο ξενόφερτο και ξύπνησαν με ένα αδίστακτο μνηστήρα στο κεφάλι τους, πριν το καταλάβουν.
Ένα μνηστήρα αρχηγικό, ραδιούργο, αντινοικό, θρασύ, που θα έπαιρνε την πρώτη θέση στο τραπέζι, απόντος του Οδυσσέα, που είχε φύγει για καινούργιους πολέμους, και θα πολιορκούσε επίμονα την Πηνελόπη, την ψυχή του Ελληνισμού, με ένα συνεχές φλερτ, κάνοντας και δώρα μερικές φορές, αλλά μη μπορώντας ποτέ να την κατακτήσει και να ενωθεί μαζί της.

Η Πηνελόπη "διαμένει" σε Υψηλά δωμάτια, που θα παραμείνουν απρόσιτα για αυτόν

και εμητικά κλειστά.

Ο Ελληνισμός είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια μιας αδίστακτης επιχείρησης και θάμενε πολύ χρόνο εκεί παγιδευμένος και υπνωτισμένος.
Οι συγκυρίες βοήθησαν τον χριστιανισμό να επιβληθεί εξυπηρετώντας τα σχέδια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που ...τον προώθησαν.

Στρώσαν το κάθισμα και δώσαν στον Αντίνοο ...την πρώτη θέση.

.

Έλληνας, Έλληνας ή ...Ούτις?

.

Μυθολόγος της Λάιον

21 Αιών

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ : ΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΙΟΝ..

http://e-lions.blogspot.com

Η έννοια του «κακού» στην ελληνική κοσμοαντίληψη

Κατά τους Πυθαγορείους ως «Κακά» (αισχρά και ασύ΅φορα) ορίζονται η αταξία και η ασυμετρία (Ιάμβλιχος, «Περί του Πυθαγοριού Βίου», 2. 203), στις οποίες κατατάσσουν και την σωματική Ηδονή (<<ΑΙ ΔΕ ΗΔΟΝΑΙ ΕΚ ΠΑΝΤΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΚΑΚΟΝ», «ακούσματα» σε Ιάμβλιχο, ως άνω 2. 85).

Κατά τους Στωϊκούς, τα «Κακά» (λατινιστί, mala), είναι εκείνα που οφείλει να αποφεύγει συστηματικώς ο φιλόσοφος στον δρόμο προς τον «Σοφό». Οι Στωϊκοί διακρίνουν τρία είδη «Κακών», τις «Κακίες», τις «Κακουργίεις» και τα «πάθη». Στις «Κακίες» κατατάσσουν τον παραλογισμό, την Άγνοια, την Αδικία, την Απιστία, την Κτητικότητα, την άλογο Εχθρότητα, την Ανανδρεία και την Απερισκεψία, ενώ στις «Κακουργίεις» τις ανόητες και άδικες πράξεις. Ως «πάθη» ορίζονται όλες οι «Ορμές δίχως μέτρο, ανεξέλεγκτες ή «πλεονάζουσες», οι οποίες θεωρούνται ασθένειες και αναπηρία της ψυχής και είναι διαταρακτικές για το «Ηγεμονικόν» της ψυχής και κατά προέκταση για ολόκληρο την ύπαρξη. Εδώ πρέπει να ση΅ειωθεί ότι, κατά τους Στωϊκούς, το Κακόν υπάρχει μόνον «κατά παρακολούθησιν της Αρετής ή του Αγαθού» και δεν είναι δυνατόν να λείψει από τον Κόσμο, καθώς η Αρμονία και η Τελειότης έχουν πάντοτε ως προϋπόθεσή τους, την ύπαρξη των αντιθέτων τους (δηλαδή της «εναντιότητος»).

Όπως παρατηρεί ο Επίκτητος, οι Θεοί διέταξαν να υπάρχουν, ανά΅εσα σε άλλα αντίθετα, η Αρετή και η Κακία «για την αρ΅ονία του συνόλου». Το ηθικό Κακόν δεν αποτελεί συνεπώς πραγματικό Κακόν διότι χρησιμεύει στην αρμονία του συνόλου και εκπληροί έναν σαφή σκοπό. Το λεγόμενο «Κακόν» δεν είναι παρά η χυδαιοτέρα και κατωτάτη μορφή του «Αγαθού» και, αντιστοίχως, ο φαύλος άνθρωπος στέκει απλώς, αυτοτιμωρούμενος κατ' ουσίαν, στην κατώτατη βαθμίδα τού ανθρωπίνου είδοις, προδότης της φύσεώς του και αυτοϋποβιβασθείς σε άλογο ζώον. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν απειλείται εκ της υπάρξεως του φαύλου, όπως και δεν απειλείται από την πέριξ αυτού ύπαρξη των φυτών και των αλόγων ζώων.

Οι Μεγαρικοί, αρνούνται την ύπαρξη αυτού που μπορεί να είναι αντίθετο προς το «Αγαθόν», δηλαδή ενός ηθικού «Κακού» στον βίο των ανθρώπων, αφού, κατ' αυτούς, το «Κακό» είναι υποχρεωτικώς ταυτόσημο με το Μη - Ον, δηλαδή μόνον με την ανυπαρξία.

