Aπο το βιβλιο <<Θεος και κρατος>> του Μιχαηλ Μπακουνιν, που γραφτηκε τον Φεβρουαριο του 1871 και πρωτοεκδοθηκε το 1882.

  Ο Ιεχωβας που απο ολους τους θεους που λατρεψαν οι ανθρωποι, υπηρξε οπωσδηποτε ο πιο φθονερος, ματαιοδοξος, θηριωδης, αδικος, αιμοχαρης και τυρρανικος, ο μεγαλητερος εχθρος της ανθρωπινης αξιοπρεπειας και ελευθεριας, επλασε τον Αδαμ και την Ευα, αγνωστο γιατι, ισως για να αποκτησει καινουργιους σκλαβους.

   Εθεσε γεναιοδωρα στην διαθεση τους ολοκληρη την γη, με τους καρπους της και τα ζωα της, και εθεσε εναν μοναχα φραγμο σε αυτην την πληρη απολαυση: τους απογορευσε ρητα να αγγιξουν τον καρπο του δενδρου της Επιστημης. Ηθελε να παραμεινει ο ανθρωπος για παντα κτηνωδες πλασμα, στερημενο απο καθε αυτοσυνειδηση, αιωνια γονατισμενος μπροστα στον <<ζωντανο>> θεο, πλαστη και αφεντη του. Να ομως που προβαλε ο Σαταν, ο αιωνιος εξεγερμενος, το πρωτο ατιθασο πνευμα, ο απελευθερωτης των κοσμων! Κανει τον ανθρωπο να ντραπει για την ζωωδη αγνοια και δουλικοτητα του και τον χειραφετει, τον σημαδευει με την σφραγιδα της ελευθεριας και της υπερηφανειας, ωθωντας τον στην ανυπακοη και πειθοντας τον να γευτει τον απογορευμενο καρπο.

  Τα υπολοιπα ειναι γνωστα. Ο καλος θεος, που ομως η μελλογνωσια του, μια απο τις κλασσικες θεικες ιδιοτητες, θαπρεπε κανονικα να τον ειχε προεοδοποιησει για ολα οσα θα συνεβαιναν, παραδοθηκε σε μια τρομερη οσο και γελοια  εκρηξη οργης: καταραστηκε τον Σαταν, τον ανθρωπο και τον κοσμο που ο ιδιος υποτθεται οτι δημιουργησε, βαζοντας τα κατα καποιον τροπο με τον ιδιο του τον εαυτο,  οπως τα θυμωμενα παιδια. Και δεν αρκεστηκε να πληξει τους προπατορες μας, αλλα καταραστηκε ολες τις μελλουσες γενεες, που φυσικα ησαν αμετοχες του οποιου εγκληματος των προγονων τους. Οι χριστιανοι θεολογοι βρισκουν αυτο το πραγμα πολυ σοφο και δικαιο, επειδη ακριβως ειναι τερατωδες, ανομο και παραλογο.

Επειτα ο Ιαχωβας θυμηθηκε οτι δεν ειναι μονο θεος της εκδικησης και της οργης, αλλα και θεος τη;ς αγαπης και, αφου βασανισε μερικα δισεκατομμυρια φτωχα ανθρωπινα πλασματα και τα καταδικασε στην αιωνια κολαση, λυπηθηκε τους υπολοιπους και, για να τους σωσει, για να συμβιβασει την αιωνια και θεια αγαπη του με την εξισου αιωνια και θεια οργη του που τον εκανε παντα να διψαει για θυματα και αιμα, εστειλε στον κοσμο σαν εξιλαστηριο θυμα τον μοναδικο γιο του, προορισμενο δηθεν να σκοτωθει απο τους ανθρωπους.

  Αυτο ειναι το εκπληκτικο μυστηριο της <<Λυτρωσης>> στο οποιο στηριζονται ολες οι χριστιανικες δοξασιες. Και να΄χε τουλαχιστον οντως  λυτρωσει τον κοσμο αυτος ο θειος σωτηρας! Ομως οχι. Στον παραδεισο που υποσχεθηκε ο Χριστος ειναι γνωστο και ρητα διατυπωμενο, οτι θα υπαρχουν ελαχιστοι εκλεκτοι. ΟΙ υπολοιποι, η τεραστια πλειονοτητα των παρουσων και μελλουσων γενεων, ειναι αιωνια καταδικασμενοι στο πυρ το εξωτερον. 

