καλα δεν αναφερω κατι νεο.. αλλα που και που χρειαζεται να υπενθυμιζουμε τι πραγματικα γιορταζουμε εκεινη την χρονικη περιοδο..... γιατι οι περισσοτεροι εχουμε ξεκοψει απο την πραγματικοτητα.. και ζουμε  μια εικονικη πραγματικοτητα.....

Μάλιστα... Το πόρισμα που έβγαλε η Ν.Δ. για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου δεν είναι (όπως κακώς νομίσατε) σενάριο τηλεοπτικής φαρσοκωμωδίας, που θα παίξει στα κανάλια προσεχώς! Οπως διαβεβαίωσε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης κ. Ε. Αντώναρος, το παρεξηγημένο αυτό κείμενο αποτελεί ένα σοβαρό προϊόν «ενδελεχούς, μακράς, συστηματικής εργασίας και έρευνας»!

ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, την ψάξανε τη δουλειά τα εντεταλμένα παλληκάρια του κυβερνώντος κόμματος, χωρίς δεσμεύσεις απέναντι στον σημερινό πρωθυπουργό και τους ανυποψίαστους συναδέλφους τους υπουργούς, που χειρίστηκαν τη φοβερή και τρομερή αυτή υπόθεση. Με μόνο σκοπό τους να λάμψει η αλήθεια και να ικανοποιηθεί επιτέλους το αγρίως δοκιμαζόμενο δημόσιο αίσθημα...

ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ παρακαλώ πού κατέληξαν, σύμφωνα με τα όσα είπε ένας εξ αυτών, δηλαδή ο βουλευτής Εύβοιας Κ. Μαρκόπουλος: «Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για δύο πράγματα: πρώτον, για το γεγονός ότι ανυποψίαστοι και καλή τη πίστει υπουργοί δέχθηκαν (...) και δεύτερον, γιατί δεν επόπτευσαν σκληρά, σφιχτά, τους οργανισμούς και τα διοικητικά όργανα τα οποία είναι εποπτευόμενα από το υπουργείο. Χωρίς δόλο, χωρίς πολιτικό χρήμα, χωρίς κίνητρα, χωρίς σχεδιασμό κεντρικό, με το ελαφρυντικό ότι κανένας εξ αυτών δεν γνώριζε το όλον της υπόθεσης»!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
(μα καλά, κράτος δεν υπάρχει?)

Όπως είναι γνωστό, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν σοφοί άνθρωποι.
Έφτιαχναν και πρωτότυπες λέξεις.
Μια από αυτές, ήταν η λέξη "Κράτος".

Όπως είναι γνωστό, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ζούσαν οργανωμένοι σε πόλεις.
Σήμερα βέβαια, εμείς λέμε πως ζούσαν οργανωμένοι σε πόλεις-κράτη, αλλά πιθανολογώ πως αν μας άκουγαν να λέμε κάτι τέτοιο, θα μας μούτζωναν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Διότι, το πιθανότερο είναι ότι ούτε καν γούσταραν να ακούν τη λέξη "κράτος". Με το όνομα "Κράτος", ονομάτιζαν μια σχεδόν αποτρόπαιη θεότητα, την οποία πιθανότατα πολύ θα γούσταραν να ξορκίσουν και να διώξουν από τις ζωές τους.

Με αυτό το σκεπτικό κάθησαν και σκάρωσαν την εξής γενεαλογία για το Κράτος:

Έφταξαν μια κόρη του Ωκεανού, η οποία λεγόταν "Στυξ" (ή Στύγα, αν θέλετε). Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα "στυγέω" που σημαίνει: μισώ, απεχθάνομαι. Από εκεί προέρχεται και το επίθετο "στυγερός" (που το χρησιμοποιούμε και σήμερα: ο στυγερός φονιάς, ο στυγερός μπάτσος, κλπ).

Και, επειδή οι αρχαίοι ημών πρόγονοι όταν έλεγαν "Ωκεανός" εννοούσαν κάτι σαν ένα μεγάλο ποτάμι, να πούμε, υπέθεσαν ότι η κόρη του Ωκεανού, η Στυξ, δεν θα μπορούσε παρά να είναι κι αυτή ένα ποτάμι.

