ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει για τον Φ. Νίτσε


Λιονταρίσια η τροφή
που με τάισε ο Νίτσε στην πιο κρίσιμη, την πιο πεινασμένη στιγμή της
νιότης. Θράσεψα, δεν μπορούσα πια να χωρέσω στο σημερινό άνθρωπο, όπως
εκατάντησε, μήτε στο Χριστό, όπως τον κατάντησαν. Α! φώναζα
αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοι...βές και
τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή, για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους
κιότηδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη
σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά το σβέρκο στους
αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μια
πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη!
Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Όχι, δεν μπορεί να 'ναι
λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται την Κόλαση. Ντροπή πια να
μεθούμε στις ταβέρνες της ελπίδας! Ή κάτω στα υπόγεια του φόβου. Πόσα
χρόνια και δεν το 'χα καταλάβει, κι έπρεπε να 'ρθει ο άγριος ετούτος
προφήτης να μου ανοίξει τα μάτια! [ ...;]

Κι
άξαφνα η Εκκλησία του Χριστού, όπως την κατάντησαν οι ρασοφόροι, μου
φάνταξε μια μάντρα, όπου μερόνυχτα βελάζουν, ακουμπώντας το ένα στο
άλλο, χιλιάδες πρόβατα κυριεμένα από πανικό κι απλώνουν το λαιμό κι
αγλείφουν το χέρι και το μαχαίρι που τα σφάζει. Κι άλλα τρέμουν γιατί
φοβούνται πως θα σουβλίζουνται αιώνια στις φλόγες, κι άλλα βιάζουνται
να σφαχτούν για να βόσκουν στους αιώνες των αιώνων σε αθάνατο
ανοιξιάτικο χορτάρι.