
Να πως "αυτοχαρακτηρίζεται" το βιβλίο:
Ένα έργο χαριτωμένο, ξεκαρδιστικό, μια αναρχική σάτιρα. Και πίσω απ όλα αυτά ένας προβληματισμός πάνω στο μυστήριο του συμπαντικού Κακού.
Αντάρτες άγγελοι κατεβαίνουν στη γη, παίρνουν ανθρώπινη μορφή και συνωμοτούν πώς να ρίξουν από το θρόνο του το Θεό και να βάλουν στη θέση του τον Εωσφόρο. Μερικοί άγγελοι βλέποντας πως πάνω στη γη τα πράγματα είναι τα ίδια και χειρότερα ξεχνούν την απελευθέρωση των ουρανών και ρίχνονται με ζήλο στους κοινωνικούς αγώνες. [...]
Όμως ο υπέρτατος αρχηγός όλων, ο πρώτος εξεγερμένος, δεν είναι καθόλου κωμικός ήρωας. Ο Εωσφόρος, πρόσωπο καθαρά δραματικό, δεν έχει εδώ καμιά σχέση με τον παραδοσιακό διάβολο. Είναι το σύμβολο της απελευθερωτικής γνώσης και της γονιμοποιού εξέγερσης.
Ως προς τη γραφή τώρα, είναι αρκετά ευχάριστη. Μάλλον είναι όπως το λέει και ο "αυτοχαρακτηρισμός": Μια αναρχική σάτιρα. Και για να γίνει ακόμα ποιο ευχάριστο το γλυκό, έχει και τα ερωτικά του τσιλιμπουρδίσματα μέσα στο βιβλίο ...;
Όσο για το ιδεολογικό/φιλοσοφικό background, αυτό ως προς το ρόλο του χριστιανισμού στην ιστορική εξέλιξη μοιάζει με το αντίστοιχο της "Αντιγνώσης: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού":
Ο Χριστιανισμός επέβαλλε τον παραμερισμό της αρμονικής σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον και την κοινωνία, τον έβαλε σε μια "ηθική" φυλακή αποστεώνοντας την ζωή του, όπως επέβαλλε και το σταμάτημα της αναζήτησης της φιλοσοφικής/επιστημονικής αλήθειας για το πώς μεταβάλλονται η φύση, ο άνθρωπος, οι κοινωνίες, το σύμπαν κτλ.
(τα οποία αυτά στοιχεία κατά το συγγραφέα υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα, εδώ δηλαδή και η ομοιότητα των απόψεων με αυτές της Ζωγράφου)
Οπότε για να απαλλαγεί η ανθρωπότητα, από αυτό το πέπλο της μεταφυσικής και της στασιμότητας που την κρατάει δέσμια, για να είναι δηλαδή ξανά ελεύθερη, πρέπει να αναζητήσει και να βρει "τους νόμους κίνησης της ύλης, της φύσης και της ιστορίας", που θα έλεγε και ο θείος Φρειδερίκος .
κατα καιρους εχω μεταφερει καποια ενδεικτικα αποσπασματα...
δικαιοπολις πελασγος