Αλλά όχι σαν τα άλλα ποτάμια: Τη Στύγα την τοποθέτησαν στην Κάτω Κόσμο, μαζί με κάτι ποταμάκια που κι αυτά είχαν αντίστοιχου φορτίου ονόματα:
"Αχέρων" από το "άχος", που σημαίνει "θλίψη".
"Κωκυτός" από το ρήμα "κωκύω" που σημαίνει "θρηνώ"
"Πυριφλεγέθων" (από το πυρ + φλεγέθω, δηλαδή αυτός που έχει πύρινες φλόγες).
Και βέβαια, κάπου δίπλα έρρεαν και τα νερά της Στυγός.

Αυτή τη Στύγα, λοιπόν, την έβαλαν να παντρεύεται έναν Τιτάνα, που λεγόταν Πάλλαντας. Από την ένωσή τους, απέκτησαν τέσσερα μυστήρια παιδάκια: Το Κράτος, τη Βία, το Ζήλο και τη Νίκη.

Τα δύο από αυτά τα παιδάκια, τα βρίσκουμε πολύ συχνά να συνεργάζονται:
Ας πούμε, στον "Προμηθέα Δεσμώτη", τη βρώμικη δουλειά του δεσίματος του Προμηθέα, την κάνουν από κοινού το Κράτος και η Βία.
Την είχαν ψυλιαστεί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: Όπου υπάρχει το κράτος, κάπου εκεί δίπλα υπάρχει και η βία. Ήτοι, τα δύο από τα παιδία της Στυγός (που είπαμε ότι το όνομά της σημαίνει "μίσος και απέχθεια").

Κατόπιν των ανωτέρω, ως γνήσιος απόγονος σοφών προγόνων, εθνικά σκεπτόμενος, πιστεύω πως είναι εξόχως λογικό κάποιος να απεχθάνεται τα δύο αυτά τέκνα της απέχθειας-Στυγός: Το Κράτος και τη Βία.

Όμως, το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό!
Σύμφωνα με άλλες απόψεις, άλλων προγόνων μου, το Κράτος ήταν μπάσταρδο τέκνο της Στυγός με τον Δία.
Η συγκεκριμένη φράξια των προγόνων μου, μας αφήνει να υποθέσουμε ότι ο τιτάνας Πάλλαντας είχε άξιους και όμορφους απογόνους: Την Ηώ-Αυγή, και βέβαια τη Βία, τον Ζήλο και την Νίκη.
Εμμέσως, η άποψη αυτή μας ωθεί να υποθέσουμε ότι υπήρχε κάποια κοντρίτσα για κληρονομικά ζητήματα, ανάμεσα στα γνήσια παιδιά του Πάλλαντα και της Στυγός από τη μιά, και στο μούλικο παιδί: Το Κράτος.

Ενδεχομένως λοιπόν, αυτά που ζούμε τις τελευταίες μέρες, δεν είναι παρά ακόμα μια υλική φανέρωση αυτής της κοντρίτσας. Ήτοι, η Ηώ, (που για μερικούς εθεωρείτο αδερφή του Ήλιου), ο Ζήλος, η Νίκη και η Βία, συγκρούονται με το μπάσταρδο Κράτος.

Όποια από τις δύο μυθολογικές εκδοχές κι αν υιοθετήσουμε, βλέπουμε πως για τους αρχαίους, το Κράτος και η Βία είχαν άμεση συσχέτιση: Είτε ως συνεργάτες και σύμμαχοι, είτε ως εχθροί, όπου υπάρχει Κράτος υπάρχει και Βία.

Ίσως -ίσως λέω- αν καταργηθεί το κράτος, ίσως τότε να μην υπάρχει και βία.
Ίσως αυτό να εννοούσε και το άτομο που έγραψε -με μεγάλα, ωραία γράμματα- στην πλατεία Συντάγματος:
ΑΛΕΞΗ, ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ! ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΩΛΟΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΣΟΥ!

ΠΗΓΗ ΜΟΥ.......

ΑΔΙΚΙΑ και ΤΙΣΗ.... Είκοσι τρεις λέξεις απόμειναν από τα γραπτά του Αναξίμανδρου. Λιγότερες και από τις ώρες της μέρας. Δεν ξέρουμε αν ο χρόνος στάθηκε με δικαιοσυνη πάνω στο έργο αυτού του εξαιρετικού ανθρώπου. Εάν θα έπρεπε ή όχι περισσότερα λόγια του να περάσουν τον ποταμό της λήθης και να σωθούν.

