Ενα λευκο τσακαλι κυνηγα ενα λευκο λαγουδακι. Στις απεραντες χιονισμενες στεπες του Καναδα. Το σαρκοβορο ειναι πεινασμενο και αγριο ως την ακρη των νυχιων και ως την ακρη της τριχας του. Το λαγουδακι αλαλιαζει τρελος ο φοβος του θανατου. Τρεχει σαν σφαιρα.

  Το ενστικτο του ολεθρου, που πλακωνει, πολλαπλασιαζει τις δυναμεις φυγης στο αθωο ζωο. Η οργη της πεινας, που δεν αντεχεται, πολλαπλασιαζει τις δυναμεις καταδιωξης του αγριμιου. Πολεμος φρικαλεος χωρις ορια και χωρις ορους ξετυλιγεται στο πεδιο της φυσης.

  Παρακολουθουμε την σκηνη στην οθονη. Ενα μολις πηδημα χωριζει το χορτοφαγο απο το σαρκοβορο.

Τα δοντια του κακου ζουλαπιου λαμπουνε λευκοπυρωμενα καρφια στην παγωνια. Το δερμα του τρυφερου λαγου το ταραζουν ριπες απο εξαλες φρικιασεις. Νιωθει κιολας στην ραχη του το αγκομαχητο του αγριμιου.

  -Μη!! φωναζουμε εντρομοι. Οχι! Να σωθει το αθωο ακακο ζωο. Να μην ιδουμε τη σαρκα του πως ξεσκιζεται. Τα ποδαρακια του να τρεμουν τρομαλεα, και να τιναζονται στον αερα σφαδαζοντας. Το αχνιστο αιμα πως θα βαψει το αλεκιαστο χιονι.

  Ορμοψυχα και αυθορμητα, σαν να μας κυνηγα τους ιδιους η τρομαρα, ψηφιζουμε σωτηρια για τον λαγο και αστοχια για το τσακαλι. φωναζουμε, βοηθα, θεε! Παψε το κακο και το αδικο που συντελιεται τωρα στην φυση! Παψε την οργη σου!

  Ξαφικα και ενω το αγριμι αγγιζει με το μουσουδι του την ουρα του λαγου, γινεται το απροσμενο. Η δυναμη της ορασης του τσακαλιου μπερδευται στο χιονι. Σε μια στροφη του λαγου το τσακαλι τραβαει ευθεια. Χανει αποτομα το ρυθμο του. Αποσυντονιζετια το τεμπο της κινησης. Η καθετη ευθυβολια στο στοχο, που η φυση χωρις οικτο και χωρις λυπηση αξιωνει για τη στιγμη, ταραζεται.

   Αυτο ηταν. Ο λαγος κερδιζει αποσταση. ξεμακραινει. Ολο ξεμακραινει. Ενα, δυο, πεντε, δεκα μετρα. Σε λιγο εχει χαθει απο το οπτικο πεδιο βολης του τσακαλιου. Το σαρκοβορο σταματα. Κοιταζει ατενως. Τιποτα. Ο λευκος οριζοντας μπροστα του εχει γινει αδιαφορο χαος. Αβυσσος ερημιας και ολεθρου. Το απλανες βλεμμα του τσακαλιου, ξεψυχο αναμεσα στην ηλιθιοτητα και στην ανεξηγητη απορια, ειναι ο,τι απομεινε απο τη σκηνη.

  -Μπραβο! φωναζουμε, και φτεροκοπανε τα χερια και τα ποδια μας. λυνεται ο κακος βραχνας. Η ανασα μας ξαναγυριζει. Ενα αισθημα λυτρωσης χτυπα σαν γελιο τη διαθεση μας. Δοξα στον κοσμο και στο θεο. Το λαγουδακι γλυτωσε.

   Λαθος, τιμιε αναγνωστη. Το λαγουδακι γλυτωσε, αλλα το τσακαλιι θα πεθανει απο την πεινα.