Στο αναμεταξυ, για να μας παρηγορησει ο παντα δικαιος και παναγαθος θεος, παραδιδει τον κοσμο στην διακυβερνηση των Ναπολεοντων Γ, των Γουλιελμων Α, των Φερδινανδων της Αυστριας και των Αλεξανδρων πασων των Ρωσιων. Τετοια ειναι τα παραμυθια που σερβιρονιαι και τα τερατωδη δογματα που διδασκονται ακομα και σημερα στα σχολεια της Ευρωπης, με ρητη εντολη των κυβερνησεων. και αυτο ονομαζεται μορφωση των λαων!!! Δεν ειναι ολοφανερο οτι ολες οι κυβερνησεις δηλητηριαζουν συστηματικα και αποκτηνωνουν εσκεμμενα τις λαικες μαζες?

Αυτα τα ποταπα και εγκληματικα μεσα χρησιμοποιουν για να διαιωνισουν την σκλαβια των λαων, για να μπορουν πιο ευκολα να νεμονται τα προϊοντα του ιδρωτα τους. Τι βαρυτητα εχουν τα εγκληματα ολων των δολοφονων της υφηλιου μπροστα σε αυτο το συνεχες εγκλημα κατα της ανθρωποτητας, που διαπραττεται καθημερινα και απροκαλυπτα σε ολη την εκταση του πολιτισμενου κοσμου απο αυτους που εχουν το θρασος να αυτοαποκαλουνται κηδεμονες και πατερες των λαων?

 Και ομως, στο παραμυθι του προπατορικου αμαρτηματος, ο θεος δικαιωσε τον Σαταν, αναγνωρισε οτι εκεινος δεν ειχε εξαπατησει τον Αδαμ και την Ευα οταν υποσχοταν την Επιστημη και την Ελευθερια σαν ανταμοιβη για την πραξη ανυπακοης που τους ωθησε να διαπραξουν. Αμεσως μολις εφαγαν τον απογορευμενο καρπο, ο θεος ειπε στον εαυτο του , συμφωνα τουλαχιστον με την Βιβλο: <<Ιδου, εγινε ο Αδαμ ομοιος με εμας ως προς την γνωση του καλου και του κακου. Και τωρα ας φροντισουμε να μην απλωσει το χερι του και πιασει τον καρπο της ζωης και φαει και ζησει αιωνιως>>.

  Ας αφησουμε τωρα το φανταστικο μερος αυτου του παραμυθιου και ας εξετασουμε το πραγματικο νοημα του, που αλλωστε ειναι ολοφανερο. Ο ανθρωπος χειραφετηθηκε, επαψε να ειναι  ζωο και εγινε ανθρωπος, αρχισε την Ιστορια του και την ειδικα ανθρωπινη αναπτυξη του με μια πραξη ανυπακοης και επιστημης, δηλαδη με την ΕΞΕΓΕΡΣΗ και την ΣΚΕΨΗ.........

.....ΕΙναι ολοφανερο οτι το τρομερο αυτο και ανεξηγητο  μυστηριο του Ιαχωβα στηριζεται στον παραλογισμο, επειδη ακριβως μονο το παραλογο  δεν επιτρεπει να του δοθει καμμια εξηγηση. Ειναι ολοφανερο οτι οποιος το χρειαζεται για να ζησει και να ευτυχησει, πρεπει να αποκηρυξει την λογικη του και να επιστρεψει, αν το μπορει, στην αφελη, τυφλη και ηλιθια πιστη. Πρεπει να επαναλαβει μαζι με τον Τερτυλλιανο και ολους τους πραγματικους πιστους τα λογια που συνοψιζουν την πεμπτουσια της θεολογιας: <<CREDO QUIA ABSURDUM!>>, <<ΠΙΣΤΕΥΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟ!>>. Τοτε σταματαει καθε συζητηση και απομενει η επικη ηλιθιοτητα της πιστης. Ομως αμεσως τιθεται ενα αλλο ερωτημα: πως μπορει να γεννηθει σε εναν εξυπνο και μορφωμενο ανθρωπο η αναγκη να πιστεψει σε τετοια πραγματα?

.........................