  Εκείνο που ξέρουμε είναι πως ο Αναξίμανδρος μίλησε για την δικαιοσύνη του χρόνου μ' ένα τρόπο που κανείς πριν απ' αυτον δεν υποψιάστηκε, και κανείς  ύστερα από εκείνον δεν μπόρεσε να ξεπεράσει. Είναι κατά τούτο ο πρώτος νομοθέτης όχι μόνο σε πανανθρώπινη, αλλά και σε παγκόσμια βαση.

  Η ιδέα του για τη δικαιοσύνη και την αδικία, πέρα από τα στενά όρια του ανθρώπου, περιχωρεί και τα απεριόριστα πεδία των πραγμάτων και των δράσεων. Και το εύρος της δικής μας ερμηνείας δεν προκειται να συμπέσει με το εύρος της δικής του σύλληψης, εάν,. υπερβαίνοντας την κοσμική, δεν καλύψει και την οντική περιοχή. Ο Αναξίμανδρος ατένισε την ιδέα της δικαιοσύνης του σύμπαντος.

  Μέσα απο τις ελάχιστες λέξεις των πέντε αποσπασμάτων του μπορούμε να αναστυλώσουμε την εικόνα μιάς αποίητης και απαραποίητης Θέμιδας, που πληρώνει τον χώρο και αποληθαργεί το χρόνο.

  Για να κατανοήσουμε σωστά τη διδασκαλια του για την αδικία και την πληρωμή, και να μπορέσουμε ακολούθως να εκτιμήσουμε από την άποψη της αγωγής την απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπολογικό τυπο που υποδεικνύει η θεωρεία αυτή και στον τύπο που απεργάζεται η σύγχρονη αγωγή, πρέπει να εντάξουμε το όλο σύστημα της στοχαστικής του διόδευσης μέσα στο γενικό πλαίσιο του πνεύματος των Προσωκρατικών.  

   Το κοίτασμα δηλαδή της αφορμητικής στιγμής του εντοπίζεται στην ιδέα του μηδενός και του είναι , όπως την συνέλαβε ο Παρμενίδης.

    Είδαμε πως ο Ηρακλειτος, κάνοντας το πρώτο άλμα, προώθησε την σύλληψη αυτή στην ιδέα της σταθερότητας και της μεταβολής, και πως ο Εμποδοκλής, κάνοντας το δεύτερο άλμα, έφτασε στην ιδέα της φιλίας και της στάσης.

    Ο Αναξίμανδρος μ' ένα τρίτο άλμα ολοκληρώνει τον κύκλο δένοντας τον κρίκο του τελους με τον κρίκο της αρχής. Η τροχιά της κινησης  που άρχισε απο το ακρότατο σημείο του όντος και, διατρέχοντας την κοσμολογική και τη φυσική περιοχη, κατέληξε στην πρόδηλη μερικότητα του ανθρώπου, με το γιγάντιο τάνυσμα του Αναξίμανδρου  υψώθηκε πάλι στο ον.

   Το καινούργιο στοιχείο που αφήνει ο Αναξίμανδρος να ανιχνευθεί στο ρεύμα του παγκοσμιου κύκλου είναι η έννοια της δικαιοσύνης μ' έναν τρόπο ανθρώπινα κατανοήσιμο.

    Το κοσμικό γεγονός και το κοσμικό δράμα, μας λέει, είναι το πλουμιστό υφάδι του σύμπαντος που υφαίνεται στον αργαλειό της αδικίας και ξυφαίνεται αδιάκοπα από τον αργαλειό της ανταπόδοσης.

   Οι νόμοι της φύσης και η λειτουργική των φαινομαίνων ειναι τα ακατασκεύαστα ρείθρα που συγκρατούν και προπέμπουν το αφρισμένο αλαλητό των όντων, καθώς και ο λόγος του σφρίγους και της ευδοκίας τους τα προάγει σ' ένα τέλος αυθαιρεσίας και μεθης

    Η ποικιλία των πραγμάτων με όλο το καταπληκτικο πλεγμα της ζωντανής αλληλουχίας τους είναι οι ορδές των κληρωτων και των επιταγμένων που στρατολογήθηκαν για μιά παγκόσμια εκστρατεία θριάμβου προορισμένη, μετά την τροπαιοφόρα καμπή της, να υποτάσσεται στη δικαιοσύνη της ήττας της.

    Για να προσεγγίσουμε την έννοια αυτής της ευνομίας πρέπει να θεωρήσουμε τα πραγματα με ανεστραμμένη την προοπτική της ηθικής μας συνήθειας.