Ο δυϊστής πλάτων ταυτίζει το «Κακόν» όχι με το Μή - Ον, αλλά με την (μη υπαρκτή κατά τους Υλοζωϊστές) άψυχο σωματικότητα. Στον ύστερο Νεοπλατωνισμό πάντως (Πρόκλος), η Ύλη δεν θεωρείται ενσάρκωση και έκφραση του «Κακού», υιοθετείται δε μάλλον η στωϊκή θέση ότι το λεγόμενο «Κακό» προκύπτει απλώς εκ των αναποφεύκτων συγκρούσεων ανάμεσα στις αγαθές οντότητες, ως παραπροϊόν των αναγκαίων για την υπόσταση της αγαθότητος αντιφάσεων τέλος, το υποτίθεται αυτοτελές και αυτόνομο «Κακό», το οποίο παραδέχονται οι δυϊστικές Θρησκείες (Ζωροαστρισμός και οι 3 κλάδοι του Μονοθεϊσμού: Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός), στην Ελληνική κοσμοαντίληψη όχι απλώς δεν υπάρχει, αλλά ακόμη και η πιθανότης να υπάρξει αποτελεί άτοπο. Το υποτιθέμενο αυτοτελές Κακό ξεκινά εκ της πλάνης, ότι τάχα ο Θεός είναι μόνον και αποκλειστικώς «Καλός». Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε η ελάχιστη κακότης θα δημιουργούσε αυτομάτως ένα «κακό» αντιμαχόμενο εξ ίσου άπειρο, πράγμα άτοπο, αφού εξ ορισμού δύο Άπειρα δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν.

(Από το «Θύραθεν Φιλοσοφικό Λεξικό» του Βλ. Ρασσιά, εκδόσεις «Ανοιχτή πόλη».

Από το Διιπετές - http://www.diipetes.gr/

ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ(Η ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΗΘΙΚΟΣ) ΑΠΟΔΙΔΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ... ΑΞΙΖΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ (Ή ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΗΘΙΚΟΣ) ΣΕ ΜΕΡΑΦΡΑΣΗ

Επίκτητου Εγχειρίδιον(αποσπασμα)

Θυμίσου οτι, στη ζωη, πρεπει να φερεσαι οπως σε ενα συμποσιο. Κατι που κανει τον γυρο του τραπεζιου εχει φθασει στο μερος σου, απλωσε το χερι και παρε μια μεριδα με ευπρεπεια. Προσπερναει, μην το κρατας. Δεν ηρθε ακομα, μην παρατεινεις την επιθυμια, αλλα περιμε να ερθει προς το μερος σου. Ετσι κανε με τα παιδια, ετσι με την γυναικα, ετσι με τα αξιωματα, ετσι με τον πλουτο. καποτε θα γινεις αξιος συντροφος στο συμποσιο των θεων. Αν, ομως, κι οταν βρεθουν μπροστα σου καποια πραγματα, εσυ δεν παρεις, αλλα τα περιφρονησεις, τοτε θα εισαι οχι μονο συμποσιαστης των θεων, αλλα και συναρχοντας. Γιατι ετσι κανοντας ο Διογενης και ο Ηρακλειτος και οι ομοιοι τους, ηταν και ονομαζοταν επαξια θειοι....

Οταν δεις καποιον να κλαιει βυθισμενος στη θλιψη, ειτε γιατι ενα παιδι του ξενιτευτηκε, ειτε γιατι εχασε τα υπαρχοντα του, προσεχε με σε παρασυρει η εντυπωση, οτι ταχα αυτος βρισκεται μεσα σε εξωτερικες συμφορες, αλλα, αμεσως, ας εχεις προχειρη την εξης σκεψη: "αυτον τον θλιβει οχι αυτο που συνεβει(γιατι αλλον δε θλιβει), αλλα η κριση γι' αυτο" . Οσο για καποια λογια, βεβαια, μη δισταζεις να συμπασχεις με τον ανθρωπο και, αν το φερει η τυχη, ακομη και να στεναξεις, προσεχε, μονο, μη στεναξεις και μεσα σου.....

Επίκτητου Εγχειρίδιον: Αρχαίο Κείμενο με Πρόλογο, Μετάφραση,

ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Είμαι Ελεύθερος Άνθρωπος μόνο στο μέτρο που αναγνωρίζω την ελευθερία όλων των ανθρώπων γύρω μου...

Αναζήτηση

Ο Έρωτας για τους 'Έλληνες

Προς Καψούρηδες και μη.Ο δικός μας άγιος Έρωτας κόντρα στον "άγαμο"καθολικό Βαλεντίνο.

πηγη:http://deltio11.blogspot.com/

δεισιδαιμονία ή πονηρια???

Βυρωνας:εδώ λειτούργησε το πρώτο (και ίσως μοναδικό) αποδεδειγμένα υπαρκτό κρυφό σχολειό!!!

Αρχαια ελληνικα ανεκδοτα!!!!

Η Χώρα... των Θεών!

Η Χώρα... των Θεών!

Ο Αντίνοος, ο Ευρύμαχος και… η έννοια του μικρού τυράννου

Ο Έλληνας, ο Κύκλωπας και η έννοια του θεού!

Η έννοια του «κακού» στην ελληνική κοσμοαντίληψη

ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ(Η ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΗΘΙΚΟΣ) ΑΠΟΔΙΔΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Επίκτητου Εγχειρίδιον(αποσπασμα)

Προφίλ

Σελίδες

Πρόσφατα θέματα

Τετ / 29 / 2012

Πεμ / 9 / 2012

Δευ / 16 / 2012

Δευ / 16 / 2012

Κυρ / 8 / 2012

Παρ / 6 / 2012

Πρόσφατα Σχόλια

Ημερολόγιο

Αρχείο θεμάτων

Tags

φιλοι και συμπολεμηστες

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

εργαλεια ζωης...

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Μάιος 2012
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31