   Αυτο δεν το ειχαμε σκεφτει..

  Η ιστορια μας χαριζει δυο συμπερασματα. Το ενα ειναι συμπερασμα περι της μεθοδου. Οτι η σκεψη μας ειναι μονοδρομος. Ολοι ποναμε το λαγουδακι. Γιατι ειναι υποψηφιο αναιτιο θυμα. Το αδυναμο [πλασμα της φυσης. Κανεις δεν συμπονα το τσακαλι. Το αιμοδιψες και το αιμοβορο. Γιατι κανεις δεν σκεφτεται οτι και κεινο ειναι αναιτιο  θυμα, στην περιπτωση που θα του ξεφυγει ο λαγος. Οπως και εγινε, δηλαδη.

  Εμαθαμε να σκεφτομαστε με οδηγο το ακρατες μας συναισθημα. Αναλατα και πλαδαρα. Ευνουχισμενα, γελοια, και μονοφθαλμα. Και παροπλισαμε τη λογικη και τη γνωση.

  Το αλλο συμπερασμα ειναι περι της ουσιας...


  Μπροστα στα ματια μας ξετυλιχτηκε ενα επεισοδιο της φυσης με δυο ορους ισοσθενεις κα;ι αντιρροπους. Και ως προς την αγριοτητα ακραιους..

  Εδω ειναι για να ζησει το ενα απο τα δυο. Ή το τσακαλι ή ο λαγος. Ή ο λαγος ή το τσακαλι. Ουτε τα δυο γινεται να ζησουν, ουτε τα δυο γινεται να πεθανουν. Αλλα ή το ενα ή το αλλο. Τριτον δε διδεται...

Ωστοσο, αν φυγουμε απο την λογικη του ειτε... ειτε, και παμε στη λογικη του τοσο...οσο, ο συλλογισμος μας θα ξετυλιχθει εντελως διαφορετικα. Απο αντιθετικος γινεται συμπληρωματικος.

  Θελω να ειπω: για να ζησει το τσακαλι πρεπει να πεθανει ο λαγος, και αντιστροφα, για να ζησει ο λαγος πρεπει να πεθανει το τσακαλι.

  Με αλλα λογια, η ζωη στο προκειμενο ειναι συναρτηση του θανατου, και ο θανατος συναρτηση της ζωης.

Ζει το τσακαλι? αυτο σημαινει οτι χρωστα τη ζωη του στο θανατο του λαγου. Ζει ο λαγος? αυτο σημαινει οτι χρεωστα την ζωη του στο θανατο του τσακαλιου. Το ενα ζει χαρη στο θανατο. Το αλλο πεθαινει χαρη στη ζωη.

 Το εξαγομενο ειναι πως η βαση καθε μορφη ζωης ειναι ο θανατος. Ο θανατος ειναι το θεμελιο και η αιτια και η σωτηρια της ζωης. Χωρις θανατο δεν υπαρχει ζωη. Ζωη και θανατος ειναι τα δυο μισα που δινουν εκεινο το απλο και απολυτο φαινομενο, που το ονομαζουμε φυση, φυεσθαι, γεννηση, natura...

 O βαθυτερος, δηλαδη, νομος της φυσης δεν ειναι ή το ενα ή το αλλο ανεξαρτητα απο το ενα ή το αλλο. Αλλα ειναι ή το ενα ή το αλλο μεσα απο το ενα ή το αλλο. Ειναι η ζωη του λαγου μεσα απο το θανατο του τσακαλιου, ή ζωη του τσακαλιου  μεσα απο το θανατο του λαγου. Δε δινεται, δηλαδη, ουτε το πρωτο ουτε το δευτερο, αλλα μονο το τριτο δινεται, που προκυπτει σαν απροσδιοριστια του πρωτου και του δευτερου. Μονον tertium datur.....

ΠΗΓΗ: ΓΚΕΜΜΑ του Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