    Τη δικαιοσύνη, δηλαδή, πρέπει να την αντικρύσουμε σαν εγκόσμια  τάξη, και να την αναζητήσουμε στα μέρη που ξεσυνηθίσαμε να φανταζόμαστε πως υπάρχει.

  Θα δεχτούμε τότε ότι αδικεί ο χειμώνας όταν μαργώνει τα δένδρα, ξεκάνει τα ζωύφια, απωθεί τα αγρίμια στις κώχες και ετοιμάζει στους σπόρους τον ενταφιασμίο και την σήψη.

    Ότι, από την άλλη μεριά, αδικεί το θέρος, όταν παραδίνει τις πέτρες στον πυρετό, σωρεύει πατωσιές στο κουρνιαχτό, στερεύει τα ρεμματα, μάχεται τα σύννεφα, σπέρνει στον αέρα πνιγμό, και αναγκάζει το μεστωμένο σώμα της νύχτας να αποσαρκώνεται και να λιγνεύει.

   Με παρόμοιο τρόπο ότι η στιγμη της ακμής του λουλουδιού συνιστά μια πράξη ύβρης, ότι το μήλο που κοκκινίζει στην άκρη του κλώνου έχει εισέλθει στο στάδιο μιάς κολάσιμης υπερβολής, ότι το περιβόλι που πρασινιζει αδικεί την ξερολιθιά. Και ακόμη ότι η στέγνια και η γύμνια της Σαχάρας είναι έγκριτη, μόνο επειδή υπάρχουν οι απέραντες πεδιάδες της Κρακοβίας.

   συνοψίζοντας σε μια τέτοια γραμμη το νόημα των παρατηρήσεων που μπορεί να γίνουν με βάση το σχέδιο της φύσης και την οικονομία της ζωής καταληγουμε στο πνεύμα ενός αξιώματος, σύμφωνα με το οποίο τα πραγματα συμμορφώνουν το δραστικό τους λόγο στην πειθώ μιάς ενιαίας πορείας με αντίδρομη φορά.

   Ο ένας δρόμος συμπροπέμπει τα όντα στην ορμή της πλήρωσης και της ανόδου. Πλειοδοτεί την κατάφαση ενθαρρύνει τον πλούτο, ευνοεί την γονιμάδα, κατανεύει σταθερά το ναι και το αμήν.

    Είναι ο δρόμος της γέννησης, της ακμής, του θάλους, του πόρου, της κυριαρχίας, της χαράς, της διαχυτης υπεροχής.

    Στην πορεία αυτή υπάρχει ένα ακρότατο σημείο, που η ορμή των όντων θα το υπερβεί φυσιολογικά και αβίαστα. Χωρίς δηλαδή υστεροβουλία και πρόθεση., χωρίς κακότητα περιφρονημό και θράσος. Επειδή η στιγμή αυτή της έξαρσης, της αναπότρεπτης υπερβολής και της φυσικής τελείωσης είναι νόμιμη και κοσμικά διατεταγμένη.

    Αλλά τη στιγμή αυτή- κι εδώ βρίσκεται το παράξενο του κόσμου- που η φορά του ρυθμού τους ανεβάζει τα όντα στην ακμή, τη στιγμή της άκρας επίτασης που τα ίδια τα όντα θα θέλανε να της φωνάξουν εκείνο το

                   ΣΤΑΜΑΤΑ ΛΟΙΠΟΝ! ΕΙΣΑΙ ΤΌΣΟ ΩΡΑΙΑ,

του ανικητονικημένου Φάουστ, έχει κιόλας σημάνει η επίσημη είσοδο στη γη της αδικίας.Η ζαρια της ανταπόδωσης έχει ριχτεί, η απόφαση της τιμωρίας ειναι πιά υπογραμμένη.

    Δεν είναι ανεξήγητο, νομίζω, γιατί αυτή τη στιγμή του ανθρώπου οι έλληνες πίστευαν ότι υπάρχει κίνδυνος να την φθονήσουν οι θεοί.

     Έτσι τα όντα εισέρχονται στον άλλο δρόμο του Αναξίμανδρου, όπου το γενικό πρόσταγμα ανατίθεται στις δυνάμεις της άρνησης.

    Η φθορά και η πτώση, ο μαρασμός και η συρρίκνωση, η καταφορά, η ατονία η φυγή και η κατάλυση, η ελαττωση και ο σωριασμός, η παράλευση η εγκατάλειψη και η τύψη, ο αφανισμός και η μεγάλη Λήθη ανεβαίνουν σταθερά στο φως, αναλαβαίνουν εορταστικά την αρχή, και υπηρετούν με πίστη τη θητεία τους.

    Τότε σβήνεται η πυρκαγιά της ύβρης, πληρώνεται το χρέος στο μηδέν, κορέννυται το μένος της ανταπόδοσης, και ισοζυγιασμένοι οι βραχίονες της ισορροπίας δείχνουν πάλι τις ανεκτες τιμές της κοσμικής αποκατάστασης. 

   Οπότε αρχίζει εκ νέου η δρομολόγηση των οντων, του καθενός ξεχωριστά, των ζευγών των ομάδων και των συστημάτων ευρύτερα, και όλων μαζί, στον πρώτο δρόμο της ανοδου.

    Ολόκληρη η διαλεκτική της αδικίας και της τίσης σημαίνει απλα:

     Θα φυλλομαδήσουν τα μπουμπούκια που άνοιξαν, θα σαπίσει ο καρπός που ευώδιασε θα βουλιάξει στις ροές της νύχτας ο ήλιος του μεσημεριού, ο ωραίος Αγχησης που άναψε τον πόθο στη θεά θα γεράσει και θα ρημαχτεί, οι βοριάδεςν θα πληρώσουν την νηνεμία, θα θα.............. , εκείνος που τον τραγούδησαν δεν αμφιβάλλει πως θα τον κλάψουν. Και δεν θα πεθάνει, μόνον όποιος δεν γεννήθηκε.

     Βέβαια δεν πρέπει να παραβλέψει κανείς οτι η συλληψη του Αναξίμανδρου για την αδικία  και την πληρωμή, με τον τρόπο που εκτίθεται από τον ίδιο, έχει κοσμικό κυριως και λιγότερο ηθικό νόημα.

    Κατά τούτο μοιάζει περισσότερο με τις ανάλογες οράσεις των άλλων προσωκρατικών, όπως η άνω και κάτω οδός του Ηράκλειτου, η φιλία και το νείκος του Εμπεδοκλή ή εάν αποβλέψουμε στο ευρύτατο πλάτος της εννοιας, το μηδέν και το είναι του Παρμενίδη.

    Και μοιάζει ακόμη περισσότερο, όταν αναλογιστούμε ότι ο δικαστής που προεδρευει σε μια τέτοια δίκη, είναι ο ΧΡΟΝΟΣ

   Και η νομοθεσία σύμφωνα με την οποία δικάζει ο χρόνος είναι η τάξη των πραγμάτων. ................

      Ο χώρος του δικαστηρίου είναι το άπειρο. Μιά έννοια με την οποία ο Αναξίμανδρος αποσχολεί την σύγχρονη μακροφυσική όχι λιγότερο απ' όσο αποσχολεί τη σύγχρονη μικροφυσικη ο Δημόκριτος με την έννοια του ατόμου.

    Είναι φανερό ότι η παράσταση της δικαιοσύνης του Αναξίμανδρου μπορεί να εφαρμαστεί στην περιοχή της ανθρώπινης πράξης, όταν ο άνθρωπος κατανοήσει ότι αποτελεί μικρογραφία του σύμπαντος.

   Όσο περισσότερο  μπορούμε να υπερβαίνουμε το περίγραμμα της ατομικής μας κατασκευής και να απλώνουμε την προσωπική μας ύπαρξη στην έκταση του κόσμου, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε το λόγο της αναξιμάνδρειας δικαιοσύνης.

    Τόσο, που στο τέρμα αυτής της ροπής θα βρίσκαμε την ταύτηση του ενός υποκειμένου με τα πολλά αντικείμενα. Αδειαζοντας η ατομική μας λήθη, θα μας γέμιζε η φυσική αλήθεια. Ο ανθρωπος θα γινόταν ένα με τα δένδρα, με τα φύκια, με τα χρώματα .....  

ΠΗΓΗ:από το ''HOMO EDUCANDUS"' ή ''Φιλοσοφία της αγωγής" του Δ. Λιαντινη

Θυμαται κανεις την ιστορια και το τελος του γιατρου Τσιρωνη, που κλεισθηκε στο διαμερισμα του και κυρηξε το διαμερισμα του <<ελευθερο ανεξαρτητο κρατος>>.....  οποιος βιαστει να τον χαρακτηρησει τρελο... πρεπει να το ξανασκεφτει, και να λαβει υποψιν του την δραση του και την εποχη που διαδραματησθηκαν ολα αυτα.... λιγο μετα απο την μεταπολιτευση

Αναγκασε το τοτε "εγκαιρο" Βημα, να εκφρασει  με πρωτοσελιδο την "ανησυχια" του, οτι ο εσωκλειστος και πολιορκουμενος στο διαμερισμα του Τσιρωνης υπονομευει το κρατος... γι αυτο τα περηφανα ελληνικα ματ, με μια γενναια και γεματο αυταπαρνηση κινηση σωσαν το ελληνικο κρατος και την τιμη του εθνους, ετσι 28 κομαντα καταφεραν και εξουδετερωσαν τον 'επικινδυνο ανταρτη Τσιρωνη  

Βασίλης Τσιρώνης (15 Αυγούστου 1929 - 11 Ιουλίου 1978). Γιατρός, ιδεολόγος και αντιδικτατορικός αγωνιστής με τραγικό τέλος την περίοδο της δημοκρατίας.

Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1929 στην Αθήνα από οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων. Το 1947 μπήκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με πολύ καλή σειρά ανάμεσα στους 1300 υποψήφιους της χρονιάς εκείνης, παρά την επιθυμία της οικογένειάς του να μπει στην Σχολή Ευελπίδων με προοπτική να γίνει στρατιωτικός καριέρας.

Το 1958 διορίστηκε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό γιατρός των εξόριστων του Άη - Στράτη, τους οποίους παρά τις απαγορευτικές διαταγές βοήθησε ανοικτά και με αυταπάρνηση, αντιδρώντας στην πολιτική φυσικής τους εξόντωσης και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση της Δεξιάς για «ανθρωποκτονίες εκ προμελέτης» και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για «συνθηκολόγηση και υποταγή» με διοχέτευση στον ξένο Τύπο αρκετών εμπιστευτικών εγγράφων και απόρρητων οδηγιών του τότε υφυπουργείου Ασφαλείας που αποδείκνυαν τις καταγγελίες του.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1962 ίδρυσε το «Κόμμα των Αδεσμεύτων», που όμως έμεινε ανενεργό μέσα στην τότε ανώμαλη πολιτικά εποχή και αργότερα μετονομάστηκε σε Ε.Α.Κ. (Εθνικό Αστικό Κόμμα). Έγινε ευρύτερα γνωστός από μια απεργία πείνας 50 ημερών που πραγματοποίησε επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου ? με αίτημα τον άμεσο επαναπατρισμό των αριστερών πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ». Το 1969 σε ηλικία 40 ετών και ενώ η απριλιανή δικτατορία (1967 - 1974) απολάμβανε την τρίτη της χρονιά, έκανε αεροπειρατεία ? έχοντας μαζί του όλη την οικογένειά του, και μέσω Αλβανίας διέφυγε στην Σουηδία, στην οποία ζούσαν τότε οι περισσότεροι αντιδικτατορικοί πολιτικοί πρόσφυγες.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, λίγο μετά την μεταπολίτευση και ίδρυσε το «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο» ή Ο.Ε.Μ., έκανε διάφορες «επαναστατικές» παρεμβάσεις (υβριστικά συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Καραμανλή ? και κατά γνωστών μεγαλοϊδιοκτητών εφημερίδων, πυροβολισμοί με καραμπίνα κατά μιας γιγαντιαίας φωτογραφίας του Καραμανλή στην Αγορά της οδού Αθηνάς, κ.ά.) και στις εκλογές του 1977 έριξε το σύνθημα της λευκής ψήφου, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει μία εβδομάδα αργότερα τα 251.000 λευκά ψηφοδέλτια της Β Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών, πράγμα που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό την απόπειρα της αστυνομίας να τον συλλάβει στην είσοδο του σπιτιού του στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, μετά από ανακίνηση μίας παλαιάς καταδίκης του.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν μία τραγική τροπή: στις 30 Νοεμβρίου 1977 οι ειδικές αστυνομικές μονάδες και ελεύθεροι σκοπευτές απέκλεισαν την περιοχή γύρω από το σπίτι του Τσιρώνη, όταν εκείνος πυροβόλησε κατά των αστυνομικών που είχαν έλθει να τον συλλάβουν και άρχισε έτσι μία πολύμηνη και επεισοδιακή πολιορκία. Στις 5 Φεβρουαρίου 1978 ο Τσιρώνης κήρυξε το διαμέρισμά του «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με έναν φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» του ενάντια στο «κράτος των μαύρων (εννοώντας των φασιστών)», ενώ κάποιες φορές οι ελεύθεροι σκοπευτές τού είχαν πυροβολήσει τα χωνιά των μεγαφώνων.

Στις 7 Ιουλίου 1978 η καθημερινή εφημερίδα «Το Βήμα» εκτός από το πρωτοσέλιδο σχόλιό της με τον προκλητικό τίτλο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;», εξέφραζε ανυπόγραφα την «ανησυχία» ότι δήθεν με το «αυτόνομο κράτος» του Τσιρώνη «υπονομευόταν η έννοια του κράτους» και αυτό «από το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές επιτρέπουν στον ιδιότυπο αυτό γιατρό όχι μόνο να ζει υπό το κράτος ποινικής ασυλίας (αφού δικαστικές αποφάσεις σε βάρος του για αδικήματα του κοινού ποινικού νόμου παραμένουν ανεκτέλεστες), αλλά και να μεταβάλλεται σε ελευθέρως δρώντα, στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου ελεύθερο σκοπευτή. Ονόμασε το διαμέρισμά του Κράτος, έχει προσβάλει ή προσβάλλει καθημερινά δέσμη από άρθρα του ποινικού νόμου, αλλά... έχει εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο».

Το σχόλιο τελείωνε ως εξής: «Ποιος κάποτε θα αποφασίσει να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του Κράτους; Διότι και η υπόθεση Τσιρώνη υπογραμμίζει την ανυπαρξία Κράτους». Στις 4 το πρωϊ της 11ης Ιουλίου (της οποίας το τυπωμένο πολλές ώρες νωρίτερα φύλλο του «Βήματος» επανερχόταν με νέο πρωτοσέλιδο ανυπόγραφο άρθρο, που «διαπίστωνε» ότι δήθεν «χειρότερο κι από το ίδιο το γεγονός της διωκτικής απραξίας της αστυνομίας είναι η ατμόσφαιρα ανυπαρξίας του κράτους που δημιουργείται»), υπό την άμεση εποπτεία του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Μπάλκου, 28 πάνοπλοι κομάντος της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν με βοήθεια δακρυγόνων στο διαμέρισμα μετά από δικαστική απόφαση και με παρουσία εισαγγελέα, ενώ ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από την επιχείρηση. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός, ενώ η σύζυγός του, που μετά την παράδοση των 3 παιδιών τους είχε μείνει μέχρι τέλους δίπλα του στο τελευταίο οχυρωμένο δωμάτιο, φώναζε δυνατά πως «οι φασίστες σκότωσαν τον Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του».

Κατά την εκδοχή της αστυνομίας είχε «αυτοκτονήσει». Την επόμενη ημέρα συνελήφθησαν ως «μέλη του Ο.Ε.Μ.» οι Γ. Σκάνδαλης και Δ. Νικολούλης, 26 και 21 χρόνων αντίστοιχα, ενώ την μεθεπόμενη (13 Ιουλίου) 1.000 περίπου άτομα από τον χώρο της Άκρας Αριστεράς διαδήλωσαν στην κηδεία του με συνθήματα κατά της κρατικής βίας και των δημοσιογράφων, τους οποίους κατήγγειλαν ως υποκινητές της εξόντωσης του γιατρού Τσιρώνη. Ωστόσο, στο πολιτικό μνημόσυνο που τού έκανε την επόμενη χρονιά η οικογένειά του δεν παρευρέθησαν περισσότερα από 40 - 50 άτομα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε 2 ημέρες μετά τα γεγονότα, ότι «με τις αντικρατικές και αντικοινωνικές εκδηλώσεις του ήταν (ο Τσιρώνης) συνεχής απειλή και διαρκής κίνδυνος για τους αθώους πολίτες. Πολίτες κάθε κόμματος και εφημερίδες κάθε πολιτικής αποχρώσεως καλούσαν τις αρχές να θέσουν τέρμα στην επικίνδυνη δράση του Τσιρώνη».

Η θρησκεία και η βλακεία ...;
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μερικές απλές σκέψεις του κοινού